Vos, Becker, Kolen en Schothorst naar overwinning op mistig Zandvoort

Op een mistig en waterkoud Circuit Park Zandvoort heeft de equipe van Hoevert Vos, Wilko Becker, Harry Kolen en Jeroen Schothorst de overwinning in de 4 uur van Zandvoort in de wacht gesleept. Dankzij een goed uitgekiende strategie van Equipe Verschuur wist het team hun Renault Mégane Trophy als eerste over de meet te sturen in deze derde race van het Winter Endurance Kampioenschap. Aanvankelijk ging de zege naar het team van Marijn van Kalmthout en Danny van Dongen in hun spectaculair ogende Radical, maar deze werd hen ontnomen na het rijden van een te lange stint. Tweede werd de Porsche 997 van Jeroen Bleekemolen, Michael Bleekemolen en Kees Bouhuys voor de Corvette van Rick Abresch en Alex van 't Hoff.

Vooral de tweede plaats voor het team van Bleekemolen leek lange tijd niet waarschijnlijk: bij de start was de Porsche met Jeroen Bleekemolen achter het stuur in de Tarzanbocht een aantal maal hard in aanraking gekomen met de DNRT van Frans Verschuur. Volgens Bleekemolen werden daar de victoriekansen reeds teniet gedaan, doordat de sporing van de auto compleet werd vernield. Ook de DNRT kwam bepaald niet ongeschonden uit de strijd en eindige uiteindelijk in het achterveld. Beter verging het Sebastiaan Bleekemolen en Ronald van de Laar. De leiders in het WEK waren van pole position vertrokken en slaagden er vrijwel ogenblikkelijk in een goed gat te slaan naar directe belagers Vos/Becker/Kolen/Schothorst. Op de derde plek volgde de DNRT van Michel Schaap en Sven van Hulst.

Jeroen Bleekemolen dook direct na zijn touché de pitstraat in om de auto zo goed mogelijk te laten repareren en viel daardoor terug naar de zeventiende stek. Zijn broer Sebastiaan stampte voorin intussen flink door en binnen afzienbare tijd had hij in de 925 Porsche een comfortabele voorsprong opgebouwd.

De Radical van Van Kalmthout en Van Dongen had zich vanaf een tiende startplek inmiddels opgewerkt naar een vierde plaats, direct gevolg door de oranje Corvette van Rick Abresch en Alex van ’t Hoff. De top tien werd gecompleteerd door een divers scala aan minder bekende rijders dat had weten te profiteren van de aanvaring tussen Bleekemolen en Verschuur.

Tot de eerste serie pitstops kwam er weinig verandering in deze volgorde. Van de kopgroep besloot Hoevert Vos als eerste de pits in te duiken vanaf de tweede stek. De Renault Mégane kwam na een voorspoedige stop weer als zesde de baan op. Enkele ronden later gaf Van Kalmthout het stuur van de Radical over aan Van Dongen en dankzij deze goede timing kwam de auto uiteindelijk op de vijfde plaats en voor de Mégane de baan op. De stop van Alex van ’t Hoff verliep minder voorspoedig en wierp de Corvette terug van een derde naar de twaalfde plaats.

Daarmee was de ergste tegenspoed nog niet vergeven. Enkele ronden na de mislukte stop van de Corvette dook leider Sebastiaan Bleekemolen naar binnen voor wat een korte splash en dash moest worden. Het noodlot besliste echter anders: doordat het rechtervoorwiel van de Porsche vast bleef zitten, ging kostbare tijd verloren en werden de leiders uiteindelijk teruggeworpen naar positie twintig. Kort hierop kwam Jeroen Bleekemolen binnen voor de eerste reguliere stop. De jongste telg van de familie Bleekemolen had zijn Porsche inmiddels alweer aardig naar voren weten te brengen en ook na de stop bleef de auto in de top vijf rijden. Nadat ook de DNRT van Sven van Hulst gestopt was, kreeg Van Dongen in de Radical voor de eerste maal de leiding in handen.

Niet lang hierna werd de eerste Code 60 afgegeven vanwege achtergebleven puin in de Hugenholzbocht door een aanrijding waarbij de Renault Clio van Pim van Riet en René Steenmetz betrokken was. De Mégane van Vos/Becker/Kolen/Schothorst maakte vrijwel direct van deze situatie gebruik om een tweede stop in te lassen en viel daardoor even terug van de tweede naar de derde stek. Nadat ook Sven van Hulst naar binnen was gedoken tijdens de Code 60, was dit nadeel echter alweer ongedaan gemaakt. Toen vervolgens de Radical ook naar binnen dook en vrijwel tegelijkertijd de baan weer werd vrijgegeven, werd duidelijk dat de coureurs van Renault een goede gok hadden genomen.

De Radical kwam uiteindelijk als derde weer de baan op en zette ogenblikkelijk de achtervolging in op de DNRT van Schaap en Van Hulst. Binnen enkele ronden had de auto zijn voorligger bijgehaald en niet lang erna volgde een geslaagde inhaalmanoeuvre. Daarachter werd de Porsche van Michael Bleekemolen voorbij gestoken door de Corvette van de inmiddels ingestapte Rick Abresch, die daarmee ondanks zijn vijfde plek een ronde achterstand ongedaan maakte. Abresch reed vervolgens in een moordend tempo door en zat binnen de kortste keren wederom op de staart bij Bleekemolen senior. Intussen stampte ook Van Kalmthout flink door, waardoor het verschil met de koplopers in de Mégane uiteindelijk een luttele 4.597 seconden bedroeg.

Voordat de strijd tussen de koplopers zich goed en wel kon ontvouwen, deed zich echter een tweede Code 60 voor. Ditmaal was de BMW van Martin Boezaart in het Scheivlak hard in de binnenmuur geklapt en achterstevoren in de grindbak beland. Boezaart moest per brancard uit de auto worden gehaald en worden gestabiliseerd. Na afloop van de wedstrijd bleek hij ongedeerd te zijn. Nadat de groene vlag wederom werd gezwaaid, was het de Renault Mégane die de race als beste wist te vervolgen, waardoor uiteindelijk een gat van ongeveer 9,5 seconden ontstond tussen de nummers één en twee.

Pas toen Vos de Mégane voor een laatste maal de pits in stuurde voor een stop kwam de leiding weer in handen van het team van Radical terecht. Het team Vos/Becker/Kolen/Schothorst viel terug naar een derde plaats achter Van Kalmthout/Van Dongen en Bleekemolen/Bleekemolen/Bouhuys. Het beslissende moment van de race volgende niet veel later toen de leidende Radical ook naar binnen moest. Weliswaar werd de koppositie toen aan Michael Bleekemolen overgedragen, maar doordat de auto als tweede weer de baan opkwam werd wel de virtuele leiding van de Renault Mégane overgenomen.

Lange tijd was het onduidelijk of ook Michael Bleekemolen nog eenmaal langs de pits moest om de finish te kunnen halen. Met nog iets meer dan 26 minuten op de klok kwam aan die onzekerheid een einde toen Bleekemolen de Porsche voor de laatste keer naar binnen stuurde. Danny van Dongen nam direct te leiding over en ook Vos/Becker/Kolen/Schothorst schoven een plaatsje op. Omdat het verschil tussen de eerste drie teams uiterst klein bleef, leek het erop alsof de wedstrijd een zinderende slotfase tegemoet zou gaan.

Niets bleek echter minder waar toen de Renault Clio van Rafael/Smolski hard de banden in stuiterde in de S-bocht. Omdat ook hier de ambulancediensten moesten uitrukken, volgde opnieuw een lange Code 60 situatie die uiteindelijk 6,5 minuut voor het einde van de wedstrijd werd opgeheven. In deze laatste ronden gebeurde feitelijk helemaal niets meer, met als gevolg dat Van Kalmthout en Van Dongen hun Radical naar de eerste overwinning in het WEK leken te sturen. Na afloop bleek echter dat zij een te lange stint hadden gereden, met twee ronden straf en drie plekken straf als gevolg. Zo kwam de overwinning toch nog bij hun directe achtervolgers terecht.

In Divisie II was het duo Leo Etman/Nick Etman het snelste, terwijl in Divisie III Raymond Coronel en Marc Koster er met de eer vandoor gingen.

In de vierde divisie konden Lev Fridman en Teun de Koster bejubeld worden. Hiermee kwam een einde aan wederom een enerverende wedstrijd op Circuit Park Zandvoort.

1. Vos/Becker/Kolen/Schothorst - Renault Mégane Trophy
2. Bleekemolen/Bleekemolen/Bouhuys - Porsche 997 GT3
3. Van ’t Hoff/Abresch - Corvette GT3
4. Van Kalmthout/Van Dongen - Radical
5. Van Hulst/Schaap - DNRT V8
6. Coronel/Koster (III) - BMW 320d
7. Bleekemolen/Van de Laar - Porsche GT3 Cup
8. Den Boer/Rijnbeek (III) - BMW 120d
9. Bezemer/Van Kranen - DNRT V8
10. Van der Helm/Stakenburg/De Groot - Renault Clio