Vrijdag 7 Juli
Deze was voor mij een dag dat we alles klaar konden maken. We hebben hier en paar weken geleden ook getest en dat ging redelijk goed. Door de problemen met de motoren bij andere rijders heeft onze chief-engineer besloten zo min mogelijk te rijden om de motor te sparen voor de races. De vrijdagmiddag heb ik nog drie rondjes gereden om er toch even in te komen.
Zaterdag 8 Juli
De vrije trainingen hebben we niet gereden om de motoren te sparen. Dus meteen naar de kwalificatie. Het moest in een paar ronden gebeuren. In mijn snelle ronde kwam ik een V6 tegen, waardoor ik vijf tienden verloor in de eerste paar bochten. Toch de vierde tijd met precies dezelfde tijd als de nummer drie, alleen die had dat een ronde eerder gereden.
Zondag 9 Juli
De tijden van de kwalificatie lagen erg dicht bij elkaar, dus het beloofde een spannende race te worden. Na de start kon ik enigszins in de buurt blijven van de rijders op kop. Na enkele bochten kon ik de nummer drie al inhalen en zodoende proberen dichterbij de kopgroep te komen. Door het ophouden van de kopgroep door een V6 kon ik snel aansluiten. Deze ronde reed ik meer dan een seconde sneller dan in de kwalificatie.
Nummer één en twee waren in een gevecht met de V6 verwikkeld. Daardoor spinde de nummer twee en kon ik aansluiten bij de nummer één. Daardoor kon ik al snel de druk erop zetten. In de chicane verloor hij de macht over de auto waarop hij gelanceerd werd. Daardoor raakte zijn carter ernstig beschadigd; de olie spoot er uit. Ik kreeg die vervolgens op mijn voorraam, waardoor ik niks meer zag en op het gevoel verder moest rijden.
Het enige dat ik redelijk kom zien was het 100 M-bord. De rijders achter me kwamen zeer snel dichterbij en na een paar ronden werd ik ingehaald. Dit was op zich wel een voordeel: nu had ik iets om te volgen en dat was een stuk gemakkelijker rijden. Na een paar ronden maakte de nummer één een uitstapje en lag ik eerste, maar dat duurde niet lang, want de nummer twee had aansluiting gevonden bij mij en haalde me in de laatste ronden in. Hij stuitte daarna echter op een achterblijver en verloor daardoor iets terrein. In de laatste bocht voor start en finish verremde hij zich en belandde hij in de grindbak. Dit was mijn kans om toch nog eerste te worden, maar nee, net bij het uitkomen van de bocht kwam hij weer de baan op en raakte me op mijn achterkant. Ik spinde en verloor terrein en werd derde.
Achteraf kreeg degene die mij raakte een tijdstraf en daardoor werd ik alsnog tweede.
De tweede race zag er goed uit: ik mocht als tweede -met een schoon voorraam- starten.
Na de start kon ik direct aansluiten bij de leider. Na een aantal rondjes dicht bij elkaar gereden
te hebben, kon ik mooi zijn slipstream pakken en hem er voor de bocht al uitremmen.
Hierbij raakten we elkaar nog even, maar alleen het bodywork en een spiegel stonden een beetje scheef. Hij spinde echter en ik kon doorrijden. Daardoor had ik een redelijke voorsprong. Daarna leverde ik wat tijd in, maar in de laatste paar ronden bleef het gat hetzelfde en won ik de race.
Mijn eerste overwinning na een vierde, tweede en derde plaats in de vorige wedstrijden.
We waren dan ook zeer tevreden. We zijn nog niet de snelste, maar het gat wordt steeds kleiner. In Zandvoort was het 1.6 seconde en nu was het nog maar vier tienden van een seconde. Het gaat dus iedere race beter en de jonge talenten van de HTS autotechniek krijgen de auto steeds beter onder de knie. We staan nu gedeeld tweede in het kampioenschap met vier punten van de nummer één, dus
het gaat zeker spannend worden de volgende race.
Dit weekend is de volgende op het circuit van de Nürburgring in Duitsland. We gaan zeker ons best doen om hogerop te komen in het klassement.
Dick Freebird