CASTELLETTO - De Andrea Margutti Trophy is één van de grote klassiekers van de internationale kartkalender en tegelijk een eerbetoon aan een beloftevolle jonge Italiaanse coureur, die in 1989 overleed. Op de palmares van deze wedstrijd vinden we prestigieuze namen terug, zoals F1-coureurs Giancarlo Fisichella en Robert Kubica. Beitske Visser wilde er haar naam graag bijzetten. Of dat lukte...?
Een derde beste tijd in de testritten, een succesvolle manche en een snelste ronde in de prefinale van de categorie KZ2: de kans op een overwinning in de 22ste editie van de Andrea Margutti
Karting Trophy zat er voor Beitske Visser best in. Desondanks liep de finale op het circuit van Castelletto di Branduzzo in Italië niet zoals gehoopt.
Een week na de moeilijke wedstrijd in Sarno stond Visser al weer gevechtsklaar om in een grote race naar de voorhoede terug te keren. "Ik was behoorlijk optimistisch na afloop van de tijdritten, want ik haalde de derde beste tijd, op amper een tiende van een seconde van de koploper. We hebben het materiaal nog verbeterd voor de eerste manche, die ik heb kunnen winnen na een mooie strijd met mijn tegenstanders. Zaterdag was best een bemoedigende dag", aldus Visser.
De tweede manche vond zondagochtend plaats. 's Nachts had het hevig geregend en de luchtgesteldheid was veranderd. "Mijn carburatie was wellicht niet ideaal, want de motor liet het van in de tweede ronde afweten. Door die tegenslag dook ik meteen naar de zestiende plaats op de startgrid van de prefinale. Gelukkig voelde ik dat we goed zaten met de technische materiaalkeuzes die we voor deze race hadden gemaakt. Ik kon snel meerdere plaatsen inhalen en weer klimmen in de rangschikking." Hoewel de race werd onderbroken en de wedstrijdofficials het startsein opnieuw moesten geven, deed Visser een prachtige sprong vooruit en stootte ze door naar de zesde plaats. Terloops reed ze ook nog eens de snelste ronde.
Aan het stuur van haar Intrepid-TM in de kleuren van Praga, was Visser vastbesloten om in de finale voluit te gaan. Maar in deze beslissende race werden haar voornemens door twee problemen gedwarsboomd. "Om te beginnen was ik niet echt goed gestart en zat ik in het peloton ingesloten. Daarna kon ik niet meer terugkomen zoals ik wilde, want het chassis was niet meer zo goed in evenwicht als in de prefinale. Voor de finale hebben we nieuwe banden opgezet, dat is misschien de reden." Het was met enige spijt dat Visser uiteindelijk, ondanks enkele mooie inhaalbewegingen, als zesde over de streep ging.