Verdi Geurts podium bij EK Karting: "3 Nederlanders aan kop, waanzinnig!"

Op dinsdag om 17.00 uur zijn we vertrokken richting Italië, ongeveer 2000 kilometer verder op. De reis ging erg vlot en we waren al snel bij de grens van Italië waar we een aantal uurtjes geslapen hadden om weer verder te gaan richting Lecce.

Op woensdag middag kwamen we aan op het circuit La Conca. Iedereen was al druk aan het sleutelen. Samen met Erik van de Pas (PP mechanics), m'n vader en ik hebben we de tent opgebouwd. Steven kon wegens een blessure niet mee helpen. Donderdag zijn we redelijk vroeg opgestaan om de karts klaar te maken om de motoren in te rijden. Het inrijden bestond uit 2 sessies van 10 min op een ingekorte baan.

De vrijdag was een belangrijke dag omdat we slechts 4 trainingen van 20 min hadden. Omdat het erg weinig is, moet je zorgen dat je snel je spullen in orde hebt. De eerste training kon je eigelijk niet als serieus beschouwen omdat er nog helemaal geen grip was en omdat het acht uur in de morgen was. Wij kregen slechts anderhalve set banden tot onze beschikking, dat inhoud dat je vooral niet moet "pushen" in de eerste trainingen. In de derde training kon je pas zeggen wie er daadwerkelijk hard gingen. Ik had de tweede tijd en met 46,8 sec. zat ik op nog geen tiende van een seconde achter Frasnelli, die een tijd van 46,7 sec. had. Steven had nog wat problemen maar later bleken deze te wijten aan de medicatie die hij gebruikte voor zijn blessure. De vierde en laatste training gingen we met nieuwe banden de baan op. Er kwam alleen maar meer grip waardoor de baan iets langzamer werd. Maar het was toch nog snel genoeg voor mij om een derde tijd neer te zetten! Steven kon helaas maar 3 ronden rijden omdat zijn transponder kapot was gegaan waardoor hij eruit moest. Maar hij zei dat het allemaal wel goed voelde.

Zaterdag, de dag dat het moest gebeuren! Eerst hadden we nog een warm-up van 10 min. De baan was weer anders als vrijdag omdat de FIA het rubber van de baan had gehaald en omdat het nog vroeg was. Toch bleek de baan al redelijk snel en ook hierin was ik weer in de top 5 te vinden. Met Steven ging het aanzienlijk beter sinds we besloten hadden om te stoppen met de medicatie. Het tijdrijden was verdeeld in 3 groepen die 2 keer 8 minuten mochten rijden. Omdat de zon al aardig begon te schijnen hebben we besloten om de eerste keer tijdrijden te gaan en met resultaat! Ik zette een tijd neer van 46,78 sec.! Heel lang leek het erop dat ik pole zou gaan pakken omdat niemand van de andere snelle mannen aan mijn tijd kon komen. In de laatste groep kwam Ernst Beherns met 46,77 sec. onder mijn tijd. Ik miste de pole op 0,005 sec! Voor Steven zat er niet meer in dan een 32ste plaats op slecht 0,4 sec. van de kop! Je ziet al dat het héél dichtbij elkaar zat.

Toen de series, dat was een ware veldslag. We moesten 4 series rijden van 12 ronden. We hadden afgesproken om rustig aan te doen in de series; we mochten nog niet een poging tot inhalen doen omdat het te veel van de banden zo vragen. We moesten immers 4 keer 12 en 2 keer 20 ronden draaien, plus tijdrijden dat is ongeveer 94 ronden. En dat met anderhalve set banden! Steven en ik moesten op zaterdag twee series rijden. Ik moest de spits afbijten door te beginnen. De eerste serie werd ik 2e en Steven werd 15e. De tweede serie werd ik 6e en Steven wederom 15e. Daarna waren we klaar voor de zaterdag.

Zondag om acht uur hadden we weer warm-up. Hierin was ik deze keer het snelste! Steven deed het erg goed met een tijd van 47.10 sec! Daarna moesten we de andere twee series rijden. De derde serie won ik en Steven werd 14e. De laatste serie sloeg het noodlot toe door een mechanisch probleem viel ik in de eerste ronde uit, liggend op een 2e plaats. Steven ging steeds beter en beter werd 11e. Door de medicatie van Steven stop te zetten werd hij weer fitter en heeft hij zich toch nog weten te kwalificeren op de 29ste plaats! Voor mij zat er niks anders op dan vanaf een 16e plaats te starten. In de halve finale lag ik er al snel uit door een crash waardoor ik spinde en midden op de baan belande. Iemand kon me niet meer ontwijken en reed over m'n voorkant heen. Daardoor was er de nodige schade en kon ik de race niet meer uit rijden. Steven reed een goede inhaal race en ging van 29 naar 19!

De Finale
Steven mocht vertrekken van de 19e plaats. Door mijn uitval in race 1 moest ik starten op plaats 27. Vlak nadat de Super ICC had gereden viel er een plens bui over het circuit. De Formule A moest op regenbanden de finale rijden, maar de baan droogde snel doordat het nog warm was en zon weer begon schijnen. Veel rijders in de ICC waren ook regenbanden aan het monteren. Wij gokten op slicks. We kregen twee opwarm ronden maar daar bleek het toch glad te zijn. Na de start waren degenen met regenbanden snel weg en er ontstond een chaos op de baan. Overal werden er mensen af gereden en was het duwen en trekken. Al snel kreeg ik in de gaten dat er meer grip was dan de meeste dachten en begon ik aan een inhaal race! Binnen 8 ronden lag ik al op de 7e plaats! Maar toen begon het weer te regen waardoor er een code rood ontstond! Iedereen moest naar binnen en niemand wist wat er ging gebeuren. We hadden immers nog niet de 60% gereden van de race gereden. Later bleek dat we nog elf ronden moesten rijden. Door de chaos werd er besloten door wedstrijdleiding dat we de resterende ronden af zouden maken onder "wet race" condities. Op het laatste moment werd het toch weer vrij gegeven en dat betekende dat ik weer met slicks mochten rijden. De man van Vega kwam naar me toe en zei "put slicks" en m'n vader zei het ook; dus we hadden snel de slicks gemonteerd! Het was weer een grote gok. Nu kregen we maar 1 opwarm ronde. Met de start werd ik meteen rechtdoor geduwd waardoor ik rond de 18e plaats door kwam! Ik ben toen gaan knokken voor wat ik waard was en reed weer naar voren. Na 2 a 3 ronde bleken de slicks in het voordeel. Ik liep snel in op de anderen en pakte soms wel 4 a 5 plaatsen in een ronde! Eerlijk gezegd wist ik helemaal niet waar ik reed. Ik dacht alleen maar dat ik iedereen voor me moest pakken! In de laatste ronde pakte ik nog 2 plaatsen. Toen ik het rechte stuk op reed en m’n vader, Erik en de rest in het hek zag hingen; zag ik dat ze helemaal gek waren! Toen dacht ik, ‘wat is hier aan de hand’? Maar toen ik voor me keek zag ik niemand meer en besefte ik dat ik op de eerste plaats lag en over de streep reed! Echt helemaal waanzinnig! Later bleek dat we met drie Nederlanders; waaronder Knopper, Leijtens en ik op kop reden en dachten dat we het podium hadden. In de pits waren we helemaal gek! Maar later bleek dat de wedstrijdleiding de twee heats van de finale bij elkaar optelden. Daardoor werd ik tweede in de finale.

Het podium was echt super! Je kon wel horen dat er Hollanders waren! Echt waanzinnig! Voor dit onvergetelijke moment wil ik iedereen, die er was nog bedanken!

Verder wil ik Erik van de Pas bedanken voor zijn geweldige inzet, stiptheid en niets aan het toeval overlaat! Mijn vader voor het feit dat de motoren zo goed liepen en zijn inzet. En mijn moeder voor de catering en steun! Tevens wil ik Jos Verstappen bedanken voor zijn support, tips etc! En Michel Vacirca van CRG HOLLAND voor de chassis! Helemaal top!