Chris van der Drift bewijst zichzelf tijdens het DTM weekend

Het weekend begon voor mij zoals bij elk evenement met geen snelheid in de auto. Voor mij eindigde het allemaal erg goed, omdat ik het gevoel had dat ik iets bereikt had en dat ik iedereen kon laten zien, zeker de mensen van het team, dat ik niet dom was!

De vrije training begon zoals bij elke evenement met verkrijgen van een beetje snelheid in de auto. Maar wat ik ook probeerde op de baan om sneller te gaan, het werkte gewoon niet. De hele tijd reed ik dezelfde rondetijden en het grootste probleem was dat ik twee seconden van de snelste tijd af zat. Voor de kwalificatie hadden we de setup opnieuw veranderd maar nog steeds niet wat ik aan de auto wilde veranderen. Ik ging vooruit van een zestiende plaats in de vrije training naar een elfde en veertiende tijd in de kwalificaties maar nog steeds had ik geen goede snelheid in de wagen.

Voor de eerste race hadden we weer de setup veranderd en de auto reed al een stuk beter maar nog niet zoals het zou moeten. Ik had een mega start en maakte gelijk vier plaatsen goed, maar later in de ronde maakte ik een foutje en verloor alles. Gedurende de race maakte ik nog een paar plaatsen goed en toen kwam de safety car op de baan. Toen die weg was maakte ik nog een plaats goed maar de ronde daarna brak mijn ophanging af nadat een totaal gestoord andere deelnemer mij raakte. Ik keek in mijn spiegel en hij was zo’n zes auto’s achter me, toen ik de bocht instuurde zag ik hem opeens naast me maar toen was het al te laat en mijn race eindigde in de Tarzanbocht.

Daarna was ik ontzettend ontevreden over de prestaties van de auto en ik had het even niet meer omdat ik weet dat ik beter ben dan om uit de top 10 te rijden. Ik sprak met mijn team en engineer en zei dat het nu mijn beurt was om de setup van de auto te bepalen. Zij vonden het niet zo leuk maar het kon gewoon niet zo door gaan. Later die nacht was alles veranderd wat ik wilde en ik was daar aanwezig om er zeker van te zijn dat alles aan de auto, wat zij niet leuk vonden, zou veranderen. Ik voelde me de ‘bad boy’ van het team, maar het moest gebeuren!

Toen kwam de tweede race en ik was veel nerveuzer om mijn setup uit te proberen en ik hoopte dat ik sneller zou gaan. De start was een van mijn beste; ik pakte drie mensen en daarna nog twee in de eerste bocht en daarna nog iemand en een ronde later maakte ik jacht op m’n teamgenoot. Ik kon hem gemakkelijk pakken maar inhalen was het moeilijkste omdat ik achter hem neerwaartse druk verloor. Maar gelukkig kon ik hem in de laatste ronde pakken en ik liep gelijk een seconde op hem uit. Toen ik mijn auto in Parc Fermé had gezet had ik een big smile op mijn gezicht staan en ik was heel erg blij omdat ik nu eindelijk snel was. Als ik deze afstelling in de vrije training had gehad, weet ik zeker dat ik nog sneller had kunnen gaan.

De mechanic dacht dat ik stom was de dag voor de race, maar na de race was hij blij en het enige wat hij kon zeggen was “hadden we dit maar eerder gedaan” en de rest van het team zij niet zo veel maar dat hoefde ook niet, dit was goed genoeg voor me!

Bedankt,
Chris