Grote voorsprong en toch beroofd van zege: "Pit-limiter sloeg ineens aan"

Sam Dejonghe was met een niet mis te verstane ambitie naar India vertrokken voor de derde en laatste ronde van de MRF Challenge. Al had hij het eerste van de drie raceweekends gemist, met vier races te gaan maakte hij nog kans op een derde plaats in de eindrangschikking, en daar had hij zijn zinnen op gezet. Eerder dit jaar kende de talentvolle Belg op het Buddh International F1 circuit al een podiumscore. Nu wilde hij weer afsluiten met een podium.

Zaterdag stelde hij zijn kansen nog extra veilig met een fel bevochten podium: na een matige kwalificatie kon hij in race 1 een vijfde plaats afdwingen. Race twee werd een verbeten en constante strijd op het scherpst van de snede, maar Dejonghe bleef de meerdere van kleppers als King, Bacheta en Lancaster, allemaal grote namen uit dit kampioenschap. In één moeite door versloeg hij dus ook nog Josh Hill (zoon van Damon – ex-F1-piloot), Alice Powell, Rupert Svendsen Cook en een reeks mindere goden. Sam eindigde met een schitterende tweede plaats op het podium.

Dejonghe was dus helemaal op koers voor zijn derde plaats algemeen. Race 3 op zondag kende drie herstarts door enkele zware crashes, maar de Belg hield het hoofd koel en kwam vanuit P7 terug naar een verdienstelijke vierde plaats, ondanks een door benzinetekort sputterende motor aan het einde van de race.

Voor de finale race stond Sam op P3 en nam, zoals wel vaker een uitmuntende start: “In een dragrace naar de eerste bocht kon ik Conor Daly (zoon van oud F1 piloot Derek Daly) verschalken en kwam dus op P2. Daarna begon ik te jagen op de leider, GP3-piloot Alice Powell. Ik zat recht onder haar vleugel, dwong haar tot verdedigend rijden en zette haar dermate onder druk, dat ze in de fout ging. Vanaf dat moment bouwde ik mezelf een voorsprong op van 4 seconden op Daly en Lancaster. Het was een zalig gevoel: ik had plezier en reed in een flow naar een zékere overwinning èn een derde plaats algemeen in het kampioenschap!”

Maar toen sloeg plots het noodlot toe: “Na 10 ronden, half koers, liep het ineens mis. Mijn pit-limiter (die ervoor zorgt dat je niet boven de toegestane snelheid van 60km/h rijdt in de pitstraat), sprong uit zichzelf aan. Ik kreeg het systeem niet meer uit. Ik zag mijn voorsprong verloren gaan en mijn concurrenten passeren. Uiteindelijk kreeg ik het systeem toch uit, maar toen lag ik al op een hopeloze zevende plaats. En twee ronden later gebeurde het opnieuw en viel ik nog verder terug. Uiteindelijk moest ik opgeven nadat ik nog geraakt werd door een concurrent en mijn wagen vrij zwaar beschadigd werd. Maar de race was natuurlijk al veel vroeger verloren”, aldus een zwaar ontgoochelde Sam Dejonghe.

“Volgens de ingenieurs is dit een gekend probleem dat slechts uitzonderlijk voorkomt, maar wel doorheen alle klassen, tot en met zelfs de F1. Mocht ik de race gewonnen hebben, dan was ik derde algemeen geworden in het kampioenschap, vóór F2 kampioen Bacheta, die nochtans een volledig kampioenschap heeft betwist. Als je dit bekijkt, ongelooflijk eigenlijk, want ik heb het eerste race-weekend gemist en heb dus een groot aantal punten niet kunnen behalen.”

Zo vervolledigt een zeer teleurgestelde piloot. “Ik was er kapot van. Hier had ik zo hard voor gewerkt, en ik vind echt dat ik dit had verdiend, maar tegelijkertijd weet ik dat dit nu eenmaal hoort bij deze (mechanische) sport. Ik kan deze moeilijke ervaring enkel maar verwerken door mezelf nog scherper te maken om het nog veel beter te doen op alle vlakken. Al heb ik nu wel enkele dagen nodig om het uit m'n systeem te krijgen”.

Toch kunnen we stellen dat de Belg met glans zijn plaats tussen de groten uit de verschillende opstapklassen richting WSR en GP2 heeft opgeëist. Dat is wel duidelijk.