Team Dakarsport.com vol hernieuwde energie van start

Na de verdiende rustdag ging het team dakarsport.com gisteren weer vol nieuwe energie van start. Het publiek rond het bivak was al in de vroege uurtjes aanwezig om de deelnemers aan te moedigen (en sommigen nog even goed wakker te maken). Het leek een makkelijke dag, maar er zaten een aantal haken en ogen aan de etappe vast. De proef werd gereden in het middelhoge gebergte op kleine smalle bergwegen, vaak langs een afgrond. Er zijn dan ook een aantal iets te enthousiaste deelnemers naar beneden gevallen. Haakse bochten, harde ondergrond met een zandlaag en stenen waren aan de orde van de dag. Dit soort wegen geven aanleiding tot hard rijden bij de echte rallyrijders, maar tevens kunnen ze ook het einde van Dakar 2009 betekenen. Het was dus opletten geblazen.

De motoren
Jurgen van den Goorbergh was voor het eerst deze rally beste Nederlander met een 24e plaats (32e algemeen): "Een linke etappe; glijden, glijden en nog eens glijden. Je moest echt heel geconcentreerd blijven. Continu haarspeldbochten die niet altijd in het roadbook genoemd stonden. Er was geen ruimte voor een foutje want naast de track lagen meteen grote stenen. Als er vandaag mensen uitvallen door valpartijen, verwacht ik dat er wel eens serieuze blessures tussen kunnen zitten. Soms kwam je op een bocht aan, en dacht je: ik kan nog wel even wachten met remmen. Als je dan begon met remmen, werd het ineens heel erg spannend: 'Doet dat ding nog wat of hoe zit dat?', en dan glijdend de bocht door."

Een proef als vandaag is normaal gesproken niet de meest favoriete van Mirjam Pol (63e in de proef, 48e algemeen) Toch deed ze het goed. Pol: "Dit deed me denken aan de tweede proef in Portugal. Normaal vind ik dit helemaal niks, maar het ging erg lekker. In Portugal werd ik nog 172e of zo, dus ik begin het te leren. En het belangrijkste: ik ben niet gevallen. De vele stenen en het harde remmen maakte het zwaar voor de armen. Ik heb acht minuten verloren op Annie Seel, die op dit soort terrein beter uit de voeten kan dan ik. Op bijna 300 kilometer is dat niet slecht."

Kees Koolen (102e in de proef, 75e algemeen) had vandaag veel last van zijn (in november nog gebroken) linkerhand. "Ik kon het stuur amper vasthouden. Al die keien waar we overheen ketsten kon mijn hand niet tegen. Dus heb ik het maar weer rustig aan gedaan. Maar zo haal ik Buenos Aires wel."

Rally auto’s
Vandaag was het geen snelle dag maar veel bochtenwerk op gravel paden. Of zoals Tim Coronel het vertelde: "Ik heb geen recht stukje gezien". De nummer 384 met Bob ten Harkel en Roland Rijpma was deze ochtend gestart als 73ste, en kwam binnen als zestigste. Bob: "Ik heb veel beschadigde auto’s gezien vandaag, maar je kon zo nu en dan ook wel ver naar beneden kijken. Ik heb de snelheid dan ook aangepast naar de omstandigheden, chef houd daar namelijk niet zo van." Een opmerkelijk vergezicht op een hoge rots in de prachtige natuur van Chili: een totaal naakte man moedigde Bob en Roland aan...

De broertjes Coronel gingen goed vandaag. Gestart als 43ste en binnenkomst als 33ste. Tom: "Toch mooi weer tien auto’s ingehaald". Tom zat 'democratisch' gekozen achter het stuur en Tim navigeerde. Het verhaal van Tim: "Er was ontzettend veel stof op de paden, dat maakt het kijken wat lastig. Voor dat ik het door had was spontaan de stof verdwenen, zomaar ineens. Wat bleek, de auto voor ons was het ravijn in gereden. Dat was wel schrikken! We zijn meteen gestopt en hebben alarm geslagen op de iritrack. Vervolgens zijn we naar de auto gerend om te kijken hoe het met de inzittenden was, maar dat ging oké. Daarna hebben we met vier man de auto weer rechtgezet. Wat een belevenis. Er rijdt iemand voor je en plots ligt hij in het ravijn."

Rally truck
In de truck van Pierre Blom ging het er anders aan toe deze etappe. Dan en Rene hebben last van hoogtevrees en dat kwam op een dag als vandaag niet goed uit. Dan: "Jeetje, met het draaien in de haarspeldbochten hing de cabine boven de afgrond, drama." Met de vrachtwagen was het vandaag niet al te makkelijk, vertelde Pierre: "In de haarspeldbochten moest ik twee keer steken om rond te kunnen komen." Verder valt het op dat sinds de bivaknacht die zij in de woestijn hebben gehad, het achterveld veel gemoedelijker is. Er is zelfs tijd voor een gezellig praatje en de inhaalmanoeuvres met de vrachtwagen verlopen erg soepel. Pierre: "Geen getoeter en moeilijk gedoe meer."