Mooi debuut van Erwin Montfoort in Rotax Max Euro Challenge

"Wikken en wegen. Doen we mee of doen we niet mee. De beslissing werd snel genomen. ‘Gaan’ was het besliste advies van Patrick Vasterman, de eigenaar van het karting team; VZ Racing", vertelde Erwin Montfoort, die daarmee zijn debuut maakte in de Rotax Max Euro Challenge. Na een reis met de nodige vertraging arriveerden Erwin Montfoort en zijn monteur, Alex van Ruiten, in Zuera, waar de kick-off van het Rotax-Max EK plaats vond. De reis begon al met enige tegenslag, maar uiteindelijk eindigde het weekend met een positieve balans.

"We gingen vol goede moed op weg naar Spanje. We vlogen eerst vanuit Brussel, maar na het inchecken was mijn ID-kaart spoorloos. Resultaat; niet in mogen stappen en terug naar Nederland. De volgende dag vlogen we vanuit Nederland naar Barcelona en vanfa daar met de auto naar Zuera. Dat begon dus al goed. Ik had op internet de baan van Zuera al vaak bekeken, tekening uitgedraaid en zo geprobeerd een goede lijn te vinden. In de praktijk was het toch wel wat anders. Samen hebben we de baan gelopen. Het is een erg lange baan. Terug in het hotel gingen we wat eten. Daarna een mailtje gestuurd naar de achterblijvers. Dat had ik beloofd, een soort van nieuwsbrief iedere dag. Daarna naar bed, morgen zou het gaan beginnen."

De woensdag was Erwin al vroeg op het circuit. Het trainen begon en de jonge rijder had best wel moeite om zich de baan eigen te maken. Gaandeweg de dag werd het wel steeds beter. Aan het einde van de dag konden monteur en rijder tevreden terug naar het hotel.

De donderdag was warm. Door de loop van de woensdag heen was de grip op de baan toegenomen. Grip die de donderdag nog meer werd. Zoveel grip dat Erwin er behoorlijk last van ging krijgen. "Het was moeilijk om de rest te volgen. De kart beet zich helemaal vast in de bochten. Alex sleutelde zich het licht uit de ogen, maar de verbeteringen in tijden waren minimaal. Ik moest duidelijk om leren gaan met zoveel grip. We waren niet echt vrolijk toen we teruggingen naar het hotel."

"Vrijdag, de dag van de kwalificatie. We merkten wel dat er vooruitgang in zat, maar echt toptijden zaten er nog niet in. Uiteindelijk wist ik me op een 23e plaats te kwalificeren. Na afloop bleek dat ik in serie A ingedeeld was en drie keer het geluk had om aan de binnenkant te mogen starten", verklaarde Montfoort.

"Vrijdagavond was mijn vader aangekomen. Die moest voor zijn werk in Spanje zijn, en was doorgereisd naar het circuit. Net op tijd voor de series. Hij legde me uit dat ik moest proberen binnen de toptien te finishen en zeker niet plaatsen mocht verliezen. Doelstelling voor het weekend was de finale bereiken, het liefst zonder de second-chance heat. De eerste serie had ik geen al te beste start. Ik kwam de pitstraat uit, warme mijn banden op en stond opeens achterstevoren in het gras. Gauw omgedraaid en anderhalve ronde vol gas gereden. Ik kon nog nét voor de rode lijn mijn plaats terugpakken. Gestart en gereden voor wat ik waard was. Een 13e plek. Niet helemaal wat ik in gedachten had. Bij de tweede heat ging het ietsjes beter en ik wist als elfde binnen te komen. Niet geheel ongunstig, maar nog geen toptien. De derde serie ging goed. Ik had al te horen gekregen dat ik sterker moest gaan rijden, niet te afwachtend. Ik had die raad goed in mijn oren geknoopt en kwam ik de laatste serie als negende binnen. Na wat zenuwslopend wachten kwam het verlossend woord; 23e in de finale. Direct geplaatst en geen second chance heat. Dat betekende dat de eerste doelstelling voor het weekend gehaald was."

Tevreden ging iedereen terug naar het hotel. Op zondag was het koud en bewolkt. Een natte baan. De warm up werd tot wet race verklaard, iets wat Erwin wel goed uitkwam. Een achtste tijd in de warm up gaf goede hoop voor de race. "In de prefinale was mijn opdracht naar voren te rijden, en wel zo snel mogelijk. Dit circuit is zo snel en het rechte eind is zo lang (bijna 18 seconden vol gas) dat je goed moet slipstreamen om in te kunnen halen. We waren gestart op de nieuwe banden, want de banden sparen voor de finale betekende dat ik met mindere banden de prefinale in moest. Ik moest juist proberen zoveel mogelijk plaatsen goed te maken in de prefinale. De start ging helemaal super. Ik kon goed naar voren komen. Ik was tot op een achtste plek gekomen toen ik in aanraking kwam met een andere kart. Hij haakte met zijn voorwiel in mijn achterbumper. Hij vloog de baan af, en ik kon met moeite mijn lijn houden. Ik moest even langs de baan en zes man haalde me in. Ik kon er nog twee inhalen voor de finishvlag viel en werd twaalfde. Iets wat later nog beter werd toe er voor me een een straf kreeg. Een elfde starplek dus."

"De eerste start van de finale. Er was een klapper na de tweede bocht. Ik kon er doorheen en lag zesde. Helaas werd de wedstrijd met code rood gestopt. Na de herstart lag ik al snel vijftiende, ik had een behoorlijk aantal plaatsen verloren. De kart lag helemaal super en ik kon er alles mee doen wat ik wilde. Ik begon in te halen. Steeds meer rijders ging ik voorbij. Bij het opkomen van het rechte stuk zag ik Patrick Vasterman staan die me wel vooruit wilde zwaaien. In de laatste ronde kon ik er nog twee passeren en ik kwam over de finish heen. Gauw tellen en wat denk je? Ik was achtste geworden. Wauw. Dat had ik niet verwacht. In de uitloopronde heb ik nog iemand geraakt, kennelijk, want opeens was mijn band leeg. Bij het pitstraat inrijden gleed de kart tegen het hek aan. Veel schade en ik hobbelde het parc fermé in. De weegschaal op en ik bleek te licht. Ongeveer 21 kilo woog ik minder dan de vorige keer. Er was een stekkertje los van de weegschaal. Nadat dat hersteld was klopte het gewicht wel. Gelukkig. Alles in orde en de achtste plek was zeker gesteld. Een resultaat waar het team en ik erg trots op zijn."

"Ik wil mijn monteur, Alex van Ruiten en het VZ Racing team, Patrick Vasterman en Hans van Zuijlen in het bijzonder, heel erg bedanken voor de steun in deze mooie week. Ik kijk al uit naar Busca, de volgende Eurochallenge eind mei."