In de aanloop naar de 100e Indy 500: Een terugblik naar spectaculaire races (Deel 1)

In de aanloop naar de honderdste Indy 500 kijkt RaceXpress elke maand terug op een bijzondere editie van The Greatest Spectacle in Racing. Deze maand deel 1, de Indy 500 van 1982. Net als elk jaar stonden er 33 auto's aan de start. Met name de start werd door velen een blijvende herinnering.

Rick Mears, winnaar van de Indy 500 in 1979, startte de race vanaf pole position. Mears had hiervoor een nieuw kwalificatierecord neergezet. Mears reed over vier ronden een gemiddelde snelheid van 207 mijl per uur. Polesitter van 2015, Scott Dixon, reed gedurende zijn kwalificatie gemiddeld 226 mijl per uur. De kwalificatie van de editie in 1982 kreeg een zwarte rand. Gordon Smiley, een coureur met vooral ervaring op 'gewone' circuits, verloor de macht over het stuur met meer dan 200 mijl per uur. De klap tegen de muur werd de Texaan fataal.

Op zondag 30 mei 1982 werd reden 33 coureurs hun opwarmronden over de 2,5 mijls oval. In de laatste opwarmronde ging het mis op de voorste rij. Kevin Cogan had zich als tweede gekwalificeerd in slechts zijn tweede Indy 500 start. Cogan reed in het midden van de eerste startrij, tussen ervaren mannen Rick Mears en A.J. Foyt. Vlak voor de start-finish week de Penske PC10 van Cogan plots uit naar links. De Amerikaan raakte de populaire Mario Andretti. Roger Mears en Dale Whittington waren ook bij het ongeval betrokken. De vier coureurs konden hierdoor de race niet starten. De oorzaak van het ongeval werd nooit echt duidelijk.

Na een rode vlag werd de race herstart met 29 coureurs. Bij de start ging A.J. Foyt naar de leiding. Achter Foyt reden Rick Mears en de winnaar van de 1973 Indy 500 Gordon Johncock. Na de eerste pitstops nam Mears, Team Penske, de leiding in de race. In ronde 37 had Tony Bettenhausen een zware crash. Al spinnend raakte de telg uit de bekende Bettenhausen race familie de muur op het rechte stuk. Na een volgende gele vlag door een crash van Danny Ongais, Jerry Sneva en Chet Fillip dook A.J. Foyt de pits in. Het team van Gilmore Racing werkte lang aan de auto en hij verloor een ronde. Hierdoor leek het er op dat Rick Mears op zijn tweede Indy 500 overwinning af stormde.

Door diverse gele vlaggen kwam de top drie erg dicht bij elkaar, Mears, Johncock en Tom Sneva (winnaar van de Indy 500 in 1983). Johncock kreeg last van onderstuur en viel verder terug, terwijl Mears snel uitliep op de rest van het veld. Ronden later waren de rollen omgedraaid. Na een pitstop had Johncock geen last meer van onderstuur, terwijl Mears dat juist wel had. Tom Sneva ging hierdoor naar de leiding in de race. Mears en Sneva gingen tegelijk in de pits voor brandstof en banden. Terwijl de stop van Mears vlekkeloos ging, bleef Sneva staan. Sneva viel terug naar de vierde plaats, achter Johncock en Pancho Carter. Kort na zijn pitstop werd Mears gepasseerd door Johncock voor de leiding.

In de slotfase van de race had Johncock een aantal seconden voorsprong opgebouwd tegenover Mears. Een voorsprong van acht seconden liep snel terug tot slechts twee seconden. Met twee ronden te gaan was het verschil minder dan één seconde. Johncock hield Mears achter zich en won de race met slechts één wagenlengte verschil.