Watkins Glen - Tien minuten voor het eind van de zes uur van Watkins Glen, op de baan waar tussen 1961 en 1980 de Ameikaanse F1 GP nog werd gehouden), was het 'game over' voor het Martini Starworks team. Na een imponerende strijd en voortdurend snelle rondetijden eindigde Renger van der Zande met weigerende remmen in de bandenstapels. Het mocht niet zo wezen voor de snelle Nederlander en zijn teamgenoot Mirco Schultis.
De race begon uitstekend voor het Martini Starworks team. Renger van der Zande startte vanaf P3, maar reed in de eerste ronde al naar de kop van het LMPC veld. Gestaag bouwde hij zijn voorsprong uit tot een halve minuut. Een vroege wissel met teamgenoot Mirco Schultis bracht niet het gewenste resultaat. Een GT auto tikte de Starworks auto in de rondte, met veel tijdverlies tot gevolg. Het team raakte op twee ronden achterstand. Met vervolgens van der Zande weer aan het stuur werd een snelle inhaalrace gerealiseerd van P7 naar P3, waarmee het podium weer in zicht kwam. In deze fase reed de Nederlander voortdurende de snelste tijden van het hele veld. Met nog een half uur te gaan, werd nog een korte brandstof pitstop gedaan. Na een wat langere Safety-Car periode bleek rubber van de baan de koelslang voor de remmen verstopt te hebben, met verbrande remblokken tot gevolg. In raceronde 180 werd dit Van der Zande fataal en raakte hij, zonder remkracht, de Ford Eco Boost Prototpe van Scott Pruett om vervolgens samen in de bandenstapels terecht te komen. Een ontluisterend einde van zes uur imponerend racen.
“Ja dit is echt frustrerend", zei Renger van der Zande. "Zo ben je nog full-speed op podiumkoers en dan heb je ineens dat onwerkelijke moment dat je geen remmen meer hebt. Zeer vervelend dat ik ook nog het team van Scott Pruett raakte. We zullen het er mee moeten doen. Het hoort bij racen en ook bij lange afstand racen, dit type tegenslag. Door de voorsprong in het veld eindigden we toch op een zevende plaats terwijl de auto al was afgevoerd. Volgende keer beter”.