Jurgen van den Goorbergh is goed onderweg in de Dakar Rally. De Nederlander kwam in het verleden uit in de MotoGP, de F1 van de motorracerij, maar verruilde het asfalt voor stof en zand. Ook in de tiende etappe eindigde hij weer bij de beste twintig motorrijders. Zo klimt hij gestaag in het algemeen klassement. Van den Goorbergh blikt terug op de tiende rit, de laatste door de Atacamawoestijn.
"Nou, het was weer een apart dagje vandaag! Ik heb flink afgezien. De route viel op zich mee en ik durf zelfs te zeggen dat sommige stukken saai waren! De etappe was wel heel snel, eigenlijk zelfs te snel voor mijn motortje. Er waren stukken bij waar de snelheid toch zo’n 120 tot 130 kilometer per uur was. Er waren verder nog enkele lastige navigatiepunten op het eerste gedeelte. Met de ‘saaiheid’ was het snel over toen we in de duinen kwamen. Ook hier waren enkele moeilijke navigatiepunten en waypoints. Zo was er een controlepunt in een soort van canyon en deze, zo bleek achteraf, had ik toch sneller gevonden dan een aantal anderen. Zo heb ik toch mooi een paar man ingehaald!"
"Het rijden ging erg goed. Ik rijd lekker m'n eigen tempo en als er eens iemand voorbij komt die nét even iets sneller rijdt, pik ik natuurlijk wel even aan maar als ik dan merk dat het té hard voor me gaat, ga ik weer terug naar m'n eigen tempo. Ook qua navigeren is het een soortgelijk verhaal: ik ga niemand blindelings achterna. Ik rijd van punt naar punt en met slim navigeren, goed opletten en af en toe héél even een rustmoment om de instructies goed op te nemen, blijk ik toch héél ver te komen!"
"Vóór de duinen zat ik in de topvijftien. Bijna bij de finish merkte ik dat ik een waypoint had gemist en dankzij wat aanwijzingen wist ik het te vinden. Ik besloot terug te rijden want ik rijd liever twintig minuten om dan dat ik twee uur straftijd aan mijn broek krijg! Dat gemiste waypoint lag volgens het roadbook onderaan een supersteile afdaling. Daar ben ik dus ook langs gereden en het was pas later dat ik merkte ergens een punt gemist te hebben... Het bewuste punt bleek áchter de berg te liggen en zo kon ik die berg weer op! Ging maar net goed! Ik kwam bijna niet boven, ik heb flink lopen pushen maar uiteindelijk kwam ik boven en heb ik achter die berg het waypoint gevonden! Tja, dat kostte wel tijd, maar straftijd is zeker 'duurder'! Al met al baal ik er van, maar ik heb zo lekker gereden en zo soepel genavigeerd dat ik zeker niet mag klagen", aldus Van den Goorbergh.
Loading