Felipe Massa beweest dat hij het afgelopen jaar in de kwalificatie net zo snel was als teamgenoot Fernando Alonso, en regelmatig zelfs sneller. Toch scoorde de Braziliaan slechts de helft van de punten van zijn hoog aangeschreven teamgenoot en verloor zijn stoeltje bij Ferrari. De coureur stapt in 2014 over naar Williams.
Over zijn nieuwe team vertelt de 32-jarige tegen over het Finse Turun Sanomat: “Ik weet dat Williams een moeilijke fase heeft doorgemaakt, maar ik denk dat zij, met de veranderingen die ze ondergaan, terug kunnen keren naar wat ze een aantal jaren geleden deden. Ik wil onderdeel van dat proces zijn. De Mercedes-motor is erg competitief, dus ik denk dat we een goed pakket ter beschikking hebben om op een geregelde basis te kunnen vechten voor de punten en langzaam naar de top kunnen schuiven.”
De motivatie van Ferrari om Felipe Massa te vervangen was het feit dat hij onvoldoende ondersteuning aan zijn teamgenoot kon bieden in de strijd om het wereldkampioenschap. De kleine Braziliaan is echter van mening dat hij voldoende weerstand wist te bieden: “Fernando is natuurlijk een erg sterke coureur, in het bijzonder in de eerste ronden van het kampioenschap. De kwalificatie is niet belangrijk voor dit kampioenschap geweest, maar ik was tenminste even snel, of zelfs sneller dan Alonso. Maar met de andere factoren, de strategie, verkeer, pitstops en al deze dingen, had ik weinig geluk. En wanneer Alonso voor het kampioenschap gaat en ik niet, dan heeft hij het voordeel van de strategie en dat beïnvloedt je mogelijkheden om voor de topposities te rijden.”
Terugkijkend op zijn carrière bij Ferrari, ziet de kleine coureur het opgeven van de overwinning in Hockenheim in 2010 als het dieptepunt. Hierover zegt de Braziliaan: “Ik kreeg een teamorder en die moest ik volgen. Het was slechts vanuit een professioneel en persoonlijk oogpunt. Mijn ongeluk in Hongarije in 2009 was natuurlijk een negatieve gebeurtenis, ik had daar kunnen sterven. Maar ik kan mij niet herinneren dat het onderdeel van Rubens Barichello’s auto mij raakte. Ik weet wat er gebeurd is en natuurlijk herinner ik mij dat het lang duurde om te herstellen, maar ik kan mij het ongeluk niet herinneren. Dus dat doet niet zoveel pijn als de herinnering aan wat er in Hockenheim gebeurde.”