Kay van Kemenade; sensatie tijdens Grand Finals: "Klappen en juichen"

Kay van Kemenade zorgde bijna voor een daverende verrassing tijdens de Rotax Max Grand Finals op La Conca, Italië. De jonge coureur kende een sterk weekend en reed een fenomenale finale. Kay leek lange tijd op weg naar de wereldtitel, maar in de slotfase werd hij van de baan gereden door Alarcon. Een droom viel in duigen, maar toch kijkt de familie Van Kemenade terug op een bijzonder weekend:

Het feit dat Kay mee mocht naar de Grand Finals was voor hem ongelooflijk. Hij had er absoluut niet meer op gerekend want dit zomerseizoen was beslist niet zijn beste. In het winterseizoen had Kay, 12 jaar jong, de overstap gemaakt van Mini Max naar Junior Max en eindigde bij de Chrono wintercup op de tweede plaats. Bij de start van het zomerseizoen jaren de eerste races een afwisseling van technische problemen en race-incidenten en te weinig kans om te trainen. Na de vakantie ging alles van een “leien” dakje. Zijn monteur Paul (van het Kombiteam) had de kart precies voor elkaar zoals Kay graag wilde waardoor hij optimaal kon rijden en ook Kay zat lekker in zijn vel. Dat werd direct zichtbaar middels de raceresultaten in de laatste wedstrijden van de CHRONO en het NK. Dat hij de kans kreeg om alsnog mee te gaan naar Italië doordat Peter Hoevenaars via zijn EK titel Rookie of the Year naar de Finals mocht was voor hem een kans uit duizenden.

In de herfstvakantie kreeg Kay, samen met teammaat Axel vd Burgt, nog de kans om een middag op het type kart te rijden waarmee ze in Italië moesten strijden om het wereldkampioenschap Junioren. Het Zanardi-frame gaf Kay direct een goed gevoel, hij vond het ontzettend lekker en soepel rijden. Hij bestudeerde via zijn computer thuis reeds hoe het circuit van La Conca eruit zag en hoe de bochten waren."

De avond dat hij, met zijn vader vanuit Dronten naar Keulen reed (zondag 23 november) leek het alsof ze naar wintersport vertrokken want vrijwel geheel Nederland was bedekt onder een laagje sneeuw. Kay gaf nog aan het fantastisch te vinden als er in Italië ook sneeuw zou zijn. Wat ook zo was in de Italiaanse Alpen maar niet bij circuit La Conca in het uiterste zuiden van Italië!

Op het vliegveld Koln/Bonn troffen ze andere rijders en monteurs van Team Holland voor de gezamenlijke vlucht naar Bari waar de auto’s klaarstonden voor een rit van ongeveer twee uur naar het circuit en het hotel.

Dinsdag was de loting van de karts en motoren waarna iedereen hard aan het werk toog om alles gereed en optimaal afgesteld te krijgen voor de eerste vrije training van woensdag. Tegen de avond was het een zeer indrukwekkend gezicht om alle karts op de startgrid te zien staan. Toen kreeg Kay echt de kriebels en dacht: “wow, morgen begint het echt, dan gaan we hier rijden.

De eerste trainingen ging wel lekker. Kay merkte wel direct dat er feller gereden werd en er echt hele goede coureurs bij zaten die niet gemakkelijk in te halen waren. Wel zette hij in twee van de vrije trainingen de een-na-snelste tijd neer. Voorafgaand aan het tijdrijden werden de karts van team Holland nog eenmaal gecontroleerd op afstelling en werd besloten achter iets “breder” te gaan rijden. Achteraf een foute beslissing want de kwalificatietijden van alle Nederlandse junioren waren slechter dan de vrije training en Kay was met zijn 29e tijd nog de snelste Nederlander.

In de series die daarna volgden werd hard gestreden en was iedereen ontzettend fanatiek. De wisselende weersomstandigheden van nat en droog maakten het er niet eenvoudiger op. De eerste bocht na de start leverde voor vele rijders problemen op want er ontstonden talrijke crashes waarbij het hele veld door elkaar ging. Kay kon niet rijden zoals hij wilde maar wist zich er redelijk goed doorheen te slaan. Hij was ontzettend alert en probeerde crashes te vermijden. Hiermee kwalificeerde hij zich rechtstreeks voor de prefinale en finale met een vijftiende plaats, een topprestatie in dit veld vooral als je nagaat dat het zijn eerste echte internationale wedstrijd was en hij meteen tegen de wereldtop moest strijden. Helaas wist Axel zich als enige van de Nederlandse junioren niet te kwalificeren via de second-chance en dat drukte de stemming een beetje want Kay en Axel rijden allebei voor het Kombiteam.

Op de laatste dag werd Kay wakker met een goed gevoel. Bij aankomst op de baan vertelde hij het idee te hebben dat hij wel bij de eerste tien kon eindigen. In de prefinal moest hij uitwijken en kwam naast de baan wat hem een aantal plaatsen kostte. Daarna begon de strijd om die plaatsen terug te halen en eindigde Kay na twaalf ronden op de veertiende plaats. Na de rijderpresentatie en groepsfoto’s wat een gezellige chaos werd, begon voor de junioren de finale. In tegenstelling tot de eerdere races moesten de rijders zich met kart opstellen op de grid. Dit leverde een mooi schouwspel op waarbij Paul even gemoedelijk bij Kay op zijn kart ging zitten om hem een kleine peptalk te geven. Maar eigenlijk was dat niet nodig want Kay had er zin in.

Dat was direct te merken want bij de start reageerde hij superalert en ontweek de crash in de eerste bocht waardoor hij direct na de eerste bocht als achtste doorkwam. Hij zette deze opmars voort en lag in de tweede ronde al op een riante vijfde plaats. Voor hem streden de eerste rijders fanatiek om hun plaatsen en Kay wist daar uitgekiend gebruik van te maken. Voor hij het wist reed hij op de eerste plaats waarbij het Nederlandse publiek en de speakers uitzinnig reageerden. Na enkele ronden werd hij opgeduwd in een snelle bocht en dit kostte weer enkele plaatsen. Kay wist echter niet van ophouden en begon wederom aan een inhaalrace. Al snel lukt het om weer naar voren te komen en reed hij afwisselend eerste en tweede plaats. In de 19e ronde reed de Spanjaard Alarcon van achteren op hem in bij het aansnijden van een bocht en tolden ze beiden van de baan. Een immense teleurstelling voor Kay die alles gegeven had om zo hoog mogelijk te eindigen in de Grand Finals.

Het kostte even tijd om deze teleurstelling te verwerken maar Kay en Paul gingen wel weer naar de tribune om naar de finale van de senioren te kijken. Kay kreeg spontaan applaus van het publiek en dat deed hem enorm goed.

“Ik wist van tevoren niet wat ik moest verwachten maar vond het een groots en bijzonder spektakel”, vertelde Kay. “Het slotfeest in de disco was gaaf maar het daar mogen rijden was het belangrijkste voor mij! Toen ik de tribune opkwam na mijn finale en iedereen spontaan begon te klappen en juichen, daar werd ik helemaal warm van. Het is gewoon een gave en heel bijzondere week geweest. Ik wil iedereen bedanken die mijn deelname heeft mogelijk gemaakt. Mijn persoonlijke sponsors maar ook CHRONO, Kombikart en Doblaracing.”