Walter Lechner overleden: vaardig coureur met een neus voor talent en teambaas van supersuccesvol Porsche-team

Geheel onverwachts is deze week Walter Lechner overleden. De Oostenrijker die zelf twee keer deelnam aan de 24 uur van Le Mans en zijn gelijknamige team oprichtte, dat vooral bekend stond om zijn dominante successen in de Porsche Supercup. Hij is 71 jaar geworden. Na de introductie van de 997-generatie Porsche 911 in 2005 werd het team van de Oostenrijker de belangrijkste stuwende kracht in het kampioenschap met Porsches, dat als support kampioenschap diende bij alle Formule 1-races. Sindsdien zijn er zestien seizoenen verreden, waarbij er 2013 een overstap plaatsvond naar de Porsche 991. Lechner Racing en zijn door Midden-Oosten ondernemingen gesponsorde teams, veroverde elf keer de Porsche Supercup titel, waaronder alles overheersende titelwinsten in geval van de laatste zeven titels.

Walter Lechner maakte de weg vrij voor Michael Ammermüller en Rene Rast om de meest gedecoreerde coureurs in de geschiedenis van Porsche Supercup te worden, ze wonnen beiden drie keer de titel. Naast drievoudig DTM-kampioen en huidig Audi Formule E-coureur René Rast, reden voor Lechner Racing ook Nicki Thiim, Tom Dillmann en Connor de Phillippi in de Supercup. Ook de Nederlanders Jeroen Bleekemolen, Patrick Huisman en Jaap van Lagen hebben goede herinneringen aan Walter Lechner. Leed bleef Lechner ook niet bespaard. Zijn protegé Roland Ratzenberger verloor bij de Formule 1-wedstrijd in Zolder het leven, evenals de potentiële F1-wereldkampioen Stefan Bellof, die op Spa-Francorchamps verongelukte. De Oostenrijker had een scherpe neus voor talent!

Walter Lechner, geboren in Wenen in augustus 1949, bracht zijn jeugdjaren door als loopjongen en vervolgens als bediende in het luxe Hotel Sacher in de stad Wenen. Zijn stap in de wereld van de autosport kwam in 1975, toen hij zijn nachtclub verkocht om van de opbrengst zijn eigen Walter Lechner Racing School op te richten. Zijn doel hiermee was om de beroemde racing school van Jim Russell uit Groot-Brittannië te evenaren. Lechner reed zelf ook nog in het raceseizoen 1975 en wist hij wat later de financiële steun te krijgen van de Amerikaanse bourbonmaker Jim Beam, een commerciële relatie die in stand bleef tijdens zijn hele loopbaan als coureur.

Lechner verdeelde zijn seizoenen tussen een fulltime Duitse Formule 3-programma waarin hij in 1979 een derde plaats behaalde en een aantal sporadische Europese F3-optredens. In diezelfde tijd zouden de toekomstige Simtek F1-coureur Roland Ratzenberger en AlphaTauri-teambaas Franz Tost gaan werken als rij-instructeurs voor de academie van Lechner. Voor het seizoen 1980 ontdekte Lechner ook het talent van de jonge, maar sterk onder gefinancierde Stefan Bellof, die door Lechner in de Formule Fords werd geplaatst en die de Groep C-aas iets later naar meerdere titels leidde.

Maar de hoogtepunten van Lechners eigen carrière als eenzittercoureur zouden komen toen hij overschakelde naar raceauto's met wat minder vermogen. In 1982 wist hij zowel de Duitse als de Europese Formule Super Vee-titel te veroveren. Op 33-jarige leeftijd zou hij de laatste kampioen in de Duitse Super Vee-raceserie.
Gedurende het grootste deel van de jaren tachtig reed Lechner echter met sportscars in plaats van formule auto’s. Hij behaalde de Interserie-titel uit 1983 met de door Adrian Reynard ontworpen March 821 Grand Prix-auto, in een periode waarin de serie vertrouwde op F1-raceauto's die waren voorzien van een carrosserie waarbij de wielen waren afgedekt. Twee jaar later huurde hij een Porsche 956 en tijdens zijn eerste optreden won hij op eigen bodem op de Osterreichring. Dat inspireerde de aankoop van een 962 - een auto die zijn familie nog steeds bezit - voor het volgende jaar, waarmee Lechner succesvol onderweg was om in zes jaar tijd elf races en twee kampioenschappen te winnen. Le Mans-optredens in zijn privateer 962 kwamen in 1988 en 1989, maar bij beide races moest hij jammerlijk uitvallen. Door een fout bij het aanremmen voor de chicanes van Virage de Mulsanne, reed hij bij zijn debuut in de bandenmuur. Een jaar later kreeg hij een lekke band en moest ook opgeven, nadat hij en zijn teamgenoot Ratzenberger zich voor de 20e plek op de startgrid hadden gekwalificeerd.

Een overstap naar geheel gesloten raceauto's – toerwagens - zou volgen, en dat resulteerde in een geweldige strijd met Dieter Quester in het Oostenrijkse toerwagenkampioenschap in 1995. Maar in diezelfde periode hielp Lechner Toto Wolff ook nog even op weg om Mercedes F1-teambaas te worden. Lechner begeleidde landgenoot Toto Wolff drie seizoenen in de Formule Ford, voordat hij het advies aan hem gaf: "Man, ga in plaats daarvan iets nuttigs doen. Je bent te traag voor de F1", aldus Toto Wolff.

Hoewel Lechner zijn aandacht zou richten op het runnen van zijn raceteam, bleef hij sporadisch nog racen. Zoals in 2015 bij een International GT Open-optreden op Paul Ricard met een Mercedes SLS AMG GT3. Hij was toen 65-jaar. De laatste tijd, na het enorme succes van zijn team in de Porsche Supercup, heeft de fabrikant Porsche het Lechner-team aangesteld om de GT3 Cup Challenge-wedstrijden in het Midden-Oosten te organiseren, aldus een bericht van het Britse Autosport. Vorig jaar ontving Lechner uit handen van Hans Joachim Stuck nog een onderscheiding voor zijn hele oeuvre, zoals ze dat in de literatuur- en filmwereld zo mooi kunnen omschrijven. Walter Lechner laat twee zoons achter, Robert en Walter Lechner Jr. R.I.P.