Voor de eerste keer sinds de bouw van de race Mini anderhalf jaar geleden was het dit weekend zover. Eindelijk na veel pech en problemen een plekje op het podium. Nog geen eerste plaatst, maar het komt al aardig in de buurt. De race werd verreden op het Grand Prix circuit Silverstone in Engeland waar de Dutch Supercar Challenge in het voorprogramma van de 24 uur stond ingepland.
Voordat er in Engeland geraced kon worden moesten we er eerst wel even komen. Woensdagochtend verzamelde de meeste teams zich bij Breda om met z’n allen richting Silverstone te rijden. Een gigantische cologne met vrachtwagens, racetrailers, busjes, aanhangers en campers bezette een groot deel van de snelweg. Aangekomen in Calais kreeg iedereen een plaatsje op de P&O Ferrie die ons in het mistige weer de zee over bracht.
Na uren aan de linker kant van de weg rijden waren we dan eindelijk aangekomen in Silverstone “Home of British Motorsport”. Na wat uitpakwerk ging donderdag ochtend de eerste vrije training van start. Maar een klein aantal van de 80 rijders had dit circuit ooit gereden, voor de meeste betekende dit beginnen op nul. Dit was goed te merken want in de eerste ronden van de training werd er een minimaal tempo gereden. Toen het langzaam harder ging waren er ook steeds meer rijders buiten de baan te vinden. Bij het opkomen van het rechte eind ging het met de Mini ook bijna mis, ik stuurde verkeerd de bocht in waardoor ik met een snelheid van 120km/h het gras indook, 100 meter lang stuurde ik de mini door het gras langs het rechte stuk. Gelukkig was de auto makkelijk terug de baan op te krijgen, anders was het weekend al weer snel over. Later dit weekend werd de fout door meerdere rijders gemaakt, ze kwamen er allemaal zonder schade uit.
Na de eerste ronden te hebben gereden waren de tijden nog niet indrukwekkend. Met de kwalificatie zou dit beter moeten gaan. Het vermogen en de wegligging van de Mini was nu in orde dus het kwam nu allemaal op rijden aan. Vrijdagochtend in de tweede ronde van de kwalificatie ging er weer wat mis, ik ging te hard de bocht na het lange rechte stuk in, begon te glijden en belande uiteindelijk in de grindbak. Na wat duw en trekwerk van de Engelse Marshalls kon in de kwalificatie vervolgen maar door het lange remspoor waren mij banden in dobbelstenen veranderd. Met mijn tijd eindigde ik uiteindelijk ergens achterin het veld van de Sport divisie.
Binnengekomen in de pits bleek de schade aan de Mini beperkt, enkel een aantal vierkante banden en wat lakschade door het opspattende grind. Gelukkig stond een van onze DSC fotografen ‘Jeroen van Wissen’ recht de grindbak wat een stel leuke foto’s opleverde. Toch niet helemaal voor niets geweest.
Een aantal uur later ging de eerste race van de DSC van start. Door het grote animo voor Silverstone waren de races in tweeën verdeeld. Ik startte in het eerste deel wat al vroeg op de middag begon. Het hele veld ging zonder problemen van start, na de eerste ronde had ik al een aantal plaatsen kunnen pakken. Na een stel gevechten met bijvoorbeeld een Lotus Elise ging het harder en harder. Tijdens de pitstop had ik het voordeel dat ik geen strafseconden had omdat ik nog nooit had gewonnen. Andere concurrenten die vaak op het podium hebben gestaan verzamelen zo steeds extra strafseconden. Ze moeten dus iedere race beter hun best gaan doen om te winnen. Als ze dan een keertje niet winnen verliezen ze hun strafseconden en beginnen ze weer opnieuw. Dit zorgt ervoor dat je niet altijd Schumacher op het podium hebt staan, maar ook vaak andere winnaars.
Na de pitstops lag ik 9de overall, althans dat begreep ik van de monteurs langs de kant van de baan. De monteurs hadden echter niet helemaal goed begrepen dat de races waren opgedeeld en dat er dus ook een andere klasse bij ons meereed. Eigenlijk lag ik dus de hele tijd al 2de maar hoorde elke ronde weer de 9de plaats. Later in de race ging elke ronde sneller, ik begon de baan steeds beter te begrijpen en kwam langzaam in de buurt van de nummer 1 ‘Ko Schreurer’. Helaas werd de race afgevlagd waardoor ik dacht dat ik als 9de was geëindigd. Binnen gekomen in de pits werd ik ineens bij het podium staande gehouden en kreeg te horen dat ik 2de was geworden. Een leuke verassing dus.
Op het podium werd ik door iedereen gefeliciteerd, veel rijders vonden het leuk om te zien dat ik eindelijk een keer met de Mini naar het podium ben gereden. Natuurlijk heeft iedereen me vaak langs de kant in het grind of op de vangrails zien zitten als er weer iets kapot was. Klik hier voor de video van deze race:
http://www.v-maxracing.nl/ned/video.asp?menu=media&video_id=21.
Nu het een aantal dagen droog was geweest kwam dan vrijdagavond het Engelse weer kijken. Tijdens een barbecue met een grote groep gasten begon het enorm hard te stormen en bliksemen. De regen kwam zo snel naar beneden dat er verschillende tenten instorten en dat pitboxen 40cm onder water stonden. Er was op dat moment een avond training voor de 24 uur race bezig, dit werd door het slechte weer direct afgelast. Er was een marshall tijdens deze training door de bliksem geraakt en moest zo snel mogelijk gereanimeerd worden. De volgende dag was de marshall weer op het circuit te vinden, volgens de circuit-speaker had hij een nieuwe bijnaam “Flash” gekregen. Sinds die avond is het weer er niet beter op geworden, alleen maar regen en mist.
Bij de start van de tweede race zaterdagochtend was het gestopt met regenen, de baan begon iets op te drogen maar het was aardig mistig. 90% van het veld koos voor regenbanden, uiteraard waren en een stel waaghalzen die het op slicks durfde te proberen en hoopte op een opdrogende baan. Bij de rollende start deed iedereen het redelijk voorzichtig, alles was nat en glibberig, ikzelf was te voorzichtig en kwam aan de verkeerde kant van de baan te zitten waardoor er direct 4 auto’s voorbij schoten. Na 5 ronden begonnen de regenbanden het aardig warm te krijgen waardoor ik moest proberen op de natte plekken te rijden. Dit hielp niet genoeg, de Mini had enorm veel onderstuur waardoor ik veel tijd verloor. Alsof dit niet genoeg was remde ik ook nog 2 keer te hard bij een bocht en gleed zo het gras in, ik kon gewoon door rijden dus dat was verder geen probleem.
Na de pitstop (die door mijn podiumplek nu 10 seconde langer duurde) was alles weer in orde, de baan was nu bijna helemaal opgedroogd en de regenbanden leken nu meer op slicks. Ik had meer grip en begon weer wat auto’s in te halen. De laatste rondes liep ik hard in op ‘Ko Schreurer’ die bij de vorige race op de eerste plaats voor mij eindigde. Ook deze race kon ik hem net niet inhalen. De race werd afgevlagd toen ik een recht achter zijn bumper zat. Uiteindelijk werd ik deze race 7de. Helaas niet de 2de plek kunnen behouden.
Toch was dit een succesvol weekend, de Mini werkt nog steeds na 3 weekenden racen en eindelijk een plekje in de top 3 notering. Volgende race wordt er gereden op Spa-Francorchamps wat weer veel leuks beloofd te worden.