Daniel Ricciardo trapte gat in muur van kamer Max Verstappen: "Ik was bang van mezelf"

In de Formule 1 kent iedereen Daniel Ricciardo vanwege zijn brede glimlach. De 31-jarige Australiër lacht eigenlijk altijd. Ook als het tegenzit, weet de Renault-coureur dat altijd snel te relativeren. Toch heeft ook Ricciardo zijn momenten van frustratie en kwaadheid. Naar eigen zeggen kan hij zo kwaad worden dat hij bang van zichzelf wordt.

"Ik ben op twee punten hard voor mezelf", zegt Ricciardo in een interview met Lawrence Barretto van de officiële website van de Formule 1. "Je moet geen zaken onder het tapijt schuiven, want dan ga je niks leren. Alleen als je jezelf volledig openstelt, zul je erachter komen waar je zwaktes liggen. Dan heb je de kans om beter te worden. En daarnaast haat ik excuses. Als ik andere sporten kijk, denk ik wel eens 'dude, dat is alleen maar een excuus'. Zo wil ik niet zijn. Ik ben liever eerlijk."

"Het doet me er wel aan denken dat we allemaal menselijk zijn. Iedereen kan stomme fouten maken. Ik ben ook hard tegen mezelf als ik er niet uithaal wat erin zit. Ik ben boos op mezelf als ik weet dat ik beter had gekund. Na de kwalificatie in Mexico vorig jaar wilde ik iets kapot maken. Ik zocht iets dat kapot kon, omdat ik zo veel woede in mezelf had. De auto was niet perfect en daar was ik gefrustreerd over. Zelf had ik het ook beter kunnen doen. De auto zal nooit perfect zijn."

Zijn meeste kwade moment was volgens Ricciardo in Austin 2018. Hij was destijds nog teamgenoot van Max Verstappen bij Red Bull Racing. De onbetrouwbare Renault-motor zorgde voor enorm frustraties. In Amerika viel Ricciardo al voor de zevende keer dat seizoen uit. En dat na slechts acht rondjes.

"Toen was ik echt bang van mezelf. We liepen terug naar de pits en iedereen had medelijden met me. Voor mij betekent dat niks. Ik liep naar mijn kamer en sloeg hard op de deur. Het was goedkoop materiaal en ik sloeg er zo doorheen. Ik raakte een stuk metaal. Daarna trapte ik tegen de muur en was ik in de kamer van Max. Hij was nog op de baan. Later die avond kreeg ik een berichtje van zijn trainer: 'Bedankt voor het decoreren van de kamer'."

"Daarom begon mijn hand te zwellen. Ik dacht dat ik hem gebroken had. Een uur lang was ik kwaad op mezelf. Gelukkig was het niet gebroken. Normaal kan ik alles snel in perspectief plaatsen, maar toen kon ik dat niet. Die persoon wil ik ook helemaal niet zijn. Soms duurt het wat langer om te bedaren, maar na 24 uur is het zeker allemaal vergeten."