ALMERE - Doorzetters worden beloond. Dat bleek afgelopen weekend voor Justin Ros. Als grote fan van Michael Schumacher begon hij tien jaar geleden aan kartwedstrijden. In die vele seizoenen die volgden, behaalde de talentvolle rijder uit Almere vele podia en diverse overwinningen, toch ontbrak die ene hoofdprijs, de Nederlandse titel. Maar na een uitstekend en constant seizoen kon de zeventienjarige Ros ook die ontbrekende titel bijschrijven op zijn CV. Justin Ros vertelde tegenover RaceXpress.com zijn ervaringen van de laatste race. De overstap van de 100cc naar de schakelklasse betekende voor de Topkarter uiteindelijk een successtory:
“De laatste race van het seizoen stond voor de deur. Alles was netjes geregeld door mijn vader, zoals vrij van school en dat soort zaken. We zouden er uiteraard voor gaan. In het algemeen klassement had ik een voorsprong van dertien punten op Jeroen Bos, Ruud Hellewegen en Sebastiaan Koppenol. Toch verrassend om de leiding in het algemeen klassement te hebben als je beseft dat dit het eerste jaar is in de schakelklasse 125 super nationaal 07.”
“De donderdag zijn we al naar het circuit vertrokken, waar we de hele dag zouden training onder de bezielende leiding van team baas Francois Slangen. Om tien uur hadden we de tent opgebouwd en die van Bas Lammers die inmiddels ook gearriveerd was. Om twaalf uur gingen we de baan op en meteen liep alles op rolletjes. We begonnen met zeer goede tijden. Bas Lammers heeft mij die dag heel goed advies kunnen geven over het bochtenwerk en dat leverde extra tienden op. Het vertrouwen in een goede afloop was sterk aanwezig.”
“Op vrijdag was het een stuk drukker geworden en we konden mooi de concurrentie klokken. Opnieuw ging ik de baan op en ik reed een persoonlijk record van 43.62 die dag. Alleen Ruud Hellewegen zat daar vlakbij. We trainden maar twee keer die dag om krachten te sparen voor de training op zaterdag in de groep.”
“Het verhaal wordt nu een beetje eentonig, maar daar kan ik niets aan doen. Ook de zaterdag verliep zoals het moest verlopen en het wachten was een beetje op de zondag. De tijden waren nog steeds uitstekend te noemen en mijn concurrenten Jeroen Bos en Sebastiaan Koppenol bleven wat achter. Alleen Ruud Hellewegen was die dag een fractie sneller.”
“Op de voor mij belangrijke ‘D Day’ werd de kwalificatie verdeeld in twee groepen: even en oneven. In mijn groep zaten de vier kanshebbers. Tijdens de eerste kwalificatie werd er al erg hard gereden. De snelste tijd was sneller dan ik getraind had. We begonnen rustig aan, opbouwen, lijnen opnemen op de harde schijf en rustig het tempo opvoeren. Het resultaat was een tweede tijd achter Ruud Hellewegen.”
“Het vertrouwen in een goede afloop groeide en groeide en daarmee ook de spanning. Race 1 was er één om in te lijsten. Direct na de start nam ik de leiding en kon wel een gat in de lucht springen. (bij wijze van spreken dan). Op de start-finish-lijn zette Ruud in de eerste ronde de aanval in. Daarbij raakten we elkaar waardoor ik begon te slingeren. Maar gelukkig hield ik de kart op de baan. Ik was de leiding kwijt, maar liep nog weg van de anderen. 'Laat maar gaan' dacht ik en werd mooi tweede.”
“Race twee was anders. Een klassering bij de eerste vijftien zou voldoende zijn voor het kampioenschap. De start ging totaal verkeerd en ik ging als zesde door de eerste bocht. Geen paniek dacht ik nog, de concurrentie was al uitgeschakeld en alleen als ik niet finishen zou, werd ik geen kampioen. De race ging goed en ik liep snel in op nummer vijf. Halverwege de wedstrijd ging ik hem voorbij en liep in op nummer vier. Ruud Hellewegen was al aan de horizon verdwenen, maar geen gevaar voor mij. Nummer vier werd gepasseerd en als er verder niets meer zou gebeuren, zou ik Nederlands kampioen zijn. Ik reed de race uit en kwam juichend over de finish. Een heerlijk gevoel om een ere ronde te mogen rijden met de vlag in je handen. Super. Dit kampioenschap had onmogelijk geweest zonder de hulp van Francois Slangen, mijn monteur Marc Wijnsema en niet te vergeten TRE INVESTMENTS die mij al vanaf mijn tiende jaar sponsoren. Verder wil ik iedereen bedanken die mij geholpen heeft. Speciale dank gaat daarbij uit naar mijn vader die er altijd in geloofd heeft.”
Loading