Adrian Newey zegt dat hij zich nog steeds tot een zekere mate schuldig voelt voor
het ongeluk waarbij Ayrton Senna in 1994 in Imola overleed. De technisch directeur van Red Bull was toen op dat moment hoofdontwerper bij het Williams F1 Team. De Braziliaan overleed toen hij plotseling van de baan schoot in de beruchte Tamburello, kort nadat de race werd herstart.
Het ongeluk leidde tot een jarenlang gerechtelijk onderzoek. De officier van justitie richtte zich daarbij op de stuurkolom van de auto, welke leek afgebroken te zijn. Deze was namelijk voor de race aangepast en opnieuw gepositioneerd. Iets waar Newey tot de dag van vandaag enorme spijt van heeft. De ontwerper haalt het moment terug in zijn autobiografie ‘Hoe een auto te bouwen’ welke deze week uitkwam. In het boek noemt hij de aanpassing aan het stuurwiel ‘twee erg slechte onderdelen van engineering’.
Newey heeft de onboardcamera van Michael Schumacher goed bekeken. De Duitser reed op dat moment achter Senna. De video heeft hem er van overtuigd dat het niet het stuurwiel was wat het ongeluk veroorzaakte. De beelden toonden dat Senna’s auto in eerste instantie tractie verloor aan de achterkant. Dat had niet het geval geweest als het stuurwiel faalde. Ondanks dat haalt dat niet het gevoel weg bij Newey dat hij verantwoordelijkheid heeft voor wat er gebeurde.
“Los van het feit dat het stuurwiel wel of niet het ongeluk veroorzaakt, is er geen ontsnapping mogelijk aan het feit dat het een slecht ontwerp was dat nooit toegestaan had mogen worden om op de auto te komen”, geeft Newey toe. “Ik was een van de hoofdmanagers in het team dat een auto ontworpen had, waarin een groot man is gestorven.”
Newey voelt dat het tekort aan prestatievermogen in de eerste twee races er voor gezorgd heeft dat Senna tot het gaatje ging in het gevecht met Schumacher. “Waar ik meest schuldig over voel is het feit dat ik de aerodynamica van auto heb verknald”, schrijft de ontwerper. “Ik verknalde de transitie van een actieve ophanging terug naar een passieve en ontwierp een auto die aerodynamisch onstabiel was. Ayrton probeerde dingen te doen, waar de auto niet toe in staat was. Of hij wel of geen lekke band kreeg door het nemen van de binnenkant, een snellere maar hobbelige lijn in een auto die aerodynamisch onstabiel was, maakte het dat de auto moeilijker te beheersen was, zelfs voor hem. Ik voel altijd een stuk verantwoordelijkheid voor de dood van Ayrton, maar niet schuldig.”