Vrienden van het circuit en ver daarbuiten; het raceseizoen zit erop en @Racing_Robby Kamphues sloot het zaterdag in stijl af met een derde plaats in de zaterdagrace van de Supercarchallenge op Assen. Op zondag werd nog een race verreden, maar toen besloot de motor van zijn Radical SR8 dat het seizoen 28 ronden voor het einde voorbij was. En dat terwijl hij op een 2e plek lag en - naar eigen zeggen- op weg was naar de leider. 'Kortom, van mij mag het nieuwe seizoen morgen beginnen,' aldus Kamphues. Hieronder een uitgebreid verslag in zijn eigen woorden van zijn 'heldendaden'.
lastig karretje
Op Assen is het nooit droog, zelfs als het niet regent en de Radical SR8 die ik dit jaar bestuur is een lastig karretje. Sommigen noemen het zelfs een monster; een V8 motor die 450 pk levert in een buizenfreempje met wat plastic dat de helft minder weegt dan een boodschappenautootje. Naar verluidt komen we met 260 kmh op de befaamde Ramshoek van Assen af, een knik die net niet volgas genomen kan worden, maar waar je toch hoopt met 240 kmh weer heelhuids uit te komen. Liefst ook in de regen. Gelukkig had ik Donald Molenaar van Intrax Racing voor de laatste nat-weer-rij-tips: 'Rob, waar je normaal rijdt is het in de regen spekglad, dus je moet overal rijden waar je normaal niet rijdt.' Hij bedoelde daarmee waarschijnlijk niet het gras naast de baan.
formule-1-verplichtingen
Het is leuk om te roepen dat ik formule-1-verplichtingen heb ( ik bedoel mijn presentatie van de Grand Prixs bij Sport1), maar daardoor kon ik dit jaar maar 4 races in de Radical rijden. Mijn raceauto zag ik het afgelopen jaar voornamelijk als ik meewarig door mijn foto-album bladerde. Voor de training moesten de monteurs zelfs weer uitleggen waar alle knopjes voor diende en geloof me; dat zijn er in de Radical best veel. Bijna nog vergistte ik me toen ik bij 200 kmh wilde praten met de pits en in plaats van het knopje voor de boordradio het knopje van de pitlimiter indrukte. Gelukkig bedacht ik me op tijd, anders was het seizoen met een heel grote plof tot stilstand gekomen.
snelste op de sim
Gelukkig bood een state of the art racesimulator in de huiskamer uitkomst: dankzij hulp van Playseat en trainer Remi Lens werd er dagen geoefend met de nieuwste soft- en hardware waarop niet alleen de Radical SR8 in de juiste versie maar ook alle circuits zitten. Dat bleek op meerdere manieren handig, want ik was op de simulator zo vaak gecrasht dat toen ik in het echt tijdens de training van de baan schoot ik precies wist welk weggetje ik kon nemen om uit de grindbak te blijven. Daardoor kon ik in de kwalificatie meer risico nemen en mocht ik vanaf de eerste startrij vertrekken. En geloof me er is geen mooier gezicht dan een lege baan voor je bij de start en dat was heel lang geleden!
bliksemstart
Sterker nog; ik kan me niet herinneren dat ik ooit vanaf de eerste startrij ben vertrokken behalve bij een kartrace die ik zelf organiseerde en waar bij ik sjoemelde met de rondetijden! Eigenlijk is vooraan starten veel makkelijker; je kijkt naar de lampen boven de baan en als die uitgaan geef je gas. Kennelijk is er met mijn reactietijd ondanks mijn leeftijd niks mis want voor bocht 1 had ik al ruim de leiding! Trots wilde ik al over de boordradio vertellen dat ik eerste lag maar precies op dat moment begon de motor te sputteren en lag ik weer vijfde. En nee, ik drukte niet op het verkeerde knopje!
als de brandweer
Binnen 5 ronden was de kop van het veld uit het zicht verdwenen en kon ik amper het peloton voorblijven. Maar net toen ik de strijd wilde staken om de monteurs zoveel mogelijk de tijd te geven het euvel op te lossen besloot de motor weer voluit te gaan werken. Alsof hij mijn gevloek hoorde! Max Verstappen himself in gedachten besloot ik mijn hoofd maar een stukje naar voren te buigen en te doen wat ik in de sim geoefend had: op een steeds drogere baan zo hard gaan als de brandweer. Uiteindelijk reed ik daarmee de 1 na snelste ronde van het veld ( voor de kenners: 1;39.4) en kon ik de laatste plek op het podium veroveren. Het laat zich raden dat dat 's avonds uitgebreid werd gevierd en niet alleen met ranja...
Groot Hart
Terwijl ik mijn prijs vierde haalden de monteurs van Intrax Racing 's nachts de hele auto uit elkaar om het mysterieuze gestotter te vinden, van alles werd vervangen en de auto liep zondagochtend weer als een zonnetje. Gelukkig maar, want rond het middaguur waren de kinderen van Groot Hart weer aan de beurt. Tal van tegenstanders uit binnen- en buitenland namen weer een ziek kindje mee voor een snelle ronde over het natte asfalt en eerlijk gezegd had de dag daarna ook afgelopen mogen zijn, want er is niks leukers dan de grijns op die kindergezichtjes als ze uitstappen. En de omhelzing van de trotse papa's en mama's. Maar ja, de kinderen hadden de bokaal van zaterdag bewonderd en Groot Hart-ceremoniemeester Thierry Kohler beloofde dat ik een nog grotere ging winnen, dus zat er niets anders op dan in de zondagsace tweede te worden. Altijd fijn als anderen de druk voor je opvoeren!
28 ronden te vroeg
In de wetenschap dat een heleboel kinderen me vanuit de vip-box aanmoedigden gooide ik er bij de start nog een schepje boven op en dook ik weer als eerste de eerste bocht in. Maar het moet gezegd; Joey van Splunteren was me in zijn Wolf net iets te slim af en samen doken we bocht 2, 3 en 4 in, waarbij hij na een boel glibber en geglij als winnaar van de onderlinge strijd uit de bus kwam. Samen reden we bij de rest van het veld weg voor een spannende strijd, totdat de motor dus weer begon te sputteren en te sputteren en er ineens helemaal mee ophield, 28 ronden voor het einde van het seizoen. Uiteindelijk bleek het om een sensor van anderhalve euro te gaan. Een paar kindjes waren tamelijk ontroostbaar, waaronder ikzelf.
morgen weer
Daarmee kwam een sneu einde aan een prachtig seizoen met podiumplekken, mooie rondetijden en heerlijke evenementen. Wat mij betreft mag het volgende seizoen morgen beginnen, er schijnt al overleg te zijn tussen Bernie Ecclestone en Dick van Elk van de Supercarchallenge om de f1-kalender aan mijn wedstrijdschema aan te passen. Rest mij nog om alle trouwe lezers van deze nieuwsbrief te danken voor de aandacht en mijn sponsors en partners voor alle steun: Eurol bv, Nathangroup, Bribus Keukens, Allsecur en Avanade. Allemaal, tot volgend jaar!