Gerard de Rooy nog eenmaal over de grootste teleurstelling: "Ik wist direct..."

De Dakar Rally 2011 zou voor Gerard de Rooy een succesvolle editie moeten worden. De snelle trucker was optimaal voorbereid aan de start in Buenos Aires verschenen, en zowel man als materiaal leken klaar voor de monsterrit. Zijn Iveco zou de strijd aan gaan met de Russische concurrenten, maar al gauw hield het op voor De Rooy. Een matig bultje zorgde op de eerste dag al voor een zeer teleurstellend einde van de wedstrijd. Gerard blikt terug op zijn uitermate korte Dakar 2011.

“Ja, ik moet toegeven: ik had het toch helemaal anders in gedachten. Dit jaar was het gehele team er klaar voor. Het materiaal klopte, de motivatie was er en mijn back-up team was ook perfect. De tests in Frankrijk verliepen uitermate goed en daar heb ik helemaal niks gemerkt van enige rugklachten. We hebben echt getest om ‘mens’ en materiaal kapot te krijgen en heb daar mijn persoonlijke ronderecord weer met vier seconden aangescherpt. Je kunt dus stellen dat we echt vol zelfvertrouwen aan de start stonden.”

Maar dat werd na 72 km in de Dakar 2011 allemaal bruut om zeep geholpen. Gerard gaat door: “Een bultje wat ik als moeilijkheidsgraad een 7 op een schaal van 10 zou geven, dus helemaal niets aparts, ging het goed mis. Lucht weg en direct een pijnscheut in mijn rug. Ik wist direct: het is weer over!” En daar stond hij dan, wederom de helikopter in en terug naar het bivak. Het was echt over en uit. “Ik wist wel dat het niet zo erg was als tijdens de Silkway 2009, maar ben toch naar huis gegaan om verdere controles uit te laten voeren, met vertrouwde Nederlandse specialisten die in mijn eigen voertaal een duidelijk verhaal konden overbrengen.” Gerard hield daarna elke dag contact met het team en had continu overleg wat er technisch moest gebeuren en verder op het dagprogramma stond. Hugo Duisters en Toine van Oorschot werden door hem aangesteld als verantwoordelijken binnen het Team de Rooy tot dat Gerard terug zou zijn.

Het was de bedoeling dat Gerard tijdens de rustdag weer aanwezig zou zijn maar dat ging hem helaas niet lukken: “San Juan was uiteindelijk de eerste mogelijkheid om weer bij het team te zijn. Ik heb hen uitgehoord en even op een rijtje gezet wat er allemaal speelde. Daar was ik zo klaar mee: het liep eigenlijk allemaal redelijk op rolletjes. Ze hadden weinig stukken gehad. Alleen Hugo had de nodige problemen gekend met zijn vooras en daar had hij dertien uur straftijd voor gekregen omdat hij buiten de toegestane tijd over de finish kwam. Daar kwam als extra handicap voor Hugo bij dat hij al vijf dagen erg ziek was. Onze teamarts had hem een antibioticakuur gegeven maar ook de resultaten daarvan waren nauwelijks merkbaar. Pep daarentegen had helemaal geen problemen gehad tijdens de specials. Een paar kapotte banden en een kapotte voorruit waren zijn enige technische bekommeringen, daar was ik dus zo mee klaar. Er bleef dus maar één belangrijk aspect over waarvoor ik mij als teamcaptain kon onderscheiden: de teamspirit gezond houden. Dus ben ik maar naar de dichtstbijzijnde supermarkt gereden en heb voor het Team de Rooy een grote BBQ gekocht en tien kilo overheerlijke Argentijnse ‘Beef de Lomo’. Daarna de koksmuts op en maar bakken en braden. Dat de liefde voor het team ook door de maag gaat was snel duidelijk! Al snel hoorde ik de prachtigste verhalen langskomen, allemaal een bordje op schoot en genieten maar.”

Gerard vertelde tot slot: “Het was duidelijk dat we de laatste twee specials gewoon uit moesten rijden, er was meer te verliezen dan te winnen dus aankomen was 'prio nummero uno'. Een zesde plaats voor Pep was echt een superpositie. Als hij hier vooraf voor had mogen tekenen, dan had hij dat zeker gedaan. De echte concurrenten waren echter nog een maatje te groot voor Pep. Tweemaal een derde en eenmaal een tweede plaats tijdens de specials was gewoonweg super. Zonder straftijd en de technische problemen van Hugo was hij ergens rond een negende positie in het eindklassement gefinisht. Adua heeft het naar mijn mening ook super gedaan. Hij heeft qua problemen één keer zijn aandrijfas naar de vooras er onderuit gereden en op een aantal setjes remblokken na was dat het eigenlijk wel. Pep en Adua hebben dit jaar hun persoonlijk beste resultaat neergezet, dus zelf waren zij ook zeer tevreden.”

Dus qua techniek en betrouwbaarheid blijkt dat Gerard niet anders dan uitermate tevreden kan zijn. Hij heeft in de laatste twee jaar een echt leuke auto gebouwd. De Iveco is betrouwbaar en wordt argwanend door de concurrentie gevolgd. En dan weet je dat het goed zit. Nu de toekomst van Gerard nog; “Ik ben in gesprek met diverse specialisten en wil zeer zeker doorgaan met de truckrallysport, en dat is mogelijk. Ik zal een zwaar trainingsprogramma moeten volgen om mijn rug voldoende sterk te maken. Dit ga ik voor een gedeelte in Rusland doen bij de teamdokter van Kamaz, hij heeft veel ervaring met deze blessures. De plannen voor een nieuwe truck liggen al redelijk uitgebreid op mijn tekentafel, dus daar gaan we de komende tijd ook flink aan werken. Mijn streven is dat we de nieuwe rallytruck al tijdens de Silkway 2011 kunnen testen. Of ik dan ook al weer kan rijden is nu nog te vroeg om te bepalen maar qua timing komt deze rally op het juiste moment. Mocht ik zelf nog niet gereed zijn dan gaan we de rally in met een testchauffeur, die kan ik altijd wel ergens vinden.”