Dakar: Clousseau-zanger Koen Wauters duikelt ravijn in: "Vier keer over de kop"

De eerste klassementsrit in de Dakar 2011 is er eentje die het Feryn Dakar Sport Team zich nog een tijdje zal herinneren. Maar eind goed al goed, beide wagens zijn in het bivak. Pascal tikte als 62ste aan op 51min 49sec van ritwinnaar Sainz. Koen Wauters verloor bijna drie uur nadat hij een ravijn in reed en vier keer over de kop ging.

De allereerste klassementsrit van de Dakar Rally 2011 eist al slachtoffers en zorgt voor een eerste schifting. Ook de wagens van het Feryn Dakar Sport team deelden in de klappen. Voor Koen Wauters was het de eerste Dakar in drie jaar. “Ik had meteen een goed gevoel, de wagen was fantastisch, deed wat ik wou. Kortom, de mannen van het team hadden super werk geleverd en ik was aangenaam verrast over het potentieel en rijgedrag van de wagen. Het gevoel dat ik hoopte te vinden na drie dagen had ik eigenlijk na 20 km beet. We reden hard maar met de nodige marge, zonder ook maar enig risico te nemen. Op het moment dat de wagen #340 passeerden, dat zijn onze Japanse concurrenten in de T2 klasse, werden al die goede gevoelens nog eens bevestigd.”

4 koprollen.

Koen Wauters passeerde het tweede checkpoint in 35ste positie, wat later ging het mis. “We waren bijna uit een bocht toen de wagen over de neus schoof. Ik probeerde nog te remmen maar zat iets te fel naar rechts zodat we naar beneden tuimelden. In totaal gingen we vier keer over de kop en kwamen 15 meter lager op onze wielen terecht. Ik heb gevloekt, met mijn hoofd tegen de wagen geslagen. Ik was zo ontgoocheld in mijzelf. Tot dan toe ging het perfect en neen, ik was niet overmoedig, neen ik reed niet als een gek. Maar één foutje en pats, gedaan met spelen dacht ik. Toen we uitstapten zagen we dat de carrosserie beschadigd was, er ontbrak een spiegel en twee banden waren van de velg. Er was ook een verklikkerlichtje gaan branden maar de motor van de wagen draaide nog.”

Enrique.

“Even later kwam Pascal voorbij. Hij stopte om te checken of alles ok was en wist waar we ons bevonden om indien nodig de vrachtwagen naar ons te sturen. Ik moet hulp halen dacht ik en dat deed ik … zonder mijn gsm mee te nemen. De lokale bevolking kon mij niet meteen helpen maar wezen mij een hotelletje dat uitgebaat werd door ene Enrique, een super vriendelijke mijnheer. Ik vertelde hem wat ons was overkomen en zei hem dat we niet hadden opgegeven, maar wel een klein mirakel nodig hadden om uit deze situatie te geraken. Hij belde eerst de brandweer, maar die mochten niet komen. Vervolgens belde hij de lokale takeldienst, maar die was gesloten. Dan kreeg hij het idee om een Duitse vriend in Cordoba te bellen. Die zou me zeker kunnen helpen. Ik besloot terug naar Tom te gaan. Bij het buitenkomen van het hotel riep de lokale bevolking mij. Ik volgde hen en zag dat de wagen terug op de weg stond.”

Tom herstelde de wagen.

“Terwijl ik weg was had Tom (mijn co-rijder) de wielen vervangen en ontdekt dat er gewoon een fiche onder de wagen was losgekomen. Eens die ingeplugd waren de verklikkerlichtjes weg. Hij startte de wagen, overbrugde over een afstand van 200 meter een hoogteniveau van 15 meter en kwam terug op het parcours uit. Toen ik aan de wagen kwam kreeg ik tranen in de ogen. Tom vroeg of ik mee ging, ik dankte iedereen, stapte in de wagen en reed zonder het minste probleem naar het bivak. Tom heeft super werk geleverd. Ik ging van de hemel naar de hel om opnieuw naar de hemel te gaan in een paar uur tijd. Conclusie van de dag is en blijft dat we geen zotte dingen gedaan hebben, dat de wagen fantastisch is, dat we veel tijd verloren hebben maar de Dakar is nog lang. Morgen is een nieuwe dag.”

Pascal Feryn beleefde een iets rustigere dag. “We zijn rustig van start gegaan en ik ben blij dat we die tactiek toegepast en volgehouden hebben want het parcours zat vol met valstrikken. De stukken in de bergen waren smal en zeer technisch. Het was constant draaien en keren op een vettige ondergrond. De minste fout die je daar maakt betaal je cash. Het is het niet waard om er in zo’n omstandigheden meteen de beuk in te gooien. Op zo’n 20 km van de finish zag ik de wagen van Koen vastzitten. Ik ben even gestopt en zag dat hij en zijn navigator Tom probeerden om de wagen terug op de baan te krijgen. Na een minuut of tien ben ik verder gereden maar was toch even van mijn melk. Enkele uren later hoorde ik dat alles ok was met Tom en Koen, morgen beginnen we aan de tweede klassementsrit.”