Frans Verhoeven kookt van woede: "Ik wil een andere monteur, geen prutser"

Frans Verhoeven kwam kokend van woede over de finish van de tweede etappe in de Dakar 2012, en dat was niet vanwege de hoge temperaturen in Zuid-Amerika. De Nederlander kende problemen met zijn motorfiets die werden veroorzaakt door een falende monteur van het Franse Sherco. Bij het inrijden voor de tweede etappe zat er een veertje verkeerd van zijn koppeling, waardoor Verhoeven de controle verloor van zijn motor in een greppel, en knalde daardoor met zijn gezicht op het stuur. “Tanden door mijn lip. De binnenkant van mijn bovenlip ligt helemaal open”, verklaarde Frans Verhoeven. Maar het leed was nog niet over.

Tijdens het begin van de tweede etappe ging het prima voor Verhoeven. Zo won hij terrein op zijn beide concurrenten, namelijk Pain en Rodriquez. Hij maakte daarbij meer dan een minuut goed op beide rijders. Dat had te maken dat Verhoeven zich helemaal thuis voelde in het terrein, veel springen, draaien en keren. Het is het terrein van Verhoeven. Daarna begon de ellende, de gehele voorkant van de motor begon te dansen. “Alles bewoog en kwam los. Het was doodeng en levensgevaarlijk”, verklaarde Verhoeven.

Om het probleem op te lossen van de voorkant moest Verhoeven wel even improviseren. Zo ging hij bij een paar toeschouwers met een caravannetje langs om een sleutel 13 te regelen en alles zo goed mogelijk vast te zetten. “Een ouderwets fietsenmakerssleuteltje, maar het werkte. Ik schrok toen ik zag hoe alles vastzat, niets was geborgd. Alles kon er zo weer uitlopen.”

Nadat Pain voor de derde keer was ingehaald door Frans Verhoeven, kon hij opgegeven moment zijn stuur niet meer draaien. Wel heen, maar niet terug. Het probleem was dat er een bout was uitgelopen en die tegen de voorvork kwam. Na dit probleem reed Verhoeven met samengeknepen billen door naar San Rafael, waar hij als 29ste over de streep zou komen.

Verhoeven zegt het volgende over de tweede etappe, "Ik heb geprobeerd mijn boosheid om te zetten in motivatie, maar het vertrouwen krijg je niet zomaar terug. Mijn strategie voor vandaag was stevig doorrollen, maar daarvan is niets terecht gekomen. Tien, vijftien minuten ben je zo kwijt met twee keer stoppen en vervolgens durfde ik niet meer op 100 procent te rijden. Ik heb mezelf 235 kilometer lang zitten opvreten. Ik neem alle risico's en doe mijn werk zo goed ik kan. Dan kan ik me geen prutser veroorloven. Dit mag gewoon niet gebeuren. Ik ben alle vertrouwen in mijn monteur kwijt en heb dat ook al aangegeven bij de teammanager van Sherco: ik wil een andere monteur".

Tekst: Johan Vis