Terugblik BRL Lights A1 GP Zandvoort

Door: Rik van Hulst

Er hing iets in de lucht. Aan alles was te merken dat er iets speciaals ging gebeuren in Zandvoort. De tribunes waren hoger gebouwd dan ooit, er liep zo veel security rond, dat ik begon te twijfelen aan de veiligheid van de mensen die het echt nodig hebben. De bewegingsvrijheid was zo beperkt dat je niet naar toilet durfde te gaan omdat je bang was dat je ticket daarvoor niet geldig was. Kortom het A1 GP-circus had zijn tenten opgeslagen op het Circuit Park Zandvoort. En de Benelux Racing League had als taak het publiek op te warmen voor de hoofdact dat weekend. Dat is de klasse wel toevertrouwd als je de bolides ziet rijden op de andere evenementen. Altijd volop spektakel en altijd spraakmakend. Het enorme veld spreekt tot de verbeelding en het geluid dat de V6 voortbrengt is geweldig. Ook de BRL Light staat garant voor de nodige spanning.

Daarnaast wordt er serieus gestreden voor elke positie en dat gaat niet altijd zonder kleerscheuren. Dit is een klasse waar het publiek voor op de banken gaat staan. Daarom is het ook niet vreemd dat de BRL juist dit weekend uitgenodigd waren. RaceXpress blikt terug en daarmee staat ditmaal de BRL Light in de spotlights!

De kwalificatie was weinig verrassend op vrijdag. Marijn van Kalmthout pakte de pole met ruim een halve seconde op Dick Freebird met daarachter Peter Furth. Niet voor niets zijn deze rijders ook de kanshebbers op de overwinning in het eindklassement. De start zaterdag van race 1 ging zoals gebruikelijk rollend vanachter de safetycar. Tactisch niet eenvoudig zo bleek, want om aansluiting met je voorganger te houden wil je zo dicht mogelijk op de bumper zitten. Maar als hij een slechte start maakt of je moet anticiperen op een plotselinge move, dan heb je wat ruimte nodig.

Dick Freebird wist van de matige start van Van Kalmthout te profiteren en pakte gelijk de kop. Van een knokpartij tussen de twee kwam het niet, de halve tel die Marijn tijdens de kwalificatie had gewonnen, was niet meer terug te vinden tijdens de race.

Een paar seconden achter deze twee vochten Kemmer, Stor en Furth. Kemmer werd hiervan de dupe en spinde al vroeg in de Hugenholzbocht. “Ik dacht dat ik mijn hele auto had afgeschreven, zo hard knalde ik in de muur”, aldus de Diemenaar. Gelukkig bleek het mee te vallen. Want Leo Kemmer kreeg zijn auto weer aan de praat en sloot weer aan achterin het deelnemersveld. Er was technisch weinig mis met zijn auto. Hij begon aan een geweldige inhaalrace wat hem een zevende plek opleverde. Henry Zumbrink kende op zijn beurt een goede inhaalrace en klom op naar de derde plaats op het podium. Zumbrink werd geflankeerd door winnaar Dick Freebird en Marijn van Kalmthout.

Minder geluk hadden de Limburgers Joop Claessens en Frank Gielens. Joop ging er al vroeg af, kon de baan wel weer op maar kon geen vuist meer maken. En Frank had voor de zoveelste keer problemen met de techniek. Zijn differentieel ging kapot en dat betekende einde race voor hem. “Nog geen weekend heb ik beide races kunnen finishen, mijn monteurs sleutelen zich een slag in de rondte, dus hen kan ik niets verwijten, het is gewoon pure pech. Morgen weer een dag”, zei Gielens na de wedstrijd. De enige vrouw in het veld, Carlijn Bergsma, had het ook niet voor elkaar, maar dat lag wel aan haarzelf. ’Misbehaviour on the track’ leverde haar een stop and go penalty op. Na drie ronden kwam ze nog niet binnen wat een diskwalificatie opleverde. Niet goed opgelet, met het risico dat ze race 2 niet zou mogen meerijden, maar dat laatste viel gelukkig mee. Zondag mocht de snelle dame weer gewoon aan de start verschijnen. Belangrijk voor iedereen, want op een dergelijk evenement nodig je zoveel mogelijk sponsoren en potentiële sponsoren uit om ze de sfeer te laten proeven en om deze de impact te laten beleven die een autorace met zich meebrengt. Dan wil je er natuurlijk wel bij zijn.

De finish van race 1 is de startopstelling van race 2. Dus Freebird op kop gevolgd door Van Kalmthout en Zumbrink. Het prachtige weer van gisteren had plaats gemaakt voor een donker dreigend wolkendek. Zou dit het moment worden waar de Lightrijders al twee jaar op wachten? Ze zijn ervan overtuigd dat hun auto’s in de regen sneller zouden kunnen zijn dan de zware en de veel meer vermogende dikke broer, de V6. Helaas, het viel nog niet te bewijzen, het bleef droog tijdens de start. Nog nooit heb ik het zo druk gezien op het circuit. Meer dan 100.000 mensen liepen er rond. De meeste in een oranje outfit. Wat opviel was de creativiteit die zich uitte in de teksten op T-shirts en spandoeken. Hieruit bleek dat Verstappen wel de meest besproken coureur was. De start was spectaculair: Furth had een topstart en zeilde iedereen voorbij, van de vijfde positie stuurde hij zijn Mickeys auto naar de eerste plaats, iedereen verbouwereerd achterlatend. Het had wel wat weg van een jumpstart, maar zolang de marshalls niks constateren is alles veroorloofd.

Marijn van Kalmthout liet het er echter niet bij zitten en pakte de Zandvoorter snel terug om de leiding over te nemen. Op die stek voelt hij zich op z’n gemak en kan dan de wedstrijd controleren, dat is het sterke punt van de ervaren coureur. Ook Zwikker kende een goede start en kwam als vijfde door na de eerste ronde, nadat hij van P8 vertrokken was. Het werd almaar donkerder, er verschenen lichtflitsen uit de hemel; de eerste regendruppels vielen op het asfalt. Het werden er steeds meer, wat resulteerde in een korte, maar stevige bui. De baan lag er glimmend bij en de rijders hadden veel moeite met deze verandering. Overal glibberde en gleden de auto’s over de baan, vooral uitaccelereren bij de Audi S was vreselijk moeilijk. Er is daar altijd weinig grip, dus in de regen op slicks is het een zware opgave die curve netjes te nemen. Zwikker vergaloppeerde zich daar, ging iets te snel op het gas en spinde, tot hilariteit van de vele fans die daar op zaten te wachten.

Niels Hartveld en Eric van de Muckhof hadden het beter voor elkaar dan zaterdag, toen het veel minder ging. Ook Gielens beviel de regen wel, hij finishte als vijfde, laatste in het knokkende groepje achter Stor en Zumbrink die net naast het podium viel. Dick Freebird en Peter Furth vochten om de tweede plaats een mooi gevecht uit dat Furth in zijn voordeel besliste.

Na afloop werd op de paddock nog met de hele club nagepraat, een biertje gedronken en werd de race nog eens haarfijn geanalyseerd door Chris Gomez, de eigen spreekstalmeester van de BRL Lights. Harry Maessen heeft het knap geregeld. De BRL is beland waar het hoort: op de topevenementen. Maar klaar is hij nog niet. “Volgend jaar gaan we het nog groter aanpakken, twee keer een A1GP en twee Champcarraces”, meldde de Limburger. Wat zou dan de volgende stap kunnen worden.