Zware en vermoeiende rit met eindeloze kilometers

Pascal Feryn en Koen Wauters (Toyota) zetten hun opmars in de stand van de dakar 2012 met schuchtere passen verder. In de rit naar Arica eindigden het Belgische duo op de 49e positie, waardoor ze in de stand naar de 38e plaats stijgen. “Het was een zware vermoeiende rit met eindeloze kilometers. De zwaarste rit tot dusver”, pufte Koen Wauters nog na.

“In het begin hadden we redelijk goeie piste maar kilometer per kilometer verslechterde die. Er was ook veel fesh fesh wat alles nog wat zwaarder maakte. En ook het feit dat we een deel van het parcours gisteren ook al gereden hadden. Dat was verwarrend. Er waren overal sporen wat de navigatie er niet makkelijker op maakte. Eén keer hebben we moeten zoeken en we waren niet alleen. Op een bepaald moment was het file rijden in de woestijn. Zoveel collega’s waren samen met ons op zoek naar dat ene waypoint wat we dan uiteindelijk toch gevonden hebben. Eén keer liep er nog een band van de velg maar al bij als zijn we de rit goed doorgekomen. Ik ben blij dat we deze etappe gehad hebben.”

De tiende etappe van de Dakar 2012 was een onverwachts zware. Mike van Eikeren en Pieter van Kruijsdijk hadden er tenminste niet op gerekend dat de duinen in de proef van Iquique naar Arica, in het noorden van Chili, zo serieus zouden zijn. ,,Het was een stuk van 30 kilometer. Dat valt op zich wel mee, maar ze waren hóóg,’’ constateerde Van Eikeren.

Het rijden ging niet geweldig, vond Van Eikeren. ,,We hebben hier en daar wat foutjes gemaakt, waardoor we een paar keer zijn vast gereden. Laten we zeggen dat het allemaal wat soepeler had gekund.’’

Achteraf gezien maakte Van Eikeren zich onnodig druk dat het niet zo lekker liep. ,,We zagen overal auto’s liggen die voor ons waren gestart of die ons hadden ingehaald. En daar lagen wij niet bij. Het had dus allemaal stukken erger gekund.’’

Peter van der Kolk en Ricardo van der Ende stonden net na de finish van de proef met een gebroken steekas.

Schoones als vanzelf door de duinen
Met een keurige 28 ste plaats heeft Aart Schoones de tiende etappe van de Dakar 2012 afgesloten. Schoones snapte eigenlijk niet goed waar iedereen nou zo moeilijk over deed. ,,Het ging vanzelf. Duinen rijden is zo leuk en gaat zo gemakkelijk. Wij hebben een prima dag gehad,’’ vertelde Schoones.

Schoones denkt dat het feit dat hij gewend is om in ‘de rotzooi’ te rijden een groot voordeel is geweest in de zware etappe tussen Iquique en Arica. ,,Want het was een hoop zooi. Niet te geloven. Alles was kapot gereden. En toch was het superleuk.’’ Hij had zelfs nog gelegenheid om anderen te helpen. ,,Hans Bekx hebben we los getrokken in de duinen. Op de top van een duin zat hij muurvast.’’

Schoones genoot van de duinen. ,,Daar kun je verschil maken. Dat bleek ook wel. En als het goed gaat, heb je het naar je zin. Op die hobbelpaden doe ik het rustig aan en daar komt iedereen me voorbij gevlogen. Maar een paar kilometer verder zie ik ze dan weer staan met een kapotte band of zo. Deze truck is niet gebouwd voor die hobbelpaden. Ik vind er ook niks aan. Zo saai: honderden kilometers hotsenknotsen op WRC-paden.’’

Schoones reed wel een beetje schade in de duinen. ,,Pascal de Baar (Veka MAN) stond op de kop van een duin. Daar moesten we op wachten. Toen ik wilde aanzetten, stak er een auto voor ons over en moest ik opnieuw beginnen. Maar als ik op de kop van een duin sta, kan ik niet in het gat kijken. Ik wist wel dat ik er gewoon af kon. Maar onderin lag een rotsblok. Er is wat krom onder de auto. De mensen hebben er weer wat werk aan.’’

Egbert Wingens kwam ook netjes aan de finish. Hij reed de laatste vier kilometer van de proef in het donker, zeer tegen zijn principes. ,,In het fesh-fesh rijden is al gevaarlijk bij daglicht. In het donker is het eigenlijk niet te doen. We hebben risico’s genomen die ik gewoonlijk nooit neem, maar het is goed gegaan. Gelukkig.’’

Het tweede deel van de proef was erg moeilijk, doordat er al veel trucks hadden gereden. Daardoor waren de sporen soms wel een halve meter diep. ,,Dan is het zaak om niet vast te rijden.’’ Wingens gaf onderweg nog een paar flesjes water aan een andere deelnemer en vergat vervolgens de achterdeur weer goed dicht te doen. ,,Na een paar kilometer vroegen we ons af wat we toch hoorden. Bleek de sleepkabel achter de auto aan te flapperen. We zijn nog wel wat dingen verloren.’’