Report Rotax Max World Finals: 'Mission failed'

De laatste en beslissende dag van de achtste Rotax Max World Finals bracht de beslissing in een mooie week. Konden de Nederlanders de successen van afgelopen jaren herhalen? Team Holland was de laatste twee jaren zeer succesvol met Luuk Glansdorp, die het wereldkampioenschap in 2005 won. Dat werd in 2006 overtroffen met het één-twéétje van Romkema en Joossens bij de Senioren en de WK-titel van de pupil van ex-F1-coureur Jos Verstappen Jorrit Pex bij de Junioren. Team Nederland en Team België werden in de Verenigde Arabische Emiraten vergezeld van een grote groep fans. Ook RaceXpress.com had als enige Nederlands pers de reis ondernomen om de verrichtingen van de Benelux-rijders op de voet te volgen.

Na de prefinales in de ochtend, was er tussen de middag de ‘drivers parade’. Met Arabische muziek en dans werden alle rijders ontvangen op het rechte stuk. Met alle nationale vlaggen liepen de landenteams hun ronde en was er tijd voor mooie groepsfoto’s van alle deelnemers. Na deze festiviteiten was het terug naar de orde van de dag en werden de karts geprepareerd voor de beslissende finales.

Finals Junioren: Swinkels net buiten het podium, Van den Brand spint
De eerste beslissing viel bij de junioren. De Nederlandse supporters verzamelden zich op de grote tribune en zagen Jack Swinkels, Mats van den Brand en Indy Dontje op de startgrid zich gereedmaken voor de finale over achttien ronden. Bij de start schoof Swinkels door naar de tweede plek, terwijl Van den Brand één positie verloor. Daarna ontstond een geweldige strijd in de complete toptien. De twee Nederlanders en hun concurrenten wisselden continu van positie en er kwam niet echt een groepje weg. In de tweede helft van de race wist Mats van den Brand zich heel knap op te werken tot de derde plaats, maar bij het inhalen van de nummer twee ging het mis. Hij spinde en verloor zijn kansen op een podiumplaats. Swinkels reed net als in de prefinale een ijzersterke race en stoomde even later op naar de derde plek. Swinkels leek op podiumkoers, maar moest die toch nog afstaan kort voor het einde. Hij kwam op de ondankbare vierde stek over de streep. Toch kan hij met opgeheven hoofd terug kijken op een goed WK. Kevin Korjus mocht zich tot wereldkampioen kronen, en Ryuya Fujie (Japan) en Caleb Williams (Zuid-Afrika) haalden ook het podium.

Indy Dontje, die via een hele sterke herkansing zich alsnog voor de finales plaatste, besloot deze World Finals na een knappe inhaalrace op de vijftiende stek. Nicolas Claes moest achteraan beginnen en finishte 23e.

Jack Swinkels en Mats van den Brand baalden achteraf van het resultaat. “Ik wilde de nummer twee inhalen, maar we raakten elkaar en daardoor spinde ik. Als ik was blijven rijden had ik zeker tweede kunnen worden”, aldus een teleurgestelde Van den Brand. Jack Swinkels op zijn beurt reed een toprace, en was heel dichtbij een podium. Hij verklaarde: “Ik heb nu het gevoel dat er meer in had gezeten. Het was allemaal erg close en ik had zo derde kunnen worden. Helaas werd ik nu vierde en is het balen!" Frank Swinkels zag het genuanceerder en had met volle teugen genoten. "We kunnen terugkijken op een gave week. Jack en ik, en samen met ons de rest van Team TKP, Team The Netherlands en nog een paar honderd andere race-gekken, hebben enorm genoten, veel gelachen en heerlijk geracet met alles wat daarbij komt kijken. Dat willen we nog wel eens doen...", aldus Swinkels senior.

Finale Senioren: Romkema verliest wereldtitel in laatste bocht
Na het spektakelstuk van de junioren was het de beurt aan de senioren. Ricardo Romkema had goed naar de start gekeken van Swinkels en deed precies hetzelfde. Daarna zette hij snel druk op leider Michael Simpson, en nam Romkema de kop over. Imre Birizdo en Benjy Russell voerden daarna de druk hoog op. Romkema hield z’n hoofd echter koel en creëerde halverwege de race een gaatje. Daarna kwam Russell op de tweede plaats te liggen en hengelde Romkema langzaam maar zeker binnen. Het werd steeds closer en spannender en het kwam uiteindelijk aan op de laatste bocht. Er lag veel zand op de baan en Romkema kwam te wijd uit de bocht. Russell profiteerde er perfect van en ging alsnog met de wereldtitel aan de haal. De Fries kwam ook nog eens half in het zand waardoor hij geluk had dat hij een groep van vier man op 0,027 seconde achter zich hield. Zo denderde de topzes binnen twee seconden over de streep en bleek Mike Simpson derde.

Michael Cool bevond zich ook voorin, zoals de gehele week. Helaas voor hem ging het fout in de tweede ronde, nadat hij door een verdwaalde kart geraakt werd. De rappe Belg viel helaas ver terug. Nick Lindeman kwam erg sterk naar voren in de beginfase van de race. Al snel veranderde hij zijn twaalfde startpositie in een achtste plaats. Hij bleef vervolgens steady in de toptien rijden. In de zestiende ronde kwam een einde aan zijn goede optreden en Lindeman viel terug tot de 29e plek. Mike Joossens volgde Lindeman de toptien binnen en maakte nog wel een uitstapje, waardoor hij op de elfde plaats terechtkwam. In de tiende ronde viel het doek nadat hij vol overgave naar voren probeerde te komen. Joossens had deze week tweemaal een mindere motor en kon ondanks zijn inzet niet in de buurt komen van het podium. Bovendien ging ook nog zijn koppelingshuis kapot en werd hij als 31e geklasseerd. Nelson van der Pol en Jeffrey van Bergeijk moesten beide na hun pech in de prefinale vanuit de achterhoede starten. De twee Nederlanders vochten zich een weg naar voren en met succes. Van der Pol bereikte zelfs even de toptien, maar moest de tiende plaats prijsgeven aan Ben Cooper, die ook vanuit de laatste linie kwam oprukken. Van Bergeijk zag zijn inhaalrace stranden op de twintigste positie.

Romkema baalde natuurlijk van de laatste bocht maar was ook blij: “Ik ben trots dat ik toch weer op het podium ben gekomen. Uiteindelijk ben ik de enige Nederlander op het podium. Ik had natuurlijk liever gewonnen, maarja, het hoort er soms nou eenmaal bij.”

Nelson van der Pol was tevreden met zijn finale race: “Na de pech in de prefinale moest ik vanaf de 28e plaats starten. Ik ben nu nog elfde geworden, daar ben ik tevreden mee. Ik had in het begin een slechte motor en heb die toen voor de kwalificatie gewisseld. Mede daardoor kwam ik in het middengebied tekort om helemaal voorin mee te draaien.”

Tot slot was het de beurt aan de DD2’s om te strijden voor de wereldtitel. Met een treintje Nederlanders op de negende, elfde en dertiende startplaats, vlamden de 34 deelnemers richting de eerste bocht. de oranje brigade behield ongeveer hun positie, alleen had Kroes het zwaar. Na de eerste twee ronden begonnen de Nederlandse piloten in hun ritme te komen en schakelden Ringelberg, Brand en Scheefhals zich de toptien binnen. In de 13e ronde kreeg Danny Brand zijn CRG niet in de tweede versnelling, waardoor hij veel kostbare tijd verloor. Hij ging op dat moment namelijk aan de leiding in het DD2 Master kampioenschap. De grote pechvogel, die meer verdiend had viel terug tot achter Dennis Kroes en vocht het daarna met hem uit voor de vierde plaats bij de Masters. Kroes trok na 21 ronden sturen aan het langste eind en viste qua podium dus net achter het net. Jim Ringelberg en Pieter Scheefhals gingen vol gas door en sloten aan bij de grote groep in de toptien. Er ontstond een enorm gevecht en daar kwam Scheefhals het beste uit waardoor hij het WK besloot op de achtste positie. Ringelberg einidgde net buiten de toptien als elfde.

Christophe Adams reed alsof de duivel hem op de hielen zat. In de prefinale was hij al na tweehonderd meter in een crash beland en moest opgeven. Waar de 'Mission failed' voor de Nederlanders, werkte de snelle Belg zich vanaf de laatste startplaats 34 op naar de zeventiende stek, waardoor hij de wereldtitel bij de DD2 Masters pakte. De Amerikaan Cooksey, die aanvankelijk voor Adams eindigde bleek bij weging telicht en werd gediskwalificeerd. Dennis Kroes droop als 22e over de streep en Danny Brand was zeer teleurgesteld en eindigde zijn laatste race op de 25e plaats. Pier-Luc Ouellette uit Canada was de gehele week oppermachting en won alles. De Fransman Morgan Riche eindigde tweede, gevolgd door Makoto Kubo uit Japan.

Beste Nederlander was Pieter Scheefhals, maar tevreden was hij niet: “Na de goede donderdag (eerste en vierde in de heats) zag het er allemaal positief uit. Op vrijdag ging het finaal mis in de eerste bocht, waardoor het een stuk moeilijker werd. In de prefinale lukte het me niet om verder naar voren te komen en nu word ik uiteindelijk achtste in de finale. Tja, in ieder geval beter dan twee jaar geleden in Maleisië, want toen finishte ik negende.”

Danny Brand baalde enorm achteraf: “Het ging de hele week erg goed en boven verwachting. Voor de finale stond ik er erg goed voor, want mijn concurrenten in de DD2 Masters stonden meer dan tien plaatsen achter mij. Doordat ik niet naar m’n twee kon schakelen ging het mis. Dit was mijn allerlaatste race, dus daarom is het extra zuur. Ik baal echt enorm!”

Zo kwam er een einde aan de achtste editie van de Rotax Max World Finals. Deze keer werd het waterballet van vorig jaar in Portugal ingeruild voor een prachtig evenement in de Arabische woestijn. Het weer was perfect, het circuitcomplex prachtig en de locale mensen waren vriendelijk en gastvrij. Kortom: alle ingrediënten waren in de Verenigde Arabische Emiraten aanwezig voor een geweldig WK. Helaas werd door de Nederlanders dit keer niet zoveel succes geboekt als de afgelopen twee jaar, maar de Nederlanders hebben allemaal laten zien bij de wereldtop te horen.

Tekst: Raoul Pasveer
foto's Bas Kaligis