Formule 1 voor de 18de keer op Albert Park, Michael Schumacher koning in Melbourne

Het Albert Park circuit is sinds 1996 de thuisplaats waar de Australische Grand Prix wordt verreden. De opvolger van Adelaide is sindsdien traditioneel de seizoensopener van het officiële Formule 1 wereldkampioenschap. In de jaren 50’s vonden er voor het eerst Grand Prix races plaats, al werden deze niet meegeteld voor het wereldkampioenschap. In 1995 onderging het circuit een grote metamorfose om een jaar later, ondanks grote protesten in de staat Victoria, voor de eerste maal de Grand Prix van Australië te organiseren. De eerste F1-race gold meteen als een groot spektakel dankzij het titanengevecht tussen Jacques Villeneuve en teamgenoot Damon Hill. De Canadees wist op miraculeuze wijze, tijdens zijn allereerste Formule 1-race, de poleposition te scoren en bleek hij in de race de gedoodverfde favoriet om zijn eerste Grand Prix op zijn naam te schrijven. Echter, gooide teamorders bij Williams roet in het eten en werd Hill uiteindelijk tot de eerste overwinnaar in Melbourne uitgeroepen.

Het stratencircuit, gebouwd rondom het Albert Park Lake, vormt elk jaar weer een waar spektakel voor de teams, rijders en het massaal aanwezige publiek. Door de listige layout van het circuit blijft het voor de coureurs een grote uitdaging het vermogen van hun bolides op het gladde asfalt over te brengen. Eén foutje en het wordt genadeloos afgestraft. Daarnaast vonden er in het verleden al heel wat startcrashes plaats, waardoor in 2002 zelfs 11 auto’s na de eerste ronde uitgeschakeld werden. Mark Webber kon daardoor zijn geluk niet op toen hij tijdens zijn debuutrace, voor een volgepakt en uitzinnig thuispubliek zijn Minardi naar de vijfde plek wist te sturen. Onze eigen F1-held, Giedo van der Garde, zou uiteraard geen nee zeggen tegen een dergelijk scenario. Zevenvoudig wereldkampioen Michael Schumacher wist altijd wel raad met de snelle nauwe bochten combinaties van het stratencircuit. De koning van Melbourne won er in totaal vier races en voert daarmee de all time ranglijst aan. Tijdens de seizoensopener vorig jaar werd Jenson Button de grote overwinnaar, de Brit won in de laatste 4 jaar driemaal de Australische Grand Prix. Een kunstje wat hij komend weekend graag zou willen herhalen.

Circuitkarakteristieken
Aantal bochten 16 (6 links & 10 rechts)
Maximale snelheid (zonder DRS) 315 km/h
Minimale snelheid 80 km/h
Bochten onder 100 km/h 2 (T3, T15)
Bochten boven 250 km/h 1 (T8)
Gemiddelde snelheid over een ronde 200 km/h
Afstand tot eerste bocht 380 m
Remzones 8, 6 hevig
Pitlane-lengte onder snelheidsbeperking 289 m
Pit-lane tijd bij 60 km/h 17.3s
Pit-lane tijd bij 100 km/h 10.4s
Vol gas per ronde 71%
Schakelingen per ronde 54 (3132/race)
Bandenenergie (1 - hoog, 3 - laag) 2
Remenergie (1 - hoog, 3 - laag) 2

2012 Race Stats
Snelste ronde VT1 1:27.560 (BUT)
Snelste ronde VT2 1:29.183 (MSC)
Snelste ronde VT3 1:25.681 (HAM)
Snelste ronde Q1 1:26.182 (KOB)
Snelste ronde Q2 1:25.469 (ROS)
Snelste ronde Q3 1:24.922 (HAM)
Snelste raceronde 1:29.187 (BUT)
Hoogste snelheid in race 314 km/h
Podium BUT/VET/HAM
2012 winnende strategie 2 stops (L16, 36)
Totaal race pit stops 41
Totaal ‘normale’ inhaalacties 22
Totaal DRS inhaalacties 12

Racekarakteristieken (2003 - 2012)
Races met Safety Car 6 (03, 06, 08, 09, 10, 12)
Totaal SC -inzetten 13
Historische SC-kans 60%
Winnaars vanaf pole 6
Hoogste gridpositie winnaar P11 (COU, 03)