Team de Rooy bedwingt Andes-gebergte: "Een raar gevoel in mijn hoofd"

Team de Rooy heeft zich na de uitval van kopman Gerard de Rooy goed hersteld in de Dakar Rally 2011. De samenwerking tussen Hugo Duisters en Pep Vila verloopt perfect. Hierdoor finishten de trucks van Team De Rooy in de vierde etappe respectievelijk als achtste en negende. In het vrachtwagenklassement bezet Vila de zevende plaats en steeg Duisters naar de negende plaats.

"We hebben zo’n beetje de hele dag samen op kunnen rijden", vertelde Duisters. "Doordat ik naar Pep kon toerijden, heb ik twee minuutjes op hem gewonnen, omdat ik achter hem was gestart. Zodoende heb ik een iets snellere tijd gereden. Maar dat is morgen weer andersom, omdat ik aan de kant ga staan om Pep er langs te laten."

Het was geen moeilijke special, maar de dag was erg lang en zwaar door de ruim 500 kilometer lange verbindingsroute die de complete DAKAR karavaan over het Andes-gebergte naar Chili voerde. Meer dan 300 kilometer reden de mensen boven de 4.000 meter, met 4.836 meter als hoogtepunt.

Team De Rooy had van de hoogte weinig last, dankzij de pilletjes die teamdokter Gust van Montfort bij zich had. Hugo Duisters merkte tot 4.700 meter helemaal niets. ,,Daarna had ik een wat raar gevoel in mijn hoofd, bij de voorhoofdsholtes vooral. Maar last had ik daar niet van. De lange weg door een gebied waar helemaal niets te zien was, was een stuk vervelender. Dan moet je elkaar in de cabine bij de les houden.’’

Een ander nadeel van de lange route was dat de assistentievoertuigen, vanwege een vlotte afhandeling bij de Argentijns-Chileense grens op de Paso de Jama, pas helemaal als laatsten uit het bivak in Jujuy weg mochten. Voor de zware servicetrucks waren de steile klimmen in de bergen en de grote hoogte, waardoor auto’s veel vermogen verliezen, een behoorlijke opgave.

Op de special was dat niet nodig. Duisters: ,,Daar ben je altijd scherp, daar is actie.’’ Heel moeilijk was de special niet. Er zaten wat navigatie-instinkertjes in, maar Yvo Geusens deed zijn werk zoals het hoort, en er zaten een paar listige technische stukken in, waarbij het belangrijk was de truck precies te kennen. ,,Als je niet precies wist hoe lang de auto is, kon je daar flink de fout mee ingaan,’’ vertelt Duisters. ,,Bij de eerste bocht op dat stuk stuurde ik iets te hard in, zonder gevolgen gelukkig. Daarna had ik door wat de bedoeling was en ging het probleemloos.’’

Assistentie
De assistentietrucks mochten pas gaan rijden nadat de laatste racetruck het bivak had verlaten. Dit had te maken met de bergpas die we moesten passeren: de hele DAKAR-karavaan moest via dezelfde weg. Het werd een schitterende tocht door het Andesgebergte, waarbij we vertrokken vanaf ongeveer 1000 meter boven zeeniveau. Na een flinke klim belandden we op een hoogte van 4.000 meter. Het uitzicht was prachtig over de weidse zoutvlakten. Op deze hoogte hebben we ruim 200 kilometer gereden alvorens de grens met Chili te passeren. Dit was perfect georganiseerd, de wagens waren namelijk bij vertrek in Jujuy reeds gecontroleerd, waardoor de passage snel en goed verliep.

Vervolgens een laatste klim naar het hoogste punt van de Paso de Jama op maar liefst 4.800 meter. Het was een wonderlijke ervaring om op deze hoogte alleen maar zand te zien en helemaal geen sneeuw. Ter vergelijking: de top van de Mont Blanc is net zo hoog! De afdaling verliep voor ons team erg vlot, maar dit kon niet iedereen zeggen. Enkele teams hadden problemen met de remmen, waarbij een auto met 120 km per uur de grindbak in moest. Deze auto passeerde onze 6×6 truck op slechts een halve meter, net op het moment dat Andre uit wilde stappen: schrikken geblazen dus!

Na de Paso de Jama was het nog een klein stukje naar ons bivak in Calama. De racetrucks moesten echter nog de 207 km piste op. Het parcours was een zanderige vlakte met veel rotsblokken en stenen, waar flink doorgereden kon worden met de finish bij het bivak.