Lars Lamborelle is bezig aan een ijzersterk seizoen. De talentvolle karter uit Noord-Brabant hoort bij de Internationale top en bewees dat niet alleen in de afgelopen races van de BMC en BNL, maar ook in de Rotax Euro Challenge gaat het voor de wind. Samen met het topteam van De Feyter en het kartmerk Gillard was hij succesvol in een adembenemende finale op het 7 Laghi
Karting Circuit van Castelletto in Italië. Winnaar Lamborelle blikt terug.
“Nadat ik in Genk gediskwalificeerd werd, was ik uit op wraak en die heb ik de vorige race in Italië gehad. Ik had het zelf niet verwacht dat het resultaat zo goed zou zijn.
Woensdag waren we eigenlijk meer bezig met de baan te verkennen want ik was een van de enigste die niet had getraind dus moest ik de komende twee dagen extra mijn best doen. Donderdag hadden we de motoren getest en de set-up van de kart was al redelijk goed.
Vrijdag hadden we een paar dingen geprobeerd en de kart voelde voor mijn gevoel goed aan. De kwalificatie werd opgedeeld in twee groepen : Q1 en Q2. Ik zat gelukkig in Q2 en had dus een klein voordeel tegenover Q1 want als je in Q1 zit, duurt het een aantal ronden voordat het rubber van de andere groepen weg is. Ik ging weg achter een groepje snelle gasten en ik kon ze redelijk volgen, ik reed ook heel licht naar hun toe, ik had een piekrondje en toen had ik verkeer dus ik wist tijdens het rijden niet precies wat ik reed, want op mijn laptimer was de magneet-strip, waar de laptimer de tijden meet, verlegd en kon ik dus niet goed zien wat voor tijd ik reed. Toen ik klaar was met wegen, zei mijn monteur dat ik de tiende tijd had in mijn groep, ik was eigenlijk best wel teleurgesteld want ik wist dat er veel meer in had gezeten als ik geen verkeer had gehad die ene ronde. Ik was 17e in totaal en dat betekende dat ik in groep A zat en iedere keer vanaf de 9e plek mocht starten.
Zaterdagochtend stond ik op en keek ik uit het raam en zag ik dat het hard aan het regenen was. Ik dacht bij mezelf: Oh nee, ik heb nog nooit eerder op deze baan gereden en de anderen wel… In de warming-up kozen we ervoor om op nieuwe regenbanden te gaan want dit moest ook in de Heats. We waren 8e in de warming-up terwijl iedereen die voor me stond op gebruikte banden reed. We waren dus erg tevreden hiermee en we gingen vol vertrouwen de heats in. Na wat kleine aanpassingen gingen we van start en werd ik 6e maar ik kon niet naar de kop toe rijden en ik was nog steeds niet echt tevreden over de afstelling en het tandwiel en dat gingen we dus veranderen voor de volgende heat. De volgende heat was alles een stuk beter, ik kon naar de kop toe rijden maar de heat duurde net iets te kort omdat ik een beetje in het gedrang zat met de start. Ik werd 5e in deze serie en ik was hier erg tevreden mee. We gingen iets heel anders proberen voor de volgende heat omdat het team informatie wilde over de kart. De volgende serie moest ik proberen uit te rijden want dan was ik zeker van een plek in de top 10. Datgene wat we hadden geprobeerd pakte zeer goed uit, want ik kon mijn Gillard naar een 2e plek sturen!
Na een 6e, 5e en een 2e plek in de series had ik mezelf als 6e gekwalificeerd en hier was ik heel blij om, want ik had geen meter gereden in de regen op deze baan en de meeste rijders wel. Zondag stond ik op en toen was de lucht helder zonder een klein wolkje aan de lucht. De warming-up werden we 11e maar ik reed niet voluit want er lagen een aantal plassen op de baan en ik wilde niet alles krom maken door eraf te gaan. We hadden nog een paar kleine dingetjes verandert voor de pre-finale en gingen we vol vertrouwen de prefinale in.
Met de start kwam ik redelijk door, als 5e maar ik werd de eerste ronde al ingehaald, maar ik kom hem wel goed volgen. Toen ging er in de eerste bocht iemand rond en ik kon hem niet ontwijken en klapte vol op zijn voorkant met mijn achterwiel. Mijn velg was beschadigd en de klos was naar binnen gelopen maar ik kon gelukkig de race wel uitrijden. Ik lag 10e alleen ik ben uiteindelijk terug naar de 7e plek terug kunnen rijden. We kwamen ietwat snelheid te kort op de gasten voor me maar ik wist wat we moesten veranderen dus ik was er zeker van dat het goed ging komen in de finale.
In de finale moest ik als 7e starten en ik had al meteen een goede start, ik kwam als 2e door maar ik werd gepakt door nummer 3 omdat ik het gat niet goed dichthield. Bij de start was er een gigantische crash waardoor een slow-bord uitkwam. Na twee rondjes ging de race weer gewoon door en meteen aan het einde van het rechte stuk pakte nummer 2 de kop. Ik ging natuurlijk mee en ik probeerde nummer 1 bij te houden om later de aanval te kunnen openen. Na een paar rondjes haalde nummer 3 mij in en kwam ik een beetje op het vuil waardoor de eerste 2 een beetje wegtrokken. Gedurende de race konden zij samen wegrijden omdat nummer 2 de leider opduwde op het rechte stuk. Ik bleef dus eigenlijk heel de race op de 3e plek hangen, maar nummer 4 kon niet dichterbij komen, dus ik was eigenlijk al zeker van een podiumplek. De laatste ronde begonnen de eerste 2 te knokken en zij verloren heel veel tijd daarmee. Toen nummer 2 de leider wilde passeren raakte hij hem, en omdat ik met volle snelheid aankwam kon ik ze allebei buitenom passeren, met nog maar drie bochten te gaan! Ik ging over de streep en ik kon zelf nog niet geloven dat ik had gewonnen. Ik werd meteen door alle Nederlanders gefeliciteerd en ook werd ik meteen geïnterviewd maar ik wist helemaal niet was ik moest zeggen dus het ging nogal moeizaam en ook omdat ik nog helemaal niet besefte dat ik hem had binnen gesleept. Ik zou graag iedereen willen bedanken voor al het vertrouwen in mij en alle mensen die mij hebben ondersteund dit jaar en ik zal natuurlijk ook hartstikke mijn best doen om bij de volgende ronde van het Europese kampioenschap in Engeland dit te herhalen. De volgende mensen zou ik graag willen bedanken voor de ondersteuning : Tim de Feijter, Tony Cruttenden van Supertune Engines, Peter de Bruijn, Tim Gillard, Mijn monteur en mijn ouders.