Kunnen Verstappen of Kox zege herhalen? Uit de oude doos, de zege van 1959

Aston Martin neemt volgend weekend deel aan de 24 uren van Le Mans en hoopt daar op een goede prestatie. Drie sterke teams, met onder andere toerwagenspecialist Peter Kox en voormalig F1- en A1GP-coureur Jos Verstappen, gaan de strijd aan met Audi en Peugeot in de legendarische wedstrijd. RaceXpress.com dook in de oude doos en vond een schitterend verhaal over de Amerikaanse racelegende Carroll Shelby. Vijftig jaar geleden vormde hij samen met de Engelsman Roy Salvadori een team en won in de Aston Martin DBR1 de unieke race op La Sarthe. Shelby beschrijft deze historische ervaring als hét hoogtepunt van zijn carrière.

"Het was een geweldige tijd met Aston Martin, een merk waar ik altijd veel voeling mee heb gehad en gehouden", begon Shelby zijn verhaal. "Ik heb zoveel herinneringen aan 1959 en het zijn eigenlijk allemaal verschillende momenten. Op de baan lag tonnen aan olie, bijvoorbeeld. Aan het einde van de race stapte de eigenaar van Aston Martin, David Brown, in de auto voor een victory lap. Het betekende zo ontzettend veel voor hem, ik denk dat hij al zijn hele leven de race op Le Mans wilde winnen. Toen hij wist dat we gingen winnen deed hij zijn netste kleren aan. Maar aan het einde van de ronde zat alles helemaal onder de olie! Ik vond het erg vervelend voor hem, maar ik denk dat hij er onder die omstandigheden niet veel om gaf…"

"Toentertijd was ons budget £150.000 voor een heel seizoen. Tot op de dag van vandaag heeft Aston Martin altijd veel bereikt met relatief weinig middelen. Ik heb nog steeds veel respect voor het team en ik ben in gedachten aanwezig tijdens de race. Toch is het vandaag de dag compleet anders. Ik zou het circuit niet eens meer herkennen denk ik. Le Mans is nu meer een 24-uurs sprintrace. In mijn tijd was het totaal anders; de auto hing aan elkaar van compromissen. Er was geen automatische toerenbegrenzer, wij hadden alleen onze voeten. De versnellingsbak en schakelmechanisme waren niet erg sterk, het was veel meer een uithoudingsproef. Een foutje en de motor kon ontploffen! Een vergelijk maken tussen 1959 en 2009 is gewoonweg onmogelijk. Ik deel de racehistorie altijd op in delen, en je kan het een niet vergelijken met het ander. Het is appels met peren vergelijken. Het enige wat niet veranderd zal zijn is het gevoel na de overwinning!"

"Fysiek was mijn race erg zwaar aangezien ik kampte met dysenterie, waarschijnlijk had ik wat verkeerds gegeten. Dat was mijn grootste probleem, maar in Le Mans stijg je boven jezelf uit en vergeet je alles. Daarom is het moment waarop je de kans hebt de race te winnen het moment van je leven! Terugkijkend moet het best gevaarlijk geweest zijn aangezien ik 24 uur niets gegeten had, behalve van pillen tegen de problemen. Toen we de race wonnen kreeg ik een champagnefles in mijn mond gedrukt en ik werd direct duizelig. Ik was zo moe dat ik nauwelijks kon staan of denken, zeker niet na de champagne! Tijden veranderen, maar ik weet zeker dat ik me ook vermaakt zou hebben als ik in een moderne LMP1-auto zou rijden. Rijders hebben tegenwoordig wel veel meer voorbereiding, in 1959 hadden we nauwelijks een trainingssessie voorafgaand aan de race. We kenden het circuit maar verder moest je het maar uitzoeken en de finish zien te halen. Ons doel was om geen fouten te maken, en geloof me, er waren genoeg mogelijkheden waar het flink fout kon gaan. En anders kon een andere rijder daar wel voor zorgen…"

"Destijds regende het bijna elke race in Le Mans. ’s Nachts kwam de mist opzetten. De langzame auto’s reden zo’n tachtig mijl per uur aan de rechterkant van het circuit, dat was de regel, en wij kwamen dan met 160, 165 mph langs. Je hoopte gewoon dat er niets fout ging. Mijn persoonlijke bericht aan de Aston Martin-rijders voor de komende editie is eenvoudig: haal de finish. Roy Salvadori en ik zijn bijzonder trots op jullie. Laten we hopen dat dit schitterende team nog vijftig jaar actief is in de racerij, en ik wens jullie het allerbeste", besloot Carroll Shelby.