Dutch Four Stroke Festival: Spannende finale van een mooi kampioenschap

Voor de laatste wedstrijd van het Dutch Four Stroke Festival waren de rijders naar Noord-Holland vertrokken. De wedstrijd was als gevolg van de A1 Grand Prix-wedstrijd in Nederland noodgedwongen een week uitgesteld. Een groot aantal rijders was naar de kartbaan in Uitgeest afgereisd om een mooi slot te maken aan een mooi kampioenschap.

Als eerste konden de Prokarts het spits afbijten met hun manche van anderhalf uur. Een behoorlijk groot aantal teams had ingeschreven, echter vier teams waren maar naar de wedstrijd gekomen.

In de klasse Prokart Super Pro kwam Exige Racing aan de start. In de Prokart klasse waren het Toekan Racing, Kevin Kart Racing en Paradox Racing. Hoewel dit twee verschillende klassen waren, was het toch een gevecht tussen de vier prokarts. Drie van de vier karts waren na anderhalf uur nog in dezelfde raceronde, wat aangeeft dat het veld dicht bij elkaar zat.

Exige Racing won de prokart Superpro-klasse, Toekan Racing verraste Kevin Kartracing door er met de eerste plaats vandoor te gaan. Paradox Racing kwam niet echt in het ritme en moest toegeven op de beide koplopers.

In de tweede manche was de uitslag dezelfde als de eerste race, met wederom drie karts in dezelfde raceronde. Het gat tussen Toekan Racing en Kevin Kartracing was slechts twee seconden groter dan tijdens de eerste manche. Vier karts is niet veel, maar de rijders maakten er een mooie wedstrijd van. Aankomend weekend is op het circuit van Spa Francorchamps de laatste endurance wedstrijd.

Het hele seizoen is Marcel Kleefstra al oppermachtig in de Mini Briggs klasse. Op gepaste afstand volgden de andere rijders. De nieuwste aanwinst, Timo Pähler bewees op Emsburen al dat hij een groot talent is, maar de kleine Luuk Montfoort maakte ook grote stappen.

In de eerste manche vochten Kleefstra en Pähler om de eerste positie. Wat zij niet in de gaten hadden was de aanstormende Luuk Montfoort. Gedreven joeg hij zijn Kombikart ronde na ronde dichter richting het leidende duo. De eerste die er aan mocht geloven, was Pähler. Daarna probeerde Montfoort Kleefstra te verschalken. Door een kleine stuurfout kwam de Buldog, zoals zijn bijnaam luidt, bij een inhaalactie bij Kleefstra naast de baan, maar wist toch de derde positie veilig te stellen. Tweede werd Pähler en de winst ging naar Kleefstra.

In manche twee wilde Montfoort orde op zaken stellen. Hij wist al gauw de koppositie te pakken te krijgen en gaf die niet meer uit handen. Daar achter vochten Kleefstra en Pähler als kat en hond, waarbij de wederzijdse tikken niet geschuwd werden. Tweede werd Kleefstra en Pähler moest zich met een derde plek tevreden stellen. Op de laatste plaats reed Colin de Grauw, die de hele wedstrijd met een onwillige motor te maken had. Daarvoor waren het Casper Baas en Tristan Oosthoorn die vochten om plek vier en vijf. De strijd werd beslist in het voordeel van Oosthoorn, echter met een nipte voorsprong.

In manche drie mocht Montfoort van positie 1 vertrekken. Bij de start wist Pähler voor hem uit te gaan, maar met een mooie inhaalmanoeuvre verdreef hij Pähler naar de tweede plek. Kleefstra wist zich langs Pähler te wurmen en een bloedstollend gevecht om de eerste plek ontstond. Wat Kleefstra ook probeerde, Montfoort bleef er voor. Totdat twee ronden voor het einde een klein stuurfoutje gemaakt werd door Montfoort. Kleefstra profiteerde onmiddellijk en pakte resoluut de eerste plek. Montfoort drong nog aan, maar kon niet meer inhalen. Hierdoor wist Kleefstra de voor hem zo bekende eerste plek te bemachtigen, echter, hij had nog nooit zo hard moeten knokken voor de eerste plek dit seizoen als vandaag. Tristan Oosthoorn wist weer voor Casper Baas te blijven, maar zijn voorsprong was slechts 2,7 seconde. Colin de Grauw hoopt snel op een gerepareerde motor.

Dagresultaat
1 Marcel Kleefstra
2 Luuk Montfoort
3 Timo Pähler

De Cadet Kids hadden kennelijk besloten de spanning er tot de laatste wedstrijd in te houden. Diverse rijders konden nog kampioen worden, sommigen op eigen kracht, anderen hadden een mindere prestatie van een concurrent nodig. Op het laatste moment hadden nog een paar extra rijders ingeschreven, zodat het veld weer ouderwets groot was. Zeventien rijders aan de start, een vol veld. In de eerste manche waren het Van Ruiten, Struylaart, Affolter, Kiekens en Mooren die de eerste plaats wilden gaan bemachtigen. Veel van de Cadet-rijders hadden veel kilometers liggen op het circuit van Uitgeest, hetgeen ook wel bleek uit de vele geslaagde inhaalacties. Struylaart trok aan het langste eind, gevolgd door Van Ruiten, Affolter, Mooren en Kiekens. Erachter vochten de Rookies een verbeten strijd uit. De Laat was eigenlijk al kampioen, maar streed voor wat hij waard is. Kuijer moest nog proberen de tweede plaats in handen te krijgen en zette alles op alles. In het achterveld waren het Duncker en de nieuweling Max Lieftink die het met elkaar aan de stok hadden.

In de tweede manche liet de snelle dame Nikki Mooren zien dat ze nog steeds kans maakte op het kampioenschap. Ronde na ronde vocht ze om de eerste plaats. Kiekens er achteraan. Inhaalpogingen slaagden over en weer. Uiteindelijk was het toch Mooren die de mancheoverwinning binnensleepte, op korte afstand gevolgd door Kiekens Affolter deed voor het dagklassement goede zaken door wederom derde te worden. In de Rookies-klasse moest De Laat dit keer zijn meerdere erkennen in een ontketende Kuijer, die daarmee een goede zet deed richting de tweede plaats in het kampioenschap.

In manche drie kwam het er op aan. Toen werden immers de prijzen verdeeld. Affolter besefte dat het zijn kans op een dagzege was en vertrok meteen goed. Struylaart er achteraan, gevolgd door Mooren. Hoewel er ronde na ronde close geracet werd en de kopgroep uiteindelijk uit zeven rijders bestond, reed de topdrie een paar ronden voor het einde van de rest weg. Affolter hield zijn hoofd koel en won. Vanaf de zijkant moesten Lieftink en Van Ruiten het aanschouwen, zij moesten met pech opgeven. De Havel Racing-trein, onder aanvoering van Marijn Kremers, kon zich lang staande houden, maar moest uiteindelijk toch toegeven. Kuijer won ook de derde manche bij de Rookies en pakte niet alleen de dagzege, maar stelde ook de tweede plaats in het kampioenschap veilig.

Einduitslag
1 Joël Affolter
2 Tim Struylaart
3 Nikki Mooren

Rookies
1 Christiaan Kuijer
2 Bas de Laat
3 Beau de Vries

Dertien coureurs in de WF junior-klasse stonden aan de start. Daaronder waren nieuwe rijders en ook Freek Oude Maetman bleek weer van de partij, na zijn zware crash op Emsburen. In de vrije training bleek al dat de tijden dicht bij elkaar zaten. Montfoort reed de snelste tijd, op vier duizendsten van een seconde gevolgd door de Loos. De gelote start zorgde voor spannende momenten. Van Zuijlen vertrok vanaf positie acht en reed bij de start als enige buitenom. Hiermee pakte zij de eerste positie, een plek die zij niet meer af zou geven. Erachter ontstond een geweldig gevecht. Montfoort had verkeerd gegokt bij de start en vond zichzelf terug op de tiende plek. Mom, die al niet meer in te halen was voor het kampioenschap mocht zijn vers opgebouwde motor goed de sporen geven. Met de vrouwen Borgman en Kox en Bouwhuis ook nog in het veld waren de vrouwen goed vertegenwoordigd. De Hoogh had de tweede plek vast in handen. De koppositie voor Erica van Zuijlen was geruststellend, aangezien een kampioenschappunt scheelde met Bryan Eerde.

Het was een mooie race met spannende momenten. Montfoort was duidelijk niet in zijn sas met de tiende plek en besloot naar voren te rijden. De één na andere rijder moest er aan geloven. Uiteindelijk op de derde plek aangekomen, moest De Hoogh zijn plek met hand en tand verdedigen. De tactische aanwijzingen van zijn vader goed volgend hield hij de sterk aandringende Montfoort af. Toch moest uiteindelijk ook De Hoogh capituleren voor de ontketende Montfoort die kennelijk in een paar wedstrijden een matig seizoen probeert goed te maken. Eerste werd uiteindelijk toch Erica van Zuijlen, gevolgd door haar teamgenoot Montfoort. Mickey de Hoogh werd knap derde. Nieuwkomer Justin van de Valk zag het allemaal aan en hield zich goed staande in het veld. Stephane Kox had last van een haperende koppeling.

In de tweede manche verliep de start heel anders. Niet iedereen probeerde binnendoor te komen. Aan de leiding lag Bryan Eerde die na korte tijd de hete adem van concurrent Van Zuijlen in de nek begon te voelen. Van Zuijlen werd op haar beurt weer op haar hielen gezeten door teamgenoot Montfoort. Willem-Jan de Loos en Dimitri Mom vochten verbeten om de vierde plek. Mom zijn motor ging per ronde beter lopen en de snelheid was er weer. Berends, Oude Maetman en Slagmolen vochten hun eigen strijd uit. Na een bloedstollende strijd trok Eerde aan het langste eind, gevolgd door van Zuijlen en Montfoort.

Manche drie begio. Van Zuijlen was met haar eerste en tweede plaats favoriet voor de dagzege. Eerde en Montfoort konden onderling uitmaken wie tweede en derde zou gaan worden, maar onverwachts was daar Mom weer. Van Zuijlen reed aan de leiding en drie jongens er achter aan. Simone Bouwhuis had in de derde manche de snelheid gevonden en reed naar voren. Van Zuijlen had zich een meter of tien los gereden van het veld terwijl Borgman uitviel. Ruim voorbij de helft van de wedstrijd minderde de kart van Van Zuijlen vaart en werd een hand teleurgesteld opgestoken. Een defect aan haar kart ontnam Van Zuijlen de verdiende dagzege. Ook de tweede plaats in het kampioenschap kwam in gevaar. Voor de dagzege waren er nu opeens nog drie kandidaten: Eerde op kop, daarachter Montfoort en de snelle Mom. De overwinning van Montfoort op Emsburen smaakte kennelijk goed, want hij wist Eerde op een meesterlijke manier uit te remmen. Die gaf niet op, maar had ook zijn handen vol aan Mom. Met nog slechts enkele ronden te gaan, consolideerde Montfoort zijn eerste positie en bracht de manche- en de dagoverwinning mee naar huis. Teamgenoot Van Zuijlen had het erg moeilijk, zeker omdat Eerde met zijn tweede plaats van de dag ook de tweede plaats in het kampioenschap opeiste.

Einduitslag
1 Erwin Montfoort
2 Bryan Eerde
3 Dimitri Mom

Een nieuwe klasse is geboren: de VT250. Nog niet eerder gereden in competitieverband, werd deze klasse in de weken voorafgaande aan de wedstrijd toegevoegd. En eerlijk is eerlijk, het was een geweldig debuut. Zeven Vampires en een Biland namen de strijd op.

In de eerste manche was Adri Zwart, uitdagend rijdend met nummer dertien de te kloppen man. Op de tweede plek vonden we Christian Wendland aan en de derde plek werd opgeëist door Wesley Prinsen.

In de tweede manche was de startopstelling omgekeerd. Dat vertaalde zich ook in een andere manchewinnaar. Richard Barendsma werd na een mooi gevecht eerste, gevolgd door Jens Alfing. De derde plek werd veroverd door Kevin Tijink. Hiermee stonden zes verschillende rijders op de topdrie-posities van twee manches. Iets dat niet vaak voorkomt.

In de derde manche bleek Barendsma uiteindelijk te sterk voor de rest. Wesley Prinsen had de tweede plek en Christian Wendland de derde plek. Doordat de rijders in de eerste twee manches zo verspreid gefinished waren, bleek uiteindelijk deze uitslag ook nog eens de daguitslag geworden te zijn. De VT250-klasse mag een duidelijke aanwinst genoemd worden. Een spectaculair uitziende kart, een mooi donker geluid en een geweldige snelheid maken deze klasse niet alleen leuk om naar te kijken, het zorgde er ook voor dat bij menigeen langs de baan het bloed sneller ging stromen.

Daguitslag
1 Richard Barendsma
2 Wesley Prinsen
3 Christian Wendland

Foto's door: Heidi Montfoort