Door: Peter Stijkel
Drie keer is scheepsrecht… Met die instelling stond ik op 1 januari 2006 voor de derde keer aan de start van de rally Le Dakar. Ik was erop gebrand te finishen en ik had er ook alle vertrouwen in. Het materieel leek in orde, fysiek had ik het goed voor elkaar en ook mentaal voelde ik me sterker dan ooit. Helaas liet de techniek mij andermaal in de steek en moest ik de strijd voortijdig staken. Opnieuw spatte de lang gekoesterde droom uiteen.
En opnieuw rees de vraag: misschien dan toch nog maar een keer?
Mijn credo dit jaar was 'DUST, DIRT, DESPAIR… DAKAR!'
In eerste instantie leek het gewoon een mooie zin, die precies verwoordt wat het rijden van Le Dakar inhoudt. Hoe illustratief deze zin uiteindelijk zou worden, blijkt nu des te meer. Tenslotte was het nachtelijke stof (DUST) dat mij bij mijn eerste Dakar-deelname in 2004 fataal werd. Het jaar daarop, in 2005, speelde vuil in de carburateur (DIRT) me parten. En in 2006 werd ik opnieuw geveld door mechanische problemen… Om wanhopig van te worden (DESPAIR). Dust, dirt, despair… Zou 2007 dan het jaar worden van het laatste woord van mijn credo, DAKAR?
Die vraag speelt nu sinds half januari door mijn hoofd. Ik weet dat ik het fysiek aan kan, dat is tot nu toe het probleem niet geweest. Met goed materieel en een dosis geluk ben ik er van overtuigd dat ik het befaamde Lac Rose kan halen. Ik heb daarom besloten, in overleg met het thuisfront en ondanks eerdere berichten, toch nog een poging te wagen om mijn credo van dit jaar waar te maken.
Het streven is dus om op 1 januari 2007 opnieuw aan de start van de rally Le Dakar te verschijnen. Ik hoop dat ik daarbij ook weer op alle steun mag rekenen. Want ook de nooit aflatende steun van de trouwe schare sponsors en supporters van het afgelopen jaar heeft mij doen besluiten opnieuw deel te nemen.
Rijdt iedereen weer met me mee?
Met vriendelijke groet,
Peter Stijkel
Dutch Orange Team