Anton van Grunsven: 'Thomas was speciaal en het was een eer om met hem te werken...'
Vreugde en verdriet liggen soms dicht bij elkaar. In 2007 was de combinatie AVG Racing/Thomas Knopper op de knalgele PCR met TM-motor ongenaakbaar. Thomas werd dat jaar gekroond tot Europees kampioen
karting in de KZ2. In 2008 volgde een jaar autosport, dit seizoen keerde hij na een ‘reis over de wereld’ terug bij het AVG Racing-team waar de Bilthovenaar zijn successen vierde. Teambaas Anton van Grunsven was in zijn nopjes: wie Thomas kent, weet wat voor rijder hij in huis heeft. “Thomas had iets speciaals”, legt Anton van Grunsven uit. “Buiten de nodige portie talent was er zijn tomeloze inzet en doorzettingsvermogen. Hij was positief en heel serieus met zijn sport bezig. Daarom was het een eer om met zo iemand te mogen samenwerken.”
“Thomas Knopper racete niet alleen, hij woonde bij ons en stond bij ons op de loonlijst. Thomas was een zeer goede werknemer. We hebben elkaar gevonden en waren in veel dingen hetzelfde. Thomas en ik waren de enigen die elkaar begrepen, anders niemand. Ik wil altijd winnen en bij die instelling paste hij goed. Ik ben ooit begonnen met één vrachtwagen en nu heb ik er dertig rijden. Ook dat is winnen. En ook in het karten wil ik iedere keer proberen te winnen. Het mooie van het karten is de uitdaging, elke keer weer opnieuw presteren. Het draait om de prestaties en dat snapte hij goed. We hadden af en toe wel ruzie, maar dat zette ons op scherp. Thomas had dat ook nodig. Eigenwijs is ook wijs. Zo waren wij allebei en dat botste wel eens.”
“Het was met hem erbij extra aangenaam om naar de wedstrijden te gaan. Hij ging er altijd honderd procent voor en deed altijd zijn best. Zijn sterkste punt was dat hij nooit wilde opgeven. Ik ken genoeg rijders die goed zijn, maar Thomas was het meest compleet van iedereen. Hij deed bij mij in de garage ook het onderhoud aan de vrachtwagen en dergelijke. Ook daarin was hij een goede kracht. Hij ging er altijd voor, ook in zijn werk. Zijn inzet was geweldig. Ook de manier waarop hij met andere rijders omging. Hij wist precies wanneer het tijd was voor een dolletje. Hij had hetzelfde karakter als ik en daarom had ik alles voor hem over. Alles wat hij deed, deed hij goed. Voor mij was hij als een zoon of als een broer.”
“Thomas had alles voor het team over, maar was bovendien een goed voorbeeld voor andere jongens. Hij werkte constant aan de kart, hij was er niet van weg te slaan. Hij lette ook goed op zijn voeding en ging niet naar de discotheken en dergelijke. Welke jonge jongen heeft dat nog over voor zijn carrière? Hij werkte keihard voor het karten. Hij haalde in no-time zijn chauffeursdiploma om op de vrachtwagen te kunnen rijden. Het was een eer om met zo iemand te mogen werken. Ik hoop ooit weer een nieuwe rijder te krijgen waarvan ik eenzelfde drive krijg als van Thomas.”
“Ik wil hem bedanken voor alle fijne jaren, zowel binnen als buiten het karten. We hebben als team besloten om wel in Hahn te gaan rijden, om zo te proberen de wedstrijd te winnen en zo de overwinning aan Thomas te schenken. Er was een lege plek in de tent. In overleg hebben we besloten om Simo Puhakka mee te laten doen. We hebben de goedkeuring van de Duitse bond, die een uitzondering heeft gemaakt. Puhakka was zijn internationale teammaatje. We gaan proberen er het beste van te maken. We willen racen, zo was Thomas ook. Ik weet zeker dat als hij nog wat had kunnen zeggen dan was het: 'Waarom rijden ze niet?' Zo was hij.”
“Ik wil Thomas bedanken voor de mooie jaren en de fijne samenwerking. Ik wil de familie en vooral Dick en Lia bijzonder veel sterkte wensen, evenals zijn twee zusjes natuurlijk. Toen ik afgelopen weekend de klap zag, voelde het niet goed. Ik heb nog nooit zo hard gerend. Ik ging er als eerste naar toe, eerst naar De Conto omdat ik die eerst tegenkwam, en toen naar Thomas. De kart was volledig kapot, ik heb nog nooit zoiets gezien. Maar die kart kon me niets schelen. Thomas lag er roerloos. Het ergste was dat wel drie verschillende mensen hem hebben geprobeerd te reanimeren. Toen drong het pas echt tot me door. Ik was echt de weg kwijt, totaal verslagen. We zijn wel heel goed opgevangen door het Rode Kruis, ze hebben ons goed in de gaten gehouden. Je krijgt begeleiding, eten en een pastoor, dat was super. We zijn vervolgens naar het mortuarium gegaan waar hij lag opgebaard. Het mooie van het karten is dat het één grote familie is. Het was muisstil, iedereen leefde mee.”
“Thomas was speciaal, een groot voorbeeld als persoon en coureur. Het was een eer om met hem te werken...”
Ciao Thomas!
Anton van Grunsven en het team.
Maandag 17 augustus wordt Thomas Dick Knopper gecremeerd in Bilthoven. En Thomas wilde een 'afscheidsfeest'. Zijn familie heeft alles in het werk gesteld om dat ook te realiseren. Daarbij is iedereen uitgenodigd. Bekijk
HIER de informatie!