Spektakel in Amerika: de Chili Bowl Midget Nationals

In Europa is het nog winter maar in de VS stroomt de ethanol alweer door de racemotoren. Vele racefans waren de afgelopen week afgereisd naar Tulsa, Oklahoma, voor een van de belangrijkste midgetraces van het jaar: de Chili Bowl Midget Nationals.

Racen met midgetauto’s is erg populair in de Verenigde Staten. Vooral in het midwesten wordt er elk weekend geracet met deze auto’s. Elk county (gemeente) heeft wel een asfalt of dirt speedway waar met dit soort auto’s geracet wordt. Midgets zijn openwiel raceauto’s met een groot aantal pk’s per kilo. De motoren hebben een vermogen van 300 tot 400pk. De motor is bevestigd op een buizenframe met een rolkooi, en plaatstaal moet de coureur beschermen. De motor staat in directe verbinding met de aandrijfas, er is geen versnellingsbak. Door het hoge vermogen en het lichte gewicht is midgetracen niet zonder gevaar. Het is niet ongewoon dat coureurs verwondingen oplopen bij crashes. Enkele keren komen er ook helaas coureurs om het leven. Het is een klasse voor jonge én ervaren coureurs. De jongere coureurs gebruiken de klasse als opstaprichting richting de NASCAR, de oudere coureurs verdienen hun brood met het racen in diverse kampioenschappen.

De Chili Bowl Midget Nationals is het grootste midgetevenement van het jaar. In totaal probeerden 285 coureurs zich te kwalificeren voor de finale waar slechts 24 coureurs aan mee konden doen. Naast Amerikanen uit alle windstreken deden er ook drie Australiërs, twee Canadezen en één Nieuw-Zeelander mee. Onder de deelnemers ook een aantal bekende namen. NASCAR-coureur en voormalig IndyCar-coureur J.J. Yeley racet ook midgets en deed mee aan de bekende race. NASCAR Nationwide-kampioen Ricky Stenhouse, Jr. doet mee met het Curb-Agajanian team. Curb-Agajanian reed tot 2010 ook mee in de IndyCar. Een derde bekende coureur is Bryan Clauson die startte in de 2012 Indy 500. NASCAR-coureur Jason Leffler had zich ook ingeschreven met zijn team. Hij kwam echter in juni 2013 om het leven na een heftige midgetcrash in New Jersey. Zijn zitje werd overgenomen door NASCAR-collega Kasey Kahne.

Tulsa, Oklahoma, in het midwesten van de VS heeft een klimaat met koude winter en warme zomers. Dit is de reden waarom de jaarlijkse race wordt verreden in het Tulsa Expo Center. Deze evenementenhal heeft een oppervlakte van 41,470 m2. De baan heeft een lengte van 400m, een kwart mijl. Om de baan heen is ruimte voor 15.000 toeschouwers.

Om te bepalen wie op zaterdag in de finale mocht strijden is er een ingenieus systeem van heats en voorrondes. Dinsdag tot en met vrijdag waren er elke dag heatraces en kwalificatieraces. In de heatraces over acht ronden kunnen de coureurs elke ronde punten vergaren. Na negen heatraces staat er een klassement. De top-40 kwalificeert zich voor één van de vier kwalificatieraces. Ook hier kunnen de coureurs elke ronde punten halen. De top-16 kwalificeert zich voor de A feature race. De coureurs op plek 17 tot en met 40 kwalificeren zich voor de B-feature. Coureurs buiten de top-40 uit de heatraces kwalificeren zich voor een van de twee C feature races. De top-4 uit deze twee races gaan door naar de twee B-features. In de-B feature races hebben in totaal 32 coureurs een laatste kans om door te gaan naar de A-feature, de finale van de dag. Er mogen maar acht coureurs uit de B-features door naar de A-feature. Aan het eind van de dag wordt de A-feature verreden, een race over 25 ronden waar de 24 overgebleven coureurs strijden om drie plekken in de finale van zaterdag. Dit ritueel begon op dinsdag en herhaalde zich woensdag, donderdag en vrijdag. Op zaterdag volgden de laatste kwalificatieraces waarna op het einde de grote finale verreden werd.

24 coureurs streden over 55 ronden om de winst. Chili Bowl- en midgetlegende Sammy Swindell kwalifceerde zich als zesde. Swindell heeft in het midgetracen alles gewonnen wat er te winnen valt. In het verre verleden reed hij zelfs NASCAR en Champcar. Winnaar van de vier voorgaande edities, zoon van Sammy Swindell, Kevin startte als veertiende. Pole position was voor Caleb Armstrong. Dit 21-jarige midgettalent heeft de afgelopen seizoenen al vele races gewonnen in nationale series. Daarnaast heeft hij stockcar-ervaring in de ARCA Serie.

Armstrong reed de eerste ronden aan de leiding. Na negen ronden werd hij ingehaald door Bryan Clauson. De voormalig Indy Lights-rijder werd kort opgehouden na tien ronden bij het inhalen van achterliggers. Zijn concurrentie kon er geen gebruik van maken. Na twaalf ronden kwamen er enkele coureurs in de problemen. Thomas Meseraull viel uit met een harde knal, zijn Esslinger motor gaf de geest. Bij de herstart was het Damion Gardner die over de kop sloeg. De winnaar van de race in 2008 bleef gelukkig ongedeerd. Sammy Swindell kwam enkele ronden later in de problemen. Bij het inhalen van Kyle Larson raakten de banden van beide auto’s elkaar. Hierdoor zwenkte de auto van Swindell uit naar links waardoor hij de pits in moest en zo een ronde achter kwam. Larson zou enkele ronden later uitvallen toen zijn Toyotamotor kapot ging. Halverwege de race was het Kevin Swindell die Armstrong inhaalde voor de tweede plek, achter Clauson. Armstrong spinde een ronde later wat voor een neutralisatie zorgde. Nieuw-Zeelander Michael Pickens zorgde kort na de herstart voor een nieuwe neutralisatie. De snelle coureur sloeg over de kop nadat hij in aanraking kwam met een concurrent.

Bryan Clauson won de race na 46 ronden aan de leiding te hebben gelegen. Na de race liepen de gemoederen hoog op de tussen de nummer twee Kevin Swindell en Keith Kunz (teameigenaar van de als derde gefinishte Chirstopher Bell). De twee kwamen met elkaar in aanraking in de laatste ronde. De confrontatie liep echter met een sisser af.

Gedurende de week waren er in totaal 39 coureurs die over de kop sloegen. Kevin Swindell won de prijs voor Excel Therapy Hard Charger of the Week voor de meeste inhaalacties. De coureur uit Germantown, Tennessee, won twee kwalificatieraces en had in totaal 49 inhaalacties in zes races. Winnaar Bryan Clauson nam de befaamde Golden Driller trofee voor het eerst mee naar huis.

Tekst: Dirk Kempen