Sijthoff/Van 't Hoff winnen race Supercar Challenge op Spa Francorchamps

Diederick Sijthoff en Alex van ’t Hoff hebben de eerste race van de Supercar Challenge powered by Dunlop tijdens het Racing Festival op Spa Francorchamps op hun naam geschreven. In een spannende race, waarbij de regen een grote rol speelde, bleven zij uiteindelijk vader en zoon Geddie in de McLaren MP4-12C GT3 en Rick Abresch in de Porsche 997 RSR voor. In de GT-divisie ging de overwinning naar Shaun Balfe in een Ferrari 458 Challenge, en in de GTB-divisie ging de overwinning naar Kees Kreijne. In de Supersport-divisie ging de eerste plaats naar Peter Hoevenaars en in de Sport I-divisie ging de overwinning tot slot naar Toon Rutgers.

Bij de coureurs van de Super GT-divisie ging iedereen meteen fel van start. Bij het doven van de lichten waren Robert de Graaff en Alex van ’t Hoff goed weg, en konden zij op de eerste en de tweede positie door La Source komen. Daarachter was het dringen, met onder andere Berry van Elk die Wolf Nathan naar buiten tikte.

In de eerste ronden konden de ETEC-Viper en de Corvette C6.R GT1 meteen een gat slaan met hun achtervolgers. Jim Geddie lag met zijn McLaren namelijk op de derde positie, maar zijn rondetijden waren per ronde een paar seconden langzamer dan de kop van het veld. Geddie slaagde er echter wel in om zijn concurrenten achter zich te houden. Eerst waagde de RaceArt Corvette een inhaalactie bij de busstop, maar de Corvette schoot hierdoor rechtdoor waarna Geddie nog steeds de derde plaats in handen had.

Niet veel later moest Geddie toch zijn meerdere erkennen in zijn achtervolgers. Eerst slaagden Koen Wauters en Jan Versluis er in om aan de McLaren voorbij te gaan en niet veel later gingen ook Berry van Elk en Roger Grouwels aan de zwarte bolide voorbij. Van Elk was ondertussen snel onderweg, want niet veel later had de Mosler-coureur ook de twee Ferrari’s van VeKa te pakken.

Van Elk leek hierna op weg naar de kop van het veld, maar technische problemen gooiden roet in het eten waardoor Van Elk al vroeg binnen moest komen. Hierdoor kwam de derde plaats in handen van Jan Versluis, omdat zijn teamgenoot Wauters was gespind en hierna vanwege de beginnende regenval de gok had genomen om regenbanden te laten noteren. Dit bleek echter een verkeerde gok, waarna niet veel later weer slicks onder de Ferrari werden gemonteerd.

Ook bij Robert de Graaff verliep de race niet vlekkeloos. De Viper-coureur was snel onderweg, maar schoot in Les Combes ineens van de baan en kwam niet veel later ook naar binnen. Er bleek een velg kapot te zijn gegaan, die ook de remleiding had geraakt. De Viper werd nog wel gerepareerd door het team, maar De Graaff en Ribbens eindigden uiteindelijk slechts op de tiende positie.

Aan de kop van het veld was het na de pitstops zeer spannend. Omdat het was gaan regenen hadden sommige coureurs gekozen voor regenbanden en andere coureurs weer voor slicks. Zo had Diederick Sijthoff regenbanden gemonteerd maar had Jim Geddie weer slicks onder zijn auto zitten. Die slicks leken na de pitstops de juiste keuze, want de baan droogde elke ronde meer en meer op en Geddie reed snel richting Sijthoff toe.

Geddie pakte dan ook de eerste plaats, maar de weergoden bleken de Engelsman uiteindelijk toch niet gunstig gezind. In de laatste ronden begon het namelijk weer te regenen, wat dus weer in het voordeel van Diederick Sijthoff was. De Corvette-coureur reed snel naar de McLaren toe, en kon in de voorlaatste ronde bij het uitkomen van de Busstop-chicane de eerste positie weer overnemen. Diederick Sijthoff en Alex van ’t Hoff pakten dus de overwinning, voor vader en zoon Geddie.

De stijd om de derde positie was ook lang spannend. Op deze positie lag eerst Jan Versluis, maar hij werd ingehaald door Roger Grouwels en Nicky Pastorelli, die het stuur van Rick Abresch had overgenomen. Pastorelli was snel onderweg en probeerde in de busstop Grouwels uit te remmen. Beide bolides raakten echter elkaar en gingen in de rondte. Grouwels verloor hierdoor veel tijd en Pastorelli kreeg een drive-through aan zijn broek.

Pastorelli klom in de voorlaatste ronde zelfs nog op naar de tweede plaats, maar door de drive-through vielen Abresch en Pastorelli toch nog terug naar de derde positie. Knap was ook nog de vierde positie van Wim Lumbeeck met zijn Dodge Viper GT1.

In de GT-divisie had Henk Thuis een goede start. De bestuurder van de BMW Silhouette kon zijn pole position behouden en kreeg achter zich aan Bert Redant. Voor Pierre Etienne Border verliep de start minder vlekkeloos, want hij spinde bij het uitkomen van de Busstop-chicane en verloor hiermee veel posities.

Ook Bert Redant verloor in de beginfase een paar posities. De BMW-coureur viel terug tot de vierde positie, achter Shaun Balfe en Barry Maessen. Viper-coureur Maessen was in de eerste ronden bezig aan een opmars, want hij had door technische problemen in de kwalificatie geen snelle tijd kunnen noteren. Bij de Viper van Maessen was de versnellingsbak namelijk kapot gegaan, en het team had voorafgaand aan de race alle zeilen moeten bijzetten om een nieuwe versnellingsbak te monteren.

Dat werk betaalde zich echter wel uit, want Maessen slaagde er in zijn opmars zelfs al voor de pitstops in om ook aan Henk Thuis voorbij te gaan.

De pitstops gooiden het veld hierna weer aardig door elkaar. Shaun Balfe zag zijn voorsprong op Barry Maessen verder uitlopen omdat Maessen veel meer strafseconden had. De Viper-coureur viel door deze strafseconden zelfs terug naar de vijfde positie, want ook Steve Vanbellingen, Pim van Riet en Simon Atkinson gingen aan Maessen voorbij.

Maessen kon uiteindelijk de vierde positie van Henk Thuis en Pim van Riet nog wel terugpakken, maar hij slaagde er niet meer in om op het podium te eindigden. Die podiumplaatsen gingen uiteindelijk naar Shaun Balfe, die overigens knap zesde algemeen werd, voor BMW-coureurs Vanbellingen/Redant en Lamborghini-coureur Simon Atkinson.

In de GTB-divisie kon Erol Ertan in de beginfase van de race zijn pole position verzilveren. De Porsche-coureur had een goede beginfase, waarbij hij zijn concurrenten achter zich kon houden. Voor Daan Meijer begon de race minder goed, want hij kwam al in de eerste ronde met technische problemen naar binnen.

Achter Erol Ertan klom Werner van Herck op naar de tweede positie, door Kees Kreijne in te halen. Van Herck was hierna snel onderweg, maar kon dit niet lang vasthouden. Van Herck kreeg namelijk te kampen met technische problemen, en moest zijn Mazda bij Les Combes langs de baan stilzetten. Van Herck was overigens niet de enige coureur met technische problemen. Bij Nelson van der Pol en Jacky van der Ende was in de kwalificatie namelijk het differentieel van hun BRL kapot gegaan, en het team had voor de race nog een ander differentieel moeten monteren. Dit differentieel had echter een totaal andere tandwielverhouding, waardoor hun topsnelheid ver terugviel en ze de race dus eigenlijk al met een handicap begonnen.

Dit kwam niet alleen gunstig uit voor Kees Kreijne, maar ook voor René Wijnen en Charlie Frijns. Zij hadden door een crash in de vrije training niet kunnen kwalificeren en moesten daardoor achteraan starten met een geleende auto. De Porsche van het duo was namelijk te zwaar beschadigd, waardoor Lammertink Racing in allerijl nog een andere Porsche naar het circuit had laten komen. Wijnen en Frijns kwamen voor de pitstops al op de derde positie terecht, en konden deze positie tot de finish behouden.

De eerste plaats kwam na de pitstops in handen van Kees Kreijne, die minder strafseconden had dan Erol Ertan en hierdoor die eerste positie in handen kreeg. Aan deze klassering veranderde in de slotfase niks meer, waardoor Kees Kreijne weer een overwinning op zijn cv mocht bijschrijven. Erol Ertan eindigde op de tweede plaats, en René Wijnen en Charlie Frijns eindigden op de derde plaats.

In de Supersport-divisie had Cor Euser een zeer goede start. De Lotus-coureur kon de eerste ronden meteen weglopen bij zijn concurrenten en zag bovendien dat de op de tweede positie gestarte Peter Stox in de eerste ronden een paar posities verloor. Daarnaast kregen Luc de Cock en Pieter van Soelen het ook met elkaar aan de stok bij het uitkomen van de busstop chicane, waarmee zij kostbare seconden verloren.

Marcel Norbart ging het een stuk beter af, want de Seat-coureur schoot vanaf zijn vijfde startpositie meteen door naar de tweede plaats. Achter Norbart sloot Ferry Monster aan, met niet ver daarachter Peter Hoevenaars. Bij deze groep slaagde Ferry Monster er voor de pitstops nog in om aan Norbart voorbij te gaan.
Norbart zag bij de pitstops echter een goede klassering in rook opgaan. Hij kwam namelijk te laat binnen voor zijn pitstop en kreeg hierdoor dertig strafseconden aan zijn broek. Wie dat ook overkwam was Luc de Cock, die op dat moment op de vijfde positie lag maar dus ook verder terugviel.

Na de pitstops had Wim van Genderen het stuur van de Lotus Evora van Cor Euser overgenomen, en hij kwam al meteen onder zware druk te staan van de gretige Peter Hoevenaars. Na Hoevenaars kon ook Robin Monster aan Van Genderen voorbijgaan.

Achter de koplopers reed in de slotfase André de Vries snel naar voren. De BMW-coureur was na de pitstops op de zesde positie terug op de baan gekomen maar kon al snel aan David Nye en Koen Bogaerts voorbijgaan. Ook Wim van Genderen kon de snelheid van André de Vries niet pareren. Stox en De Vries eindigden uiteindelijk op de derde positie, achter overwinnaar Hoevenaars en de op de tweede positie geëindigde Robin en Ferry Monster. Koen Bogaerts en Pieter van Soelen eindigden op de vijfde positie.

In de Sport I-divisie konden John van der Voort en Eric van den Munckhof bij de start hun eerste twee posities behouden. De twee concurrenten voor het kampioenschap kregen echter al snel gezelschap van Toon Rutgers, die zich op het laatste moment voor de Sport I-divisie had ingeschreven. Rutgers deed namelijk eigenlijk met de Sport II-divisie mee in de races van de ACNN, maar omdat zijn eigen Lotus kapot was gegaan had Van der Kooi voor hem een andere Lotus beschikbaar gesteld. Deze beschikte echter over meer vermogen, waardoor Rutgers besloot om in de Sport I-divisie mee te doen.

De Lotus-coureur kreeg hier geen spijt van, want gestart vanaf de laatste startpositie klom hij al snel op in het klassement. Van der Voort en Van den Munckhof konden de Lotus-coureur ook niet lang achter zich houden, en gaven Rutgers verder vrij spel. Voor Van den Munckhof verliep de race echter niet vlekkeloos, want technische problemen zorgden er na een paar ronden voor dat zijn tijden terugliepen.

Hierdoor konden achter Rutgers en Van der Voort Leon Zappeij, Wesley Caransa en Tim Hummel opklimmen naar posities drie tot en met vijf. Deze groep vocht tot aan de pitstops felle gevechten uit met elkaar.
Na de pitstops waren Caransa en Hummel aan Van der Voort voorbij gegaan, en kon Priscilla Speelman aan een opmars beginnen. Hierbij speelde de bandenkeuze een grote rol. Door de lichte regenval was Speelman namelijk overgestapt op intermediates, maar dit leek eerst op de opdrogende baan geen goede keuze. In de slotronden begon het echter weer harder te regenen waarna Speelman ronde voor ronde richting de op de tweede plaats liggende Caransa kon rijden. Uiteindelijk slaagde Speelman er in de laatste ronde in om de tweede plaats van Caransa over te pakken, waardoor Van der Voort en Speelman weer goede zaken deden voor het kampioenschap. Eric van den Munckhof kwam door zijn technische problemen namelijk niet verder dan de zevende plaats.