Peter Versluis wint enerverende race Supercar Challenge tijdens DTM op Zandvoort

De tweede race van de Supercar Challenge tijdens het DTM weekend op Zandvoort bood de toeschouwers veel spektakel. Het werd de coureurs door de wisselende omstandigheden niet gemakkelijk gemaakt, waardoor er op de baan veel gevechten waren met spannende momenten tot gevolg. De overwinning ging naar Ferrari-coureur Peter Versluis, voor de duo’s Sijthoff/Werkman en Longin/Lamot. In de GT-divisie ging de overwinning naar Henk Thuis en Pim van Riet, en in de GTB-divisie ging de overwinning naar Nelson van der Pol en Jacky van der Ende.

Evenals voorafgaand aan de race op zaterdag werden de toeschouwers op Circuit Park Zandvoort vlak voor de race van de Supercar Challenge getrakteerd op een regenbui. Ditmaal was het echter al snel weer droog, waardoor alle coureurs ervoor kozen om toch slicks onder hun auto te monteren.

Peter Versluis had de beste start, en was al voor de eerste bocht voorbij aan Berry van Elk en Diederick Sijthoff. Sijthoff herstelde zich echter snel en drong daarna flink aan bij de Ferrari-coureur. Versluis kon Sijthoff een paar ronden achter zich houden, maar in de derde ronde slaagde Sijthoff er toch in om aan de Ferrari van Versluis voorbij te gaan.

Hierna kreeg Versluis het aan de stok met Berry van Elk, die op de opdrogende baan steeds sneller onderweg was. Ook Bert Longin was snel, en hij profiteerde op het rechte stuk meteen mee van de inhaalactie van Van Elk op Versluis. Versluis liet het er echter niet bij zitten en pakte die derde plaats van Longin al snel weer terug.

Om de eerste positie ontstond hierna een spannend gevecht tussen Diederick Sijthoff en Berry van Elk. De Mosler-coureur was zeer snel en zette Sijthoff meer en meer onder druk. Uiteindelijk slaagde van Elk er bij het insturen van de Tarzanbocht om de eerste positie van Sijthoff over te nemen.

Van Elk reed hierna weg van de rest, maar zag zijn opgebouwde voorsprong na een paar ronden door een eigen fout weer kleiner worden. De Mosler-coureur spinde namelijk in de S-bocht, maar kon zich snel herstellen en de eerste positie behouden. Ondertussen was Bert Longin weer op de derde positie komen te liggen, want hij had bij het uitkomen van de Tarzanbocht teamgenoot Peter Versluis weer ingehaald.

Van Elk maakte als leider in de race zijn pitstop, en kwam op de eerste positie ook weer terug de baan op. Hierna sloeg helaas voor de Mosler-coureur het noodlot toe. Zijn Mosler kreeg namelijk te kampen met elektronicaproblemen waardoor hij zijn auto in de pitstraat moest parkeren. Daar bleek dat de dynamo van de auto het begeven had.Hierdoor kwam de eerste positie in handen van Peter Versluis, die had geprofiteerd van zijn geringe resultaatseconden en zowel Longin/Lamot als Sijthoff/Werkman voorbij was gegaan.

Achter Versluis was Franz Lamot op de tweede positie terecht gekomen. Lamot reed constante rondetijden, maar zag het gat met achtervolger Danny Werkman wel kleiner worden. Werkman slaagde er na een aantal ronden ook in om aan de Ferrari van Lamot voorbij te gaan.

In de slotfase van de race consolideerde de stand zich, waardoor Peter Versluis de overwinning pakte. De tweede plaats ging naar Diederick Sijthoff en Danny Werkman, waardoor Sijthoff goede zaken deed voor het kampioenschap. Robert de Graaff en Philippe Ribbens waren namelijk na hun crash op zaterdag op zondag wel gestart, maar ditmaal met een Speedtec Zilhouette. Deze auto was op een droge baan niet opgewassen tegen het GT-geweld. Het ETEC-duo eindigde nog wel op de tiende positie in de Super GT-divisie, en pakten omdat sommige coureurs als gastrijder meereden toch nog waardevolle punten voor het kampioenschap. De derde plaats in de race ging naar Bert Longin en Franz Lamot, die dit weekend dus een knap dubbel podium behaalden.

In de GT-divisie van de Supercar Challenge ging de start van de race niet vlekkeloos voor Pierre Etienne Bordet. De Fransman spinde met zijn Volvo al in de opwarmronde, en moest daarna in de beginfase van de race al opgeven met versnellingsbakproblemen. Concurrent Henk Thuis ging het een stuk beter af, want hij pakte in de eerste ronde de eerste positie.

Die plaats hield Thuis alleen niet lang vast, want in de tweede ronde slaagde Michael Munemann er met zijn Mégane Trophy in om aan de BMW silhouette van Thuis voorbij te gaan. Een spannend gevecht volgde, waarbij Thuis de eerste positie een ronde later weer terug in handen kreeg.

Daarachter reed Barry Maessen zeer sterk. De Viper-coureur reed snelle rondetijden en pakte eerst de tweede positie van Michael Munemann over en niet veel later zelfs de eerste plaats van Henk Thuis. De BMW-coureur kon daarna aanhaken bij de Viper van Maessen, waardoor zich een spannend gevecht tussen het tweetal vormde.

Na de pitstops was Michael Munemann verdwenen uit de top drie, omdat hij was gespind in de S-bocht en vast was komen te zitten in het grind. Pim van Riet was ondertussen op de eerste positie komen te liggen, omdat Barry Maessen door zijn vele resultaatseconden lang stil had moeten blijven staan in de pitstraat. Tussen Van Riet en Maessen was Bert Redant dan ook op de tweede positie komen te liggen.

Toch slaagde Barry Maessen er nog in om in de slotfase de tweede plaats terug te pakken van Bert Redant. Voor Pim van Riet en Henk Thuis kwam de eerste positie ondertussen niet meer in gevaar. Zij pakten na een tweede plaats op zaterdag de overwinning op zondag en kunnen dus terugkijken op een geslaagd weekend. Barry Maessen eindigde op de tweede plaats, en Steve Vanbellingen en Bert Redant eindigden op positie drie. Zij sloten hiermee een tot dan toe pechvol weekend toch nog met een podium af.

In de GTB-divisie was Daan Meijer in de beginfase van de race de smaakmaker. Meijer was als een van de weinige coureur gestart op regenbanden en dat bleek in de eerste ronden een goede keuze. De Porsche-coureur reed namelijk snel naar voren en lag na vier ronden zelfs op een vierde positie algemeen. Daarna sloeg het noodlot voor Meijer toe, want hij moest niet veel later zijn Porsche met een lekke band langs de baan parkeren.

Kees Kreijne zou hierdoor de eerste positie in handen krijgen, ware het niet dat Kreijne werd rondgetikt door Super GT-deelnemer Nol Köhler. Köhler had in de beginfase van de race veel tijd verloren door een spin en probeerde die tijd goed te maken, maar tikte bij een inhaalactie bij uitkomen Tarzan de Aston Martin van Kreijne rond.

Hierna kwam de eerste positie in handen van Jacky van der Ende, die vanaf een laatste startpositie snel naar voren gereden was. Achter Van der Ende lag Werner van Herck op de tweede plaats, voor Erol Ertan en René Wijnen. Dit drietal vocht spannende gevechten uit op de baan, waarbij Wijnen aan Erol Ertan voorbij ging.

Na de pitstops was het gat tussen Nelson van der Pol, die het stuur van Jacky van der Ende had overgenomen, en Werner van Herck weer kleiner geworden, maar Nelson van der Pol liep met snelle rondetijden meteen weer uit op Van Herck. De Mazda-coureur kende een spannende slotfase, want hij kwam onder zware druk te staan van Erol Ertan, die er in slaagde om aan de Mazda voorbij te gaan.

Van Herck viel hiermee terug tot de derde plaats, en leek tot het einde van de race zeker van die positie. In de laatste ronde gebeurde er echter iets merkwaardigs. Omdat het licht begon te regenen besloot Van Herck om het rustiger aan te doen, waardoor Charlie Frijns, die ondertussen ook nog een drive through had gehad voor een te korte pitstop, aan kon sluiten bij de Mazda. Op het rechte stuk naar start-finish volgde daarna een dragrace, waarbij Frijns uiteindelijk de derde positie pakte. Het verschil op de lijn was slechts 0,05 seconde, een echte fotofinish dus.