Het begon allemaal ongeveer tien jaar geleden voor Thomas Knopper en Björn Cornelissen. Twee vriendjes door dik en dun. Met dezelfde hobby:
karting. Zij sleepten in hun slipstream twee enthousiaste vaders mee naar elke race. Björn en vader Claude Cornelissen blikken terug op mooie memories: "Eerst elke zondagochtend, toen elke woensdagmiddag en elke zondag, toen soms drie wedstrijden in een week en dat wel 30 a 35 keer per jaar, vanaf het prille begin reden we met Thomas en Dirk naar alle kartbanen in Nederland en later Europa. Altijd broodjes ei en krentenbollen met kaas mee en soms al om 6 uur ’s ochtends onderweg."
"Regen of zonneschijn het maakte ons allemaal niets uit, soms als enige op de baan in de regen, nooit vergeten we het 360-oefenen en vooral de wijze woorden richting hun eerste kart-instructeur: Bas Kaligis. Regenlijnen? Die man is niet goed bij zijn hoofd, kwamen ze verhaal bij hun vaders. Later kwamen de successen in de regen races. Na 150 rondjes trainen nog even schakelen met een grote T rib naast het stuur, wij als vaders dachten dan, tijd voor een broodje ei en klokten dan tussendoor toch weer een snellere tijd. Een geplofte motor werd altijd schouderophalend met een druppeltje teveel afgedaan."
"Samen lokte Thomas en Björn de baanbeheerder weg om zijn golfkarretje te ‘lenen’ en over de Landsard te crossen. Altijd op zoek naar vertier. Samen stonden Thomas en Björn op het podium. Vorige week stond Björn op het podium bij de Renault Clio Cup op Zandvoort. Toevallig waren Thomas en Dirk tijdens de race erbij."
"Vanaf de eerste dag, was het altijd alles uitproberen van materiaal tot verschillende afstellingen, iets wat altijd zo is gebleven tot op de dag van zondag 9 augustus 2009. Groot was ons ongeloof bij het vernemen wat er was gebeurd met Thomas."
Nooit meer een brede grijns van Thomas als iemand vroeg met welke bandenspanning ze reden. Altijd riepen Thomas en Björn,
Heidelucht voor...
Boslucht achter...
Thomas kerel(tje) we gaan je missen als persoon, als coureur, als belhamel maar vooral als ons kartmaatje.
Sterkte daarboven en we hopen maar dat ze daar een kartbaan hebben.
Ons welgemeende verdriet delen we met Dirk, Lia en dochters.
Sterkte met het verwerken van het moment waar we altijd bang voor waren.
Björn Cornelissen
Claude Cornelissen