Berry van Elk kent succesvol seizoensopener in Spa

Door: Berry van Elk.

Eindelijk goed nieuws zullen we maar zeggen, wat al een tijd niet meer was gebeurd, gebeurde dit maal 2 keer in een weekend. Na alle problemen die we afgelopen jaar met de MINI hebben gehad kwam het dit weekend eindelijk goed. De MINI bleef heel, de remmen en de wegligging waren perfect, de inlaatlucht koel en ging daarbij ook nog eens heel erg hard.

Na de testdagen op Zandvoort was het tijd voor actie. De nog blauwe MINI die gedeeltelijk was overgespoten door AutoWZ werd 4 dagen voor het raceweekend geheel gestickerd door Trim-line. Na 2 dagen van plakwerk was het resultaat dan ook zeker prachtig. Alle sponsors voor dit seizoen staan lekker opvallend bij elkaar in beeld. Volgens de fotografen aan de kant van de baan was de MINI door de looks “meer racewagen” geworden ten opzichte van vorig jaar.

Donderdag aangekomen op Spa waren alle teams druk aan het uitladen. Al snel werd duidelijk dat de concurrentie deze winter ook niet had stil gezeten. Wagens met grotere vleugels, bredere banden, grotere spoilers en natuurlijk gewijzigde motoren verschenen in het zonnige daglicht. Een van de belangrijkste reglementswijzigingen van 2006 is de maximale motorinhoud van 3 liter. Vorig jaar waren er nogal wat BMW’s met teruggedraaide M3 motoren die wel in PK’s klopte maar niet in Koppel (Torque). Dit zorgde uiteindelijk voor deelnemers die wel aan het reglement voldeden maar op het rechte stuk voorbij vlogen. Op Spa bleek al snel dat alle deelnemers in de Sport Divisie met een BMW M3 aan het reglement voldeden en dus ook in snelheid zouden zijn afgenomen. Gunstig voor de andere deelnemers en zo ook voor ons team met de MINI.

Vrijdag was er de hele dag tijd om alles te testen en vrij te rijden. Aangezien we op Zandvoort al heel wat hadden kunnen proberen was het vrijdag een kwestie van oefenen. Aan het einde van de dag was de auto optimaal afgesteld en getest met de nieuwe Sunoco benzine. Een type benzine met een hoger octaangehalte wat voor een betere verbranding zorgt en voor beter behoud van de motor. De tijd die werd gereden was 2:50.86. Tot verbazing van andere deelnemers, die mij normaal in het achterveld zagen staan was dit de 2de tijd uit de sport divisie.

Zaterdag was het tijd voor echte resultaten, 's-ochtends om 9 uur moest het gebeuren, de eerste kwalificatie van de dag waarbij de snelste tijd als startopstelling voor de eerste race geldt. In de eerste ochtend sessie werd er op nieuwe banden een tijd van 2:49.8 gereden. Weer een seconde sneller dan de vrijdag, en zeker 3 seconden sneller dan vorig jaar. Uiteindelijk zorgde deze tijd voor een 4e startplek voor de race van die middag.

Na een volledige check, verse benzine en een setje nieuwe Dunlop banden waren we klaar voor de start van de eerste race van het seizoen. Waar we eigenlijk aan regen gewend waren scheen de zon op de startgrid en was het veld van 54 wagens klaar voor de start. Na de opwarm-ronden waar de banden in het relatief koude weer net iets konden opwarmen schoot het veld langs de bocht “La Source”. Het licht sprong op groen en iedereen trapte het gaspedaal vol in. De eerste bocht ging in verhouding met het jaar ervoor goed. Iedereen kwam netjes zonder schade door “Au Rouge”. In het begin van de race kon ik direct aansluiting vinden bij de nummers 2 en 3 gevolgd door 2 Lotus Exiges die eigenlijk een klasse hoger reden maar dus tussen ons in zaten. Dat de Dunlop banden nog niet warm genoeg waren was in de eerste minuten goed te merken, na wat drift momenten waar ik de auto nog net kon opvangen verloor ik een aantal plaatsen zodat ik terugviel op de 5e plaats.

Rolf van Os in de BMW Compact en Bas Barenbrug gingen er snel met z’n tweeën vandoor en reden weg van de rest van het veld. Na de pitstops werd het weer spannend, doordat verschillende rijders toch teveel tijd verspeelde tijdens de verplichte pitstops kwam alles weer iets dichterbij. Doordat het de eerste race van het seizoen was kregen deelnemers nog geen strafseconden. Strafseconden worden uitgedeeld aan rijders die eerste, tweede of derde zijn geworden. Samen met een mooie beker krijgen zij dus de uitdaging om de volgende race nog harder te rijden om hun extra strafseconden te compenseren.

Na de pitstop waren we met de MINI naar de derde plaats doorgeschoven. Eugene Janssen die het stuur van Rolf van Os overnam zat voor me samen met Bas Barenbrug. Achter mij jaagde Danny de Haan op mijn derde positie die en hij kwam steeds dichterbij. Een race tegen de klok was begonnen, vanuit de pits kreeg ik via de portofoon te horen dat ik Eugene theoretisch zou kunnen inhalen als ik constant ronden van 2:49:00 zou kunnen rijden. Met alle haast die er was lukte dit erg goed, ik kwam steeds dichter in de buurt van Eugene die ik zelf ook langzaam in zicht kreeg. Na 5 ronden zat ik uiteindelijk op de bumper van Eugene. Met veel vechten was het nog een hele moeite om er voorbij te komen, aangezien de wagens zeer aan het elkaar gewaagd waren en Eugene zijn derde plekje niet graag wilde opgeven. Hij verremde zich na 3 ronde in de chicane waardoor ik er voorbij kon glippen.

Terwijl Eugene en ik druk met elkaar in strijd waren kreeg Danny de Haan de kans om dichterbij te komen. Na de inhaalactie bij Eugene lag ik op de tweede plaats, iets wat al niet vaak was voorgekomen. Die 2de plaats zou wel eens heel kort kunnen duren want de BMW Z3 van Danny de Haan werd steeds groter in mijn achteruitkijkspiegel. Door het jagen op Eugene had ik 8 minuten voor het einde van de race al iets teveel gevraagd van de Dunlop banden. Ze waren te heet geworden waardoor ik zelfs het gepiep van de banden door mijn oordopjes heen kon horen. Te hete banden zorgen in dit geval voor minder grip waardoor je in vaktermen veel last hebt van “onderstuur”. Je voorbanden glijden dan weg als je instuurt. Overdreven gezegd wil je auto niet meer makkelijk in een mooie lijn door de bocht.

Danny zat ondertussen al tegen mijn achterbumper aan, door de portofoon kreeg ik te horen dat ik het nog 1 rondje moest volhouden. Dit wilde het hele circuit lukken, tot in de laatste chicane, de fout die Eugene maakte, maakte ik zelf nu ook. Ik wilde te hard remmen waardoor ik rechtdoor schoot en Danny me dus voorbij kon. Vloekend ging ik weer snel achter hem aan maar helaas was dit te laat. De finish vlag was gevallen en Danny had de tweede plek te pakken, wat dan wel weer betekende dat ik derde was geworden, en dus ook op het podium stond !

Aangekomen op het podium werd ik door de andere rijders vreemd aangekeken met reacties als “Ehm Berry, wat doe jij hier, hoor jij niet daar beneden in die grindbak te staan?”. Na een stel foto’s en een heel luid applaus van mijn team met aanhang (die hadden wat goed te maken, op het podium in Silverstone dachten ze dat ik laatste was, waardoor ik in mijn uppie op het podium voor mezelf stond te juichen) was de eerste race perfect verlopen.

Zondag was het tijd om het nog een keertje waar te maken voor een groep gasten die waren uitgenodigd door de Sponsors Nextel & Advitronics. Na een avond, waar uiteraard de derde plaats werd gevierd was het voor iedereen vroeg opstaan. De MINI moest worden gecontroleerd en vooral worden uitgelijnd. Door al het klappende geweld met de kerbstones was de sporing van de wielen aardig veranderd. De startpostitie voor vandaag was opnieuw vooraan in de rij op de derde plaats. Na dertig keer te horen hebben gehad “Berry vandaag weer op het podium he!” kon ik natuurlijk niet meer “misschien” zeggen. De gasten van Nextel en Advitronics kregen allemaal een uitleg over de auto en een korte rondleiding over het circuit. De populaire internet weblog VKmag.com deed hiervan verslag en zal mij in het komend seizoen volgen.

Zondagmiddag sprong het licht weer op groen, met de rollende start ging weer alles goed, in de eerste bocht werd ik al snel ingehaald door Rolf van Os die sneller weg was omdat ik me verschakelde bij de start. Na een paar bochten was de aansluiting weer snel gevonden maar dit was opnieuw voor heel even, opnieuw wilde ik net als in de eerste race iets te ruig een bocht in waardoor ik er bijna af gleed. De MINI was nog net half op de kerbs te houden waardoor ik de weg kon vervolgen maar wel de hete adem van John van der Voort in mijn nek voelde.

John die in een witte Alfa 147 GTA rijdt het ritme in verhouding met race 1 goed te pakken en wist me in te halen. Na ronden van volgen schoten de nummers 2 en 3 langs te baan en verloren kostbare seconden. Die twee plekjes waren dus gratis. De Alfa147 GTA wist ik in te halen waarna het snel tijd was voor de verplichte pitstop. Via de portofoon gaf ik door dat ik binnenkwam over de pitlijn. Monteur Nico startte hierbij direct de stopwatch. Na een brodnodige pitstop (mijn ruit zat door een Lotus Elise helemaal onder de olie) wisten we precies op de 85 seconden de pitstraat te verlaten. Helemaal perfect wat me ten opzichte van andere deelnemers veel tijd scheelde.

De nummer 1 Rolf van Os die met enorm snelle tijden een flink gat wist te slaan kwam ook binnen om te wisselen met Eugene die opnieuw de strijd om de eerste plek zou aangaan. Helaas voor Eugene had Rolf net iets te hard gereden in de pitstraat waardoor die een Stop & Go kreeg en dus de eerste plek verloor. En die verloor hij opnieuw aan mij. Enige nadeel was dat Bas Barenbrug die met wat extra strafseconden langer in de pits moest staan alsmaar sneller mijn kant op kwam. Baanposten begonnen met blauwe vlaggen te zwaaien, wat betekend dat ik me moest laten inhalen.

Ze begrepen niet dat ik met de kleine MINI in strijd was met de BMW M3. Achteraf bleek zelfs dat er rapporten waren binnen gekomen met klachten dat ik het sneller verkeer ophield (wat dus Bas Barenbrug was). Gelukkig had de wedstrijdleiding het wel in de gaten waardoor ik geen zwarte vlag kreeg. Na een heel wat inhaal pogingen van Bas werd ik na ronden van knokken door hem ingehaald, zij aan zij door de snelste bocht (samen met 200 km/h met de spiegels tegen elkaar aan) van het circuit ging het bij Bas bijna fout waardoor die over de kerbs aan de kant van de baan gleed. Hij kon zijn weg snel vervolgens waardoor ik een kleine voorsprong had. Opnieuw schoot ik weer net als bij race 1 in de chicane rechtdoor. Bas ging me weer voorbij waarna ik wel weer snel achter hem aan kon gaan. In de laatste bocht voor de finish wist ik de MINI nog naast zijn BMW M3 te zetten, helaas zat de betonnen muur aan mijn kant waardoor ik achter Bas aan moest sluiten. Uiteindelijk knalde Bas met 0,2 seconde voorsprong als eerste over de finishlijn.

Het weekend was dus fantastisch, twee close races waarbij zelfs in de laatste ronden nog gevochten werd om een plaatsje en dit over een race van een heel uur. Het team, wat stond te zenuwen in de pitstraat waren ook blij om te zien dat de MINI over de finish lijn heen kwam. Vooral om het feit dat alles heel was gebleven zonder een bezoekje aan de grindbak.

De volgende race staat gepland op 21 mei, waarbij we natuurlijk opnieuw voor een podiumplaats zullen gaan strijden.