Wederom mochten de Supersport en Sport klassen van de Supercar Challenge acte de présence geven op het Belgische asfalt van Zolder. Voor het team van AT Motorsport het circuit op de kalender dat het dichtste bij een "thuiscircuit" in de buurt komt. Bovendien ligt de baan de auto's en beide coureurs goed, dus vol optimisme en vertrouwen werd richting het zuiden afgedaald. Al op woensdag, een dag eerder dan normaal het geval is overigens.
Gezien het feit dat gereden werd in het voorprogramma van de 24-uursrace, begon het programma al op donderdag in plaats van vrijdag. En de rijders hadden direct een volle dag op de agenda staan, met een vroege wake-up-call door de briefing die om 8 uur gehouden werd. Aansluitend volgde een vrije training een uur later, de kwalificatie om 15.45 uur en een race om tien over half 7 in de avond.
Vanwege de noodzakelijke motorwisseling die na de laatste race op Assen plaatsgevonden had in de auto van Kim, begon zij de ochtendsessie met het inrijden van dit blok. Dat betekende een rustige start van de training, om vervolgens langzaamaan op te bouwen. Tegen het einde van het uur trainingstijd zat zij al weer aan de eerder op Zolder gerealiseerde tijden. Een verbetering van haar persoonlijke record was echter, zoals elk raceweekend nog het geval is, wederom haar doel! Ook Leo wist zijn weg rondom de korte baan, waar de vele scherpe bochten en chicanes het nodige stuurwerk met zich meebrengen, snel te vinden. Het weer hielp bovendien mee, het was droog en aangegeven werd dat dit het gehele weekend zou blijven duren.
Waar het uiteraard nooit de bedoeling is de auto gehavend terug te brengen na het tijdrijden, was het deze keer van extra groot belang de bolides heel te houden. De kwalificatie werd namelijk van 15.45 tot 16.15 uur verreden, waarna de auto's nog even in het parc fermé stonden. Vervolgens hadden rijders - maar met name monteurs - slechts 1,5 uur de tijd om te zorgen dat de wagens weer gereed waren voor de start van race 1. Beide coureurs vertrokken op vers rubber en deden hun uiterste best om het onderste uit de kan te halen. Voor Leo resulteerde dit in een 16e startpositie voor de race van later die dag, waarmee hij een aantal Seat Leon Supercopa's achter zich liet. Kim kwam erg blij binnen, na op de klokken in haar auto een tijd van laag in de 1:49 minuten gezien te hebben; voor het eerst onder 1 minuut en 50 seconden. De data vanuit de auto wees dit later ook uit, maar de gegevens van de wedstrijdleiding toonder anders, met een tijd net boven 1:50. Dit betekende één plek verschil op de startgrid, maar niettemin gaf deze tijd veel vertrouwen voor de race.
Hoewel het rijden van een race met een ondergaande zon wellicht romantisch klinkt, is de zon die precies op ooghoogte staat bij de start eigenlijk vooral lastig. Dat hield de coureurs van de Supercar Challenge natuurlijk niet tegen om vol gas van start te gaan. Zowel Leo als Kim waren meteen goed weg en wisten de aansluiting te behouden met de concurrenten om hen heen.
Het fanatisme om de concurrentie niet uit het oog te verliezen, bleek nog maar eens tijdens de verplichte pitstop halverwege de wedstrijd. Leo was namelijk net iets te vroeg de streep bij het tweede meetpunt over, en voldeed daarmee niet aan de minimale pitstoptijd van in totaal 1:17 minuten. De straf die de wedstrijdleiding hiervoor uitdeelde was een drive-through penalty. De strijd in het begin van de race bleek bovendien het nodige van de banden van Leo te vragen. In de slotfase van de - één uur durende - uitputtingsslag voor mens en materiaal, bleek het loopvlak van een van de banden grotendeels versleten. Kim kende een zeer spannende race, waarin de strijd met de auto's in de Sport 2 divisie beter dan ooit tevoren aangegaan kon worden. Lange tijd slaagde zij erin op podiumkoers te rijden en leek het erop alsof zij op de derde positie zou finishen. Een tweede plek was zelfs binnen gezichtsveld.
Na rondenlang een van de aanzienlijk meer ervaren mannen achter haar te hebben kunnen houden, moest genoegen genomen worden met een vierde plek. Om de competitie aan te geven: in de hogere Sport 1 klasse stond opmerkelijk genoeg een deelnemer op het podium die pas achter Kim over de finishlijn kwam. De tijden - veelal sneller dan de kwalificatietijd - en consistentie die getoond werden, bieden echter veel perspectief voor de tweede helft van het seizoen!
Op vrijdag is traditioneel de geluidsvrije dag tijdens de 24 uur van Zolder. Voor rijders en courerurs betekende dit een "rustdag", die erg divers werd doorgebracht. Met name de Brabanders en Limburgers keerden voor een dagje huiswaarts, anderen (waaronder ook een gedeelte van organisatie en wedstrijdleiding) zochten nabijgelegen Hasselt op. De wedstrijd op zaterdag stond vervolgens om 12.25 uur op de planning. De temperatuur was alweer een paar graden opgelopen sinds de voorgaande dagen en onder een strakblauwe hemel kon van start worden gegaan.
Het begin van de race verliep voor Leo voorspoedig en hij wist volop in de strijd te blijven met de deelnemers om hem heen. Met de pitstop werd ditmaal geen enkel risico genomen en ook daarna kon met de gele Focus een solide race gereden worden. Leo boekte een van zijn beste resultaten van het seizoen door op een zeer nette 10e plek zijn auto over de streep te brengen.
De aanvang van de wedstrijd was voor Kim aanzienlijk enerverender. Volop in het gevecht met de Renault Clio's om haar heen, vergaloppeerde de rijder achter haar zich in de befaamde Villeneuve chicane. Terwijl Kim de eerste bocht van de combinatie inremde en aansneed, werd zij in de linkerachterflank geraakt. Na bijna volledig 360° gedraaid te zijn, wist zij - met enig geluk - de grindbak te vermijden. Een keertje achteruit steken en er kon weer verder gereden worden. Aan de stand van het stuur was echter af te leiden dat de auto niet meer geheel recht stond. Vastbesloten om de race uit te rijden en voor het maximale resultaat te gaan, ging Kim door. De euforie was dan ook compleet toen de monteurscrew haar, na het vallen van de zwart/wit geblokte vlag, het bord met P3 toonde!