Veelbelovend perspectief voor karter Giel Bronder

ZUERA - Nadat Giel Bronder eerder al uitkwam in de ICA Junioren, 100cc Nationaal en Rotax Max, maakte hij dit jaar de overstap naar de DD2. Uitkomend voor het team van Patrick Vasterman, VZ-racing, kon Bronder met een last-minute inschrijving op weg naar Zuera, het nieuwe karting complex nabij Zaragoza, waar de eerste race van de Rotax Max Euro Challenge werd gehouden. Giel Bronder blikt terug op een enerverend weekend in Spanje.

"Na net anderhalve maand in de DD2 te hebben gereden en een redelijk maar wel pechvolle eerste NK-race van Chrono Karting, werd mij door Patrick Vasterman van VZ-racing gevraagd mee te gaan naar Zuera in Spanje voor de eerste EK-race van het jaar. Hij dacht dat ik hier wel hoge ogen kon gooien gezien het feit dat ik Maik Barten kon bijhouden bij het NK. Hierdoor was ik wel blij verrast dat hij daar kansen voor me zag liggen. Na wat telefonisch heen en weer verkeer kon ik me nog last-minute inschrijven."

"Met goede moed en verwachtingen, om bij de eerste 15-20 te kunnen komen, vertrokken we op een dinsdagochtend met het vliegtuig naar Spanje. In de verwachting een mooie race en lekker weer tegemoet te gaan. Eenmaal aangekomen bleek het wel mee te vallen met dat mooie weer vanwege de harde wind. Toen we op de baan kwamen, viel er amper tegen in te komen. De kart was gelukkig al opgebouwd door Patrick en konden we na een halfuur op zoek naar ons hotel."

"Op woensdag hadden we trainingen van acht minuten, zodat we steeds even snel wat konden testen. Het was redelijk moeilijk een goede afstelling te vinden vanwege het zeer lange rechte stuk en de korte knikjes. Aan het einde van de dag hadden we de afstelling toch redelijk voor elkaar en keken we uit naar de volgende dag."

"Op donderdag sloeg echter de pechduivel bij redelijk veel rijders toe: hun motoren liepen vast en niemand wist waardoor dat kwam. Dit was een zenuwachtig moment omdat we hoopten dat onze motor het niet zou begeven. Dit gebeurde gelukkig niet zodat we nog wat konden testen om zo optimaal de kwalificatie op een vrijdag in te kunnen.
De kwalificatie ging minder dan verwacht omdat we de motor toch iets te rijk hadden afgesteld en doodat we meteen de baan opgingen, waardoor ik steeds vastliep in groepjes. Uiteindelijk bleek ik op de dertiende plek te zijn geëindigd. Dat was toch wat minder dan verwacht omdat we met de trainingen steeds rond de zevende plek zaten."

"Na de kwalificaties, was het hopen dat het in de series beter ging.
De eerste serie op zaterdag verliep redelijk waarbij ik van plek dertien naar negen kon rijden. Dat was redelijk goed omdat ik er drie keer werd afgezet. de tweede serie verliep wat rustiger maar ook wat minder goed omdat we moeite hadden met de wind die de kop weer had opgestoken. Dat zorgde ervoor dat de motor het op sommige plekken zwaarder had om vooruit te komen. Daardoor kon ik wél van dertien naar tien rijden. In de derde hadden we een ander tandwiel gestoken en een andere sproeier erin gezet. Zodat we wat meer vermogen onderuit hadden. Dit bleek een verkeerde keuze omdat de wind wat meer was gaan liggen waardoor we het onderuit vermogen niet nodig hadden. Op het lange rechte stuk kwam ik te vroeg aan mijn maximum toeren, hierdoor werd ik vrij gemakkelijk voorbij gereden. Dit zorgde er uiteindelijk voor dat ik als vijftiende over de streep kwam."

"Op zich was het een redelijke dag, maar we wisten dat er meer in zat. Uiteindelijk was het zondag, wedstrijddag. 's Nachts had het geregend waardoor de baan bij de training nat was, en we dus niks meer konden testen. Toch gingen we met goede moed, vanaf de negende plaats, de pre-finale in. Na het wegrijden uit de pitstraat begon de temperatuur van het motorblok echter wel heel snel op te lopen. Na een halve baan lag die al op 55 graden. Ik begon nog voor de start gelijk tape van de radiateur af te trekken, maar dat maakte geen verschil. De temperatuur bleef oplopen. Net voor de start lag die al op 73 graden. Toch hoopte ik dat de motor het volhield en de temperatuur niet veel verder zou oplopen. De start ging goed en na drie ronden lag ik achter Maik Barten. Ik liep redelijk snel op hem in. Maar ondertussen was de temperatuur van de motor opgelopen tot 108 graden op het rechte stuk en 89 in het middengedeelte. Hierdoor ging mijn motor steeds slechter lopen en verloor ik steeds meer vermogen. Ik kon niet dichterbij Barten komen, en mijn achterliggers kwamen steeds dichter bij. Na twee ronden zakte mijn motor helemaal in en zat de rest van het deelnemersveld op mijn bumper. Net toen ik besloot om naar binnen te gaan, liep mijn motor vast. Dat was één bocht voor ik de pits in kon. Een slecht begin dus. Nu moest ik vanaf plek dertig starten voor de finale."

"Omdat ik niks meer te verliezen had besloot ik met de start maar aan de buitenkant te blijven rijden, om zo de meesten in te halen en dan bij de tweede bocht me naar binnen te gooien. Dit ging goed, ook al was er een kleine crash bij de start. Toen begon de inhaalrace en liep ik snel in op de rest van het veld. Na zeventien ronden was het alweer voorbij en had ik niet verder kunnen komen dan de dertiende plek. Toch was iedereen redelijk tevreden, ook al wisten we dat we beter konden. Al met al hadden we deze week toch laten zien dat we voorin konden meerijden. Dit belooft veel voor het volgende EK in Buesca die ik ook weer hoop mee te rijden. Tenslotte wil ik nog graag Patrick Vasterman, het gehele VZ racingteam en mijn vader bedanken."