Jordi van Moorsel geeft visitekaartje af in Florida

Jordi van Moorsel heeft een mooi avontuur achter de rug in 'The Sunshine State of Florida'. De jonge karter nam in de Verenigde Staten deel aan de eerste ronde van de Florida Winter Tour, een kampioenschap dat door veel rijders gebruikt wordt om in de wintermaanden in vorm te blijven. De voormalig wereldkampioen karting bij de Rotax Max Junioren was uitgenodigd door een Amerikaans team en hij maakte veel indruk. Dusdanig veel dat het neefje van voormalig wielrenster Leontien van Moorsel direct is uitgenodigd voor de tweede kampioenschapronde. Jordi blikt terug op zijn avontuur in Florida.

“Op maandagavond zijn we afgereisd naar West Palm Beach, ruim dertien uur vliegen. Op dinsdag gingen we eerst naar de kartbaan om alvast het circuit te verkennen. We hebben wat rondgekeken bij andere teams maar er was niet veel te zien. De temperatuur was echter wel lekker, zo’n 27 graden. Op woensdagmorgen waren we al vroeg op het circuit. Mijn vader bouwde de kart op en ik heb wat bijgepraat met rijders die ik nog ken van het WK in Dubai, het WK in La Conca en de EK-wedstrijden. In de namiddag ging ik voor het eerst de baan op. De baan was van beton, we reden met een ander type banden en op een kartmerk waar we nooit mee gereden hadden. Kortom: dat was even aanpassen.”

“De Florida Winter Tour is het grootste Rotax-evenement van Amerika en Canada. In mijn klasse waren er 75 deelnemers waarvan ik er maar enkelen kende. We hadden maar twee trainingsdagen dus de tijd om alles op de rit te krijgen was beperkt. In Amerika kan je echter gewoon doorknallen tot negen uur in de avond! Op donderdag hebben we ook van 08.00u tot 21.00u gereden.”

“Het evenement ging over twee wedstrijden, een op zaterdag en een op zondag. Op vrijdag moest je voor beide wedstrijden een aparte kwalificatie afleggen. De tijd van de vrije training in de ochtend werd gebruikt als ranking om je een startplaats te geven voor het tijdrijden. Ik had de vierde tijd en was nog niet voluit gegaan want we kenden die regel niet. Maar desondanks zat ik er goed bij. Tijdens het tijdrijden voor de zondagrace voelde ik in de eerste ronde dat er wat mis was: een slappe achterband. Ik probeerde het nog wel maar na twee ronden werd het te gevaarlijk en moest ik opgeven. Na de band en de velg getest te hebben bleek dat het ventiel iets open bleef staan zodra je de druk verminderde. Vervolgens moesten we vijftien minuten wachten tot de start en in die tijd was de band langzaam leeggelopen. Dat resulteerde in een teleurstellende 42e tijd.”

“In de middag vond het tijdrijden voor de race van zaterdag plaats. Daarin realiseerde ik de tiende tijd, waar ik niet tevreden mee was. Aan het einde van de dag had ik geen lekker gevoel. Je gaat niet naar Amerika om enkel mee te doen maar je gaat erheen om te winnen. Daarvoor hadden ze me gevraagd. Op zaterdagmorgen realiseerde ik in de vrije training de vierde tijd. Dat zag er goed uit want de rijders die voor me stonden reden in de tweede groep en zij hadden meer grip.”

“Vervolgens de prefinale waarin ik als tiende moest starten. Ik eindigde op de vijfde plaats. De finale ging over 18 ronden, 24 kilometer. Het gevoel was goed. Teambaas Marco di Leo was er niet zeker van dat ik zou winnen omdat hij er van uit ging dat ik na enkele ronden de kop zou kunnen pakken. In de voorgaande vier evenementen was de koploper telkens teruggepakt vanuit de slipstream op het rechte stuk. Daar moest ik dus voor oppassen. Na de start lag ik vierde en na vier ronden pakte ik de leiding over. Ik wilde niet wachten en probeerde weg te rijden maar de concurrentie kon in mijn slipstream bij blijven. Inhalen was niet mogelijk omdat ze niets over hadden. Daardoor schreef ik de manche op mijn naam. De eerste FWT-zege in de pocket! Dit evenement werd wereldwijd uitgezonden dus ik had mijn visitekaartje afgegeven.”

“Zondag was een heel ander verhaal. In de vrije training noteerde ik de snelste tijd maar door de slechte kwalificatie moest ik eerst nog de herkansing rijden. Na de start gingen er in de eerste bocht acht op een hoop. Ik kon er niet langs en knalde er vol in waardoor ik terugviel naar P32. De stuurstang en twee spoorstangen stonden krom. Desondanks reed ik met de snelste tijd naar P15. De teambaas snapte er niets van maar hij was wel dik tevreden en vroeg of we nog eens terug wilden komen.”

“Nu heeft mijn vader het voor elkaar gekregen dat ik een week eerder naar Amerika kan om alvast een Senioren-kart en mijn motoren voor 2012 kan testen op het circuit waar de volgende wedstrijd is: Homestead in Miami. Dan staat de kart klaar en mogen we het appartement van de teambaas gebruiken, met uitzicht op Miami Beach. Vet man!”