Stef Wolters deed dit jaar voor de derde keer mee aan de Dakar Rally, helaas ook dit jaar bereikte de motorcoureur uit Hagestijn de hoofdstad Dakar niet.
Stef doet zijn verslag:
Het driemaal is scheepsrecht blijkt helaas niet op te gaan voor de Dakarrally. Dakar werd niet gehaald. Na een zeer hectische decembermaand zijn Viola, Henkjan en ik op tweede kerstdag richting Lissabon vertrokken. Op 28 december heb ik zonder problemen de motor ingeleverd, wat in vergelijking met voorgaande jaren opvallend snel en soepel ging. Tijdens de eerste twee proeven in Portugal ben ik zeer rustig begonnen. Wennen aan de viertakt en vooral geen brokken maken op de gladde en verraderlijke proeven. De overgang van twee naar viertakt beviel goed. Door een olielekkage bij een klepdeksel moest er nog wel even gesleuteld worden (met dank aan Herman Buitenhuis die een pakking bij zich had). Hierdoor kwam ik laat, maar gelukkig nog wel op tijd bij de boot aan. De honderdduizenden ?? toeschouwers in Portugal en Spanje waren zeer enthousiast. De Dakarrally is mateloos populair in die landen.
Na `s morgens om half drie door een fijn muziekje gewekt te zijn en een ontbijt aan boord stond iedereen al vroeg op de kade in Marokko. Een uurtje of twee wachten in de kou voordat de rally echt begon. Ook hier ben ik weer rustig begonnen. Het enige wat voor mij telde was: voor het donker binnen zijn en de motor heel houden. Alles wat overdag kapot gaat moet ik `s avonds (of `s nachts) zelf weer repareren. De zevende etappe had ik mij voorgenomen om harder te gaan rijden omdat dit één van de zwaarste etappes zou zijn. Zand, zand en nog eens zand en vooral duinen. Als je in het donker in de zandduinen terecht komt wordt het heel moeilijk om er nog doorheen te komen. Ik was in het licht nog binnen en bleek die dag mijn beste score te hebben 71e overall.
De achtste etappe ben ik weer rustig aan gaan doen. Dit bleek echter qua navigatie een zeer moeilijke dag. Bij kilometer 240 moesten we door een duinenrij heen. Al snel zakte mijn voorwiel weg en ben ik over de kop geslagen, waarbij ik mijn schouder blesseerde. Toen ik mijn motor optilde kwam één van de Mitsubishi fabrieksauto`s terugrijden. Op dat moment wist ik dat dit waarschijnlijk niet de goede weg zou zijn en besloot terug te gaan. Dit viel niet mee door de zeer zachte duinen en problemen met de schouder. Nadat ik er uit was en even gewacht had om te kijken waar ik wel naar toe moest, kwamen er nog een paar Nederlandse motorrijders. We besloten om er gezamenlijk omheen te rijden. Op het moment van wegrijden bleek mijn koppeling kapot te zijn. Ik kon wel inschakelen, maar de motor ging in alle versnellingen niet harder meer dan stapvoets en wilde niet meer op snelheid komen. Al snel kwam er een helikopter van de organisatie die voor de duinenrij gezet is om iedereen tegen te houden en naar een doorgang te verwijzen, een klein stukje terug op de route, waar wel goed doorheen te rijden was. Iets te laat voor mij. Toen de helikopter uiteindelijk weer weg ging kwam Etienne Lavigne (de directeur) naar mij toe en zei dat ik mee moest met de helikopter.
Ik heb aangegeven dat ik liever niet meeging met het oog op het achterlaten van mijn motor. Hij heeft toen een bezemwagen opgeroepen en de coördinaten doorgegeven van de plaats waar de motor stond. Met de helikopter mee naar een controlepost gegaan en vervolgens met een andere helikopter in het bivak terechtgekomen. De rally was voor mij voorbij en vanuit Nouakchott in Mauritanië ben ik teruggevlogen naar Parijs en met de trein naar Nederland gekomen.
Ik wil iedereen bedanken voor het enthousiaste meeleven. Vooral mijn sponsors wil ik nogmaals bedanken voor hun bijdrage en ik hoop dat zij ondanks mijn uitval toch veel plezier hebben beleefd aan de Dakarrally. Het is een grote teleurstelling voor mij, maar de droom van de finish aan het Lac Rose is nog niet weg.
Vriendelijke groeten,
Stef Wolters