Marijn van Kalmthout waardig kampioen BRL Light, Freebird snelste Rookie!

ZANDVOORT - Marijn van Kalmthout heeft de titel in de BRL-Light 2006 op zijn naam geschreven. Op Circuit Park Zandvoort was hij te sterk voor Dick Freebird, de enige overgebleven concurrent van Van Kalmthout.

Tekst: Rik van Hulst
Foto's: Peter Luckel en Bas Kaligis

De oranje bolide van Van Kalmthout was het snelst in de kwalificatie met ruim een seconde op de nummer twee Henry Zumbrink. Theo Stor mocht als derde starten, Freebird kende wat tegenslag en zette een zevende tijd neer. Geen geweldige uitgangspositie voor de titelkandidaat, maar de talentvolle rijder kwam sterk opzetten. Uiteindelijk zou het een stressvolle en heel spannende ontknoping worden.

De rollende start werd als gewoonlijk aangevoerd door de BRL-V6-racers, met de Lights in het kielzog. Het veld bleef erg dicht op elkaar voor de start. Op het rechte eind raakten enkele V6-coureurs elkaar en dat veroorzaakte weer een kettingbotsing bij het aanremmen van de tarzanbocht. Gevolg was dat het V6 en Lights direct uitgedund werd. Gelukkig bleek er alleen sprake van autoschade, de rijders bleven ongedeerd. De safetycar draaide direct de baan op. Als teken hiervan werden op het hele circuit met dubbele gele vlaggen gezwaaid, en mocht er dus ook niet meer ingehaald worden. Enkele rijders zagen dat wat laat en werden tijdens of na de race bestraft met een stop-and-go-penalty of een tijdstraf. Rene Zwikker was één van hen. Zwikker was rustig gebleven tijdens de grote klapper en kwam er goed uit op positie vijf, nadat hij op P8 gestart was. Door zijn straf kon hij een goede klassering echter uit zijn hoofd zetten. Theo Stor, die ook goede zaken leek te doen, werd na de race bij de toren geroepen. Niels Hartvelt had op zijn onboard camera aan kunnen tonen dat hij door Stor onder geel gepasseerd was. Dat kostte Stor vijftien seconden straftijd en een podiumplek. Maar of dit nou helemaal de juiste manier is om van het podium te vallen is de vraag. Is dat niet de taak van de baanposten?

Maar goed, nadat de baan vrijgegeven werd, kon het spel opnieuw beginnen. Van Kalmthout knalde wederom prima uit de startblokken en won overtuigend de race. Freebird wist zich via een uitstekende inhaalrace naar voren te rijden. In de laatste ronde wist hij zelfs Stor nog te passeren en tweede te worden. Ook om de posities daarachter werd voor elke centimeter gestreden en soms niet te zachtzinnig door Niels Hartvelt, Niek Jansen en aanvankelijk ook de twee kemphanen Henry Zumbrink en Peter Furth.

Erik van de Munckhof finishte keurig als zesde voor Tom Koop. De invaller voor Thomas Hylkema, die wegens een blessure niet aan de start verscheen, reed op de voor hem onbekende baan naar de zevende plaats voor Joop Claessens en Frank Gielens. Gielens kende problemen met zijn motor, wist wel te finishen, maar was niet tevreden. Met Van Kalmhout als winnaar van de eerste race en Freebird op de tweede positie zou het kampioenschap pas in de allerlaatste race beslecht worden.

Tussen de twee races door was er ook nog veel te beleven. Van Kalmthout had weliswaar gewonnen, maar had technische problemen en die moesten op de valreep opgelost worden. Super werk van de monteurs, want tien minuten voor het opstellen liep de auto weer. Ook Zwikker had een zelfde stresssituatie: zijn auto kwam zelfs nog later de opstelling oprijden. Hijzelf had zich er al bijna bij neergelegd en was al aan het bedenken waar hij het beste de race kon gaan kijken. Gelukkig viel het allemaal mee voor hem. Meer problemen in de BRL Light hoek, bij Lloyd Tjon. Daar werd keihard gewerkt om voor race twee aan het vertrek te staan. Ook de gecrashte auto’s waren weer opgeknapt en konden zich opmaken voor de “grande finale”.

Race twee zou niet onder doen voor race één qua spanning, zo zou blijken. De start verliep gedisciplineerder dan eerder die dag, maar geheel schadevrij verliep de eerste ronde niet. Van Kalmthout behield wel de leiding, gevolgd door Dick Freebird en Hartvelt. Eric van de Munckhof werd geslachtofferd in de Gerlachbocht en was de eerste uitvaller. Door kordaat optreden van de marshalls was een safetyprocedure dit keer niet nodig. Van Kalmthout ging zich intussen wel zorgen maken. Hij leidde, maar bij iedere rechter bocht begon zijn auto hevig te roken, alsof zijn rechter achterband aanliep. Freebird kon hem ook vrij eenvoudig volgen en schroefde de druk op.

Hartvelt verslikte zich in de Audi S en verloor enkele posities. Hij werd voorbijgereden door Niek Jansen en René Zwikker. De auto’s van Lloyd Tjon en Theo Stor raakten letterlijk verstrengeld in elkaar, de neus van Theo bleef hangen aan de achterkant van Lloyd, voor beiden betekende dit een onbestuurbare wagen. Tjon kon zijn race echter wel vervolgen.

Hoe is het dan voorin verder gegaan? De rook nam niet af bij Van Kalmthout. Hij reed weliswaar nog acceptabele tijden maar Freebird was zichtbaar sneller. Misschien koos Van Kalmthout wel eieren voor z’n geld om de druk van de ketel te halen, maar dat was aan de onverwachte inhaalactie van Freebird niet te zien. In de Nissan reden ze in een treintje en door eerder op het gas te gaan, werd Van Kalmthout voorbij gereden. Natuurlijk ook omdat hij minder grip achter had. Maar het lef dat Freebird liet zien was lovenswaardig, hij moest zelfs met zijn twee rechter wielen door het gras om zijn move succesvol af te maken, hulde.
Of Van Kalmthout had het niet gezien of hij wilde geen ruimte maken. In beide gevallen gaan de credits naar Freebird, want het is knap om een routinier als Van Kalmthout te verrassen en het is mooi om eigen ruimte te creëren om door het gras te rijden, zonder dat je de controle verliest. En zo eindigde ook de race met het jonge talent Dick Freebird als winnaar van de tweede race voor de kersverse kampioen Marijn van Kalmhout. Niek Jansen scoorde wederom een podium vlak voor Rene Zwikker, Niels Hartvelt en Carlijn Bergsma, die een knap resultaat leverde. Achter de snelle BRL dame eindigde de sympathieke Joop Claessens in zijn Active bolide op de zevende plaats voor Henry Zumbrink in een “nieuw type” BRL light.

De twee grote pechvogels heetten Jochen Habets, die wederom de pechduivel tegen kwam, en de man die stopt met de racerij, Leo Kemmer. Hij had zich een ander afscheid voorgesteld.

Leo Kemmer was niet de enige waar die afscheid nam. Ook de BRL Light spreekstalmeester Chris Gomes houdt het voor gezien. Hij heeft jarenlang met zijn toespraak de rijders op ludieke wijze ter verantwoording geroepen tijdens zijn alternatieve prijsuitreiking. Dat betekende één van de hoogtepunten van een raceweekend. In intieme kring deed Chris altijd vol overgave zijn woordje en ging daarbij niets of niemand uit de weg. Als raceliefhebber nam hij de coureurs graag op de hak, maar leverde ook zeker stevige kritiek. De manier waarop hij dat deed maakt hem bijzonder, als een soort bemiddelaar, want na zijn optreden was de boodschap duidelijk en kon er door de kemphanen weer gezamenlijk een biertje gedronken worden. Chris, we hopen je in de toekomst toch af en toe eens te betrappen met een microfoon in je hand, onze club toesprekend, bedankt voor je inzet en bemoeienis!

De winnaar van de Lights mag het komende seizoen kosteloos meerijden met de BRL-V6. Kampioen Marijn van Kalmthout liet weten deze mogelijk aan zich voorbij te laten gaan en bood Dick Freebird dat stoeltje aan. Of Freebird deze mogelijkheid benut valt te bezien. De snelle rookie en runner–up in het kampioenschap heeft het enorm naar zijn zin in de Light klasse. De tweede Rookie Henry Zumbrink greep uiteindelijk een zwaar bevochte derde positie in de eindstand.

Marijn van Kalmthout is een zeer ervaren coureur, vele jaren Formule Ford en tweeënhalf jaar in de BRL-Light. Ook naast de baan is Van Kalmthout nadrukkelijk bezig met de klasse, zo heeft hij zich ingezet om Ford-ondersteuning te krijgen. Bovendien steunt hij de klasse ook financieel door sponsoring. Rijders met budgettaire problemen biedt hij de helpende hand met technische ondersteuning of met een financiële bijdrage. Juist deze betrokkenheid maakt Marijn van Kalmthout een waardig kampioen, die zowel op als naast de baan zijn invloed laat gelden. En dan te bedenken dat hij in 2004 als Formule Ford-coureur in een dronken bui in de Mickeys heeft toegezegd dat hij de BRL-Light wel wilde gaan ondersteunen met substantiële sponsoring.