Top tien-klassering voor AT Motorsport op Spa-Francorchamps

Voor de tweede maal dit jaar stond het spectaculaire circuit van Spa-Franchorchamps op de kalender. De Supercar Challenge gaf acté de presence tijdens het Racing Festival. Als uitzondering ditmaal een tweedaags optreden, waardoor het gehele ondernemende veld van coureurs zich op de vrijdag nog met de core business bezig kon houden: het budget moet immers ook bij elkaar verdiend worden! Tot de verbazing van teams en toeschouwers werd er zowaar een geheel droog evenement voorspeld. Spa zou echter Spa niet zijn, als het zich niet van zijn meest onvoorspelbare kant zou laten zien.

Na twee weekenden in afzonderlijke groepen gereden te hebben, waren Leo en Kim ditmaal weer verenigd. Voor het team was dat - na een tweetal hectische weekenden waarbij er tot wel 4 sessies per dag gereden werden - een welkome wijziging. Ook tijdens de zaterdag hadden de equipes echter een vol schema; omdat er enkel op zaterdag en zondag gereden werd tijdens het Racing Festival stond op zaterdag zowel een training, kwalificatie als de eerste race op het programma.

In de vrije training kwam het team er echter al direct achter dat de technische problemen die er tijdens het vorige raceweekend waren aan het motorblok van de groene bolide van Kim, ondanks verwoede pogingen daartoe, niet verholpen waren. Na diverse aanpassingen en steeds weer één rondje (van 7 kilometer weliswaar) proberen, werd besloten terug naar de paddock te keren. Daar werden wederom meerdere mogelijke oorzaken bekeken en getracht een oplossing te vinden voordat de kwalificatie van start zou gaan.

Leo kon zijn verkenning van het beruchte asfalt in de Ardennen zonder problemen volbrengen en ging vol goede moed op naar het zetten van twee optimale rondes later die middag tijdens het tijdrijden.

In het volle veld, waar iedere Supercar Challenge divisie op de Superlights na vertegenwoordigd was, wist Leo zich goed in het middenveld te handhaven.

Voor Kim was de kwalificatie aanzienlijk minder succesvol. Direct op het moment dat zij het circuit opreed, was merkbaar - en luid en duidelijk hoorbaar - dat de krachtbron van haar Ford Focus het nog steeds allerminst naar zijn zin had. Hoe ernstig dat was, bleek toen zij na Eau Rouge en Raidillon Kemmel-straight opging en de motor het volledig begaf. Een harde klap en een enorm oliespoor later was ze genoodzaakt de auto zo snel mogelijk stil te zetten bij de baanpost tegenover Les Combes.

Team AT Motorsport is uiteraard niet voor één gat te vangen en had - zoals meestal - de reserveauto helemaal gereed op de aanhanger staan. Deze werd snel hiervan afgerold en de stoel werd omgewisseld, zodat alles weer pasklaar was voor Kim om later die middag vanaf de laatste startpositie de wedstrijd aan te vangen. De blauw/wit uitgevoerde Ford beschikt over aanzienlijk minder vermogen dan de groene variant en is daarbij nog volstrekt in BRL Light cup uitvoering, waardoor het rijden meer tricky aanvoelt. De race werd echter voltooid en er werd zelfs in de punten gereden. Dit had nog weinig gescheeld, na een vrij forse touché met de Porsche 997 GT3 van GTB-coureur Marcelvan Berlo die de controle over zijn auto verloor terwijl hij aan de binnenzijde de auto van Kim inhaalde op het snelle stuk van Blanchimont.

De zaterdagrace betekende voor Leo een leuke strijd met de deelnemers in de Supersport klasse. Deze groep had inmiddels al tweemaal eerder - zowel op Assen als op Zandvoort - samen met de snelle GT divisie gereden en was daarom goed voorbereid op de snelheidsverschillen bij inhaalacties. Leo slaagde erin om tijdens deze commotie het hoofd koel te houden en mocht een keurig resultaat van een 8e plek in de groep op zijn conto bijschrijven. Qua rondetijden bleek de wagen van Kurstjens als een van de besten in staat om zeer constant te blijven en maar zeer marginaal af te bouwen. Dat bleek voor de concurrentie nogal eens lastiger; tijden liepen op gedurende het verloop van de wedstrijd en er sneuvelden een flink aantal banden doordat het uiterste gevergd werd tijdens een race die uiteindelijk 67 minuten in totaal duurde.

Voor de race op zondag was eveneens een stralende dag voorspeld. Maar bij het ontwaken die ochtend bleek er van zon weinig sprake. Een blik op Buienrader en andere weerapp's voorspelde weinig goed; een lange dunne sliert van wolken en regen had zich exact in het dal genesteld waar de tweede wedstrijd van het weekend zich diende af te spelen. Het kleine zusje - qua formaat, maar zeker niet qua rondetijden - van de Supercar Challenge, de Superlight klasse, diende haar eerste race van het weekend die ochtend al volledig in de regen te rijden. Voor aanvang van de start van de race voor Kurstjens en Troeijen was de regen opgehouden, maar zag de lucht er op plaatsen nog zeer onheilspellend uit.

Beide coureurs besloten dan ook - zoals overigens het gehele veld - op regenbanden te vertrekken. Aan deze keuze werd direct al getwijfeld toen er naar de startopstelling gereden werd en de baan achterin toch wel erg droog bleek te zijn. Normaal blijft juist dit gedeelte van het circuit - vanwege de ligging tussen de bomen - nog lang vochtig, maar ditmaal leek het wel alsof er daar amper neerslag gevallen was. Enkele deelnemers, met name uit de (Super)GT klasse besloten het er - ondersteund door ABS en traction control - op te wagen en reden de pitsstraat in om de ruil naar slicks te maken en vervolgens achter het gehele veld vanuit de pitsstraat te starten. Door een paar teams werd ook nog de onverstandige keuze gemaakt om op de startgrid nog even banden te wisselen; reglementair is dit echter niet toegestaan en tijdens de rijdersbriefing is daar ook nog eens extra de aandacht op gevestigd. De wedstrijdleiding was dan ook onverbiddelijk en besloot deze rijders een tijdstraf van 60 seconden op te leggen.

De coureurs van AT Motorsport waren wederom eensgezind en besloten te proberen met de gemonteerde regenbanden de verplichte pitstop tussen de 25e en 35e minuut van de race te halen om vervolgens de switch naar het profielloze rubber te maken. Het gedeelte bij start/finish en het opgaan van Eau Rouge bleef namelijk nog enige tijd gevaarlijk nat en het duurde dan ook even voordat degenen die op slicks van start gegaan waren daar het voordeel van konden genieten. Dat moment kwam wel voor de helft van de race, dus zowel Leo als Kim kon niet wachten om de regenbanden - waarmee het inmiddels meer op ijsspeedway was gaan lijken - om te ruilen. De pitstop had niet beter gepland kunnen zijn, want bij de eerste mogelijkheid werd Leo binnen gehaald. Een halve ronde later kwam Kim voorbij de pitsmuur en kreeg zij tevens de instructie zich te melden voor haar pitstop. Op het moment dat zij de pitsstraat binnenreed naar haar team, zag ze juist de auto van Leo - voorzien van een nieuw setje slicks - wegrijden. De eerste ronde op nieuwe banden, zonder de mogelijkheid deze op te warmen zoals dit gebruikelijkerwijs in een opwarmronde gebeurd, was even spannend maar al snel bleek dit de juiste keuze. De tijden
gingen zienderogen naar beneden en beide rijders konden de race zonder problemen finishen. Voor Kim resulteerde dit in een zevende positie en Leo behaalde een 13e plaats.

(PR)